27. BÖLÜM – KISKANÇLIK

Sabah mutfağa indiğimde Atlas çoktan kahvaltısını hazırlamıştı. Alara masaya tabakları koyuyor, Yaman telefonundan bir şeyler okuyordu. Barlas pencerenin önünde çay içiyordu.

— Günaydın.

Atlas başını kaldırdı.

— Günaydın. Hayırdır, bugün erkencisin.

— Her gün aynı saatte kalkıyorum.

— Bugün yüzünde bir değişiklik var.

— Atlas, daha sabah sabah başlama.

Alara gülerek sandalyeye oturdu.

— Bırak şu çocuğu. Kahvaltı etsin.

Telefonum masanın üzerinde titredi. Ekrana baktım.

Asiye: Günaydın. Bugün tesise uğrayabilir misin?

Umut: Günaydın. Yine ne oldu?

Asiye: Bir şey olmadı. Gelince anlatırım.

Umut: Tamam, gelirim.

Telefonu bıraktığımda Atlas çoktan bana bakıyordu.

— Asiye mi?

— Evet.

— Ne istiyormuş?

— Tesise çağırıyor.

— Sen de hemen gidiyorsun.

— İşim var orada.

Yaman kahvesinden bir yudum aldı.

— Kimse bir şey demedi Umut.

— Demeseniz daha iyi.

Tam o sırada Fırtına mutfağa girdi. Hastaneye gitmek için hazırlanmıştı.

— Ne konuşuyorsunuz?

Atlas hiç beklemeden cevap verdi.

— Umut'un Asiye'yle buluşmasını.

Fırtına bana baktı.

— Ula, daha kahvaltısını bitirmeden çocuğun başına üşüştünüz.

— Sağ ol abi, dedim.

— Ama sen de çabuk hazırlan. Bir yere yetişeceksen geç kalma.

Gülümsedim. En azından biri normal davranıyordu.

Tesise vardığımda Asiye bahçedeki masada oturuyordu. Önünde birkaç dosya vardı. Beni görünce elini kaldırdı.

— Buradayım.

Yanına gittim.

— Gördüm.

— Çok sağ ol, başka bir şey söylemene gerek yok.

Sandalyeyi çekip oturdum.

— Bugün keyfin yerinde.

— Sen gelmeden de yerindeydi.

— Güzel, bozmayalım.

Asiye önündeki dosyalardan birini bana uzattı.

— Şuna bakar mısın? Dün konuştuğumuz üreticilerden yeni sonuçlar geldi.

Dosyayı incelerken yanımıza biri yaklaştı.

— Asiye, kolay gelsin.

Asiye başını kaldırdı.

— Mert! Hoş geldin.

Mert gülümseyerek yanımıza geldi.

— Ne zamandır görüşemiyoruz.

— İşler biraz yoğunlaştı.

Mert bana dönüp elini uzattı.

— Merhaba, Mert.

— Umut.

Kısaca selamlaştık.

Mert, Asiye'nin yanındaki sandalyeye oturdu.

— Geçen gün konuştuğumuz projeyi düşündüm. İstersen birlikte yeniden değerlendirebiliriz.

Asiye heyecanla dosyayı açtı.

— Ben de tam bununla ilgili bazı notlar hazırladım. Bak, şuraya birkaç şey ekledim.

İkisi dosyanın başına eğilip konuşmaya başladı.

Ben de önümdeki çaya baktım.

Aslında konuşmalarında rahatsız edici bir şey yoktu. Aynı mesleği yapan iki insanın iş konuşmasından daha doğal ne olabilirdi?

Yine de Mert'in Asiye'yle bu kadar rahat konuşması hoşuma gitmemişti.

Bir süre sonra Mert gülerek:

— Sen hâlâ aynı Asiye'sin. Bir şeyi kafana koydun mu kimse vazgeçiremiyor.

Asiye de güldü.

— Sen de hâlâ aynı Mert'sin. Her şeye karışıyorsun.

İkisi konuşmaya devam etti.

Ben çayımı bitirip ayağa kalktım.

— Ben biraz dışarı çıkıyorum.

Asiye başını kaldırdı.

— Nereye?

— Hava almaya.

— İyi misin?

— İyiyim.

Dışarı çıktım. Birkaç dakika bahçede dolaştım. Kendi kendime kızıyordum. Daha dün kendime Asiye'den hoşlandığımı söylemiştim. Şimdi de hiçbir hakkım yokken başka biriyle konuşmasına bozuluyordum.

Biraz sonra Asiye yanıma geldi.

— Senin neyin var?

— Bir şeyim yok.

— Umut, beni uğraştırma. Sabah geldiğinden beri tuhafsın.

— Yorgunum biraz.

— İyi. O zaman eve git dinlen.

Yüzüne baktım.

— Kovuyor musun beni?

— Yok, misafir ağırlıyorum.

— Çok naziksin.

— Her zaman.

Gülümsememek için kendimi tuttum.

Asiye birkaç saniye beni süzdü.

— Mert'ten mi rahatsız oldun?

Sorusu karşısında sustum.

— Neden rahatsız olayım?

— Bilmiyorum. Onunla konuşurken suratın değişti.

— Abartıyorsun.

Asiye başını iki yana salladı.

— Ula, senin yüzünden her şey belli oluyor. Neyse, gel. İşimiz bitmedi.

Arkasından yürüdüm ama bu defa kendime biraz daha dikkat etmem gerektiğini biliyordum.

Akşam eve geldiğimde salonda Yaman ve Poyraz vardı. Yaman bir dosyaya bakıyor, Poyraz da telefonla konuşmasını yeni bitirmişti.

— Hoş geldin, dedi Poyraz.

— Hoş buldum.

Yaman başını kaldırdı.

— Günün nasıl geçti?

— İyi.

— Asiye'yle?

— İyi dedim ya.

Poyraz hafifçe gülümsedi.

— Biraz gerginsin.

— Siz de mi başladınız?

Yaman dosyayı kapattı.

— Ne oldu? Bir şey mi yaşandı?

— Bir şey olmadı. Yanında bir arkadaşı vardı, onunla konuşuyorlardı.

Poyraz bana baktı.

— Eee?

— Hiç.

Yaman gülümseyerek arkasına yaslandı.

— Sanırım anladım.

— Neyi?

— Kıskanmışsın.

— Hayır.

Poyraz güldü.

— Kardeşim, bunu bize anlatmak zorunda değilsin. Ama kendine dürüst ol.

Tam cevap verecektim ki Atlas ve Alara salona girdi.

Atlas konuşmanın sonunu duymuş olacak ki hemen yanıma geldi.

— Kim kıskanmış?

— Kimse!

Alara gülerek koltuğa oturdu.

— Asiye'yle mi ilgili?

— Hepinizin başka işi yok mu?

O sırada Barlas da salona geldi. Konuyu öğrenince yalnızca başını salladı.

— Hoşlanıyorsun demek.

— Siz gerçekten birbirinizden daha beter insanlarsınız.

Atlas kahkaha attı.

— Aile olmak bunu gerektirir.

Bir süre sonra Fırtına da hastaneden döndü. Üzerini değiştirmek için odasına çıkmadan önce salona uğradı.

— Ne oldu yine? Sesiniz aşağıdan duyuluyor.

Atlas hemen anlattı.

— Umut, Asiye'yi kıskanmış.

Fırtına bana baktı.

— Doğru mu?

— Bilmiyorum abi.

Fırtına karşımdaki koltuğa oturdu.

— Bak, birinden hoşlanabilirsin. Bu gayet normal. Ama daha birbirinizi tanıma aşamasındasınız. Kızın arkadaşları olacak, işi olacak. Her şeye alınma.

— Ben de onu söylüyorum zaten. Bir şey yapmadım.

Yaman araya girdi.

— Henüz.

Atlas yine güldü.

— Yaman abi, sen de hiç yardım etmiyorsun.

Fırtına başını salladı.

— Ula, bırakın çocuğu. Kendi hâline bıraksanız daha iyi olacak.

— Sonunda, dedim.

Fırtına ayağa kalktı.

— Ama bir daha böyle surat asıp kızı da kendinden uzaklaştırma.

Bu kez cevap vermedim.

Çünkü haklıydı.

Odamda otururken telefonum çaldı. Asiye arıyordu.

Açtım.

— Efendim?

— Ne yapıyorsun?

— Oturuyorum. Sen?

— Ben de eve geldim. Bugün neden öyle yaptın?

— Nasıl?

— Umut, gerçekten tek tek mi anlatayım?

Güldüm.

— Anlat bakalım.

— Mert'le konuşurken birden kalkıp gittin. Bir şey mi oldu diye soruyorum, yok diyorsun. Sonra da bütün gün suratın asık.

Bir süre sustum.

— Mert'le aranız iyi galiba, dedim.

— İyi tabii. Yıllardır tanışıyoruz. Aynı bölümden mezunuz, birlikte çalıştık da. Neden sordun?

— Meraktan.

— Sadece merak mı?

Cevap vermedim.

Asiye'nin sesinde hafif bir gülümseme vardı.

— Yoksa kıskandın mı sen?

— Kendine fazla pay çıkarma.

— Ben mi? Ula, sen sabahtan beri surat yapıyorsun!

Gülmeye başladım.

— Tamam, biraz rahatsız oldum.

Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.

— Neden?

Bu defa kaçamak cevap vermek istemedim.

— Çünkü senden hoşlanıyorum galiba.

Söyledikten sonra ben de sustum.

Asiye hemen cevap vermedi.

— Umut...

— Ne?

— Sen de her şeyi bir anda söylüyorsun.

— İçimde tutmak istemedim.

Asiye hafifçe güldü.

— Şimdi ne diyeceğimi bilemedim.

— Bir şey demek zorunda değilsin.

— İyi. Çünkü gerçekten bilmiyorum.

— Sorun değil.

Biraz daha konuştuk. Sonra iyi geceler dileyip telefonu kapattık.

Yatağa uzandım. İlk defa hislerimi bu kadar açık söylemiştim.

Asiye telefonu elinde tutarak yatağına oturdu. Birkaç dakika sonra Derya kapıdan içeri baktı.

— Uyudun mu?

— Hayır.

— Ne oldu? Sesin değişik geliyor.

Asiye telefonu yastığının yanına bıraktı.

— Umut aradı.

Derya'nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

— Ne dedi?

— Benden hoşlandığını söyledi.

— Sen ne dedin?

— Bir şey diyemedim.

Derya yanına oturdu.

— Peki sen ne hissediyorsun?

Asiye bir süre düşündü.

— Yanındayken bazen çok sinir oluyorum. Ama gelmeyince de merak ediyorum. Bugün Mert'le konuşurken neden uzaklaştığını anlamadım. Sonra aramasını bekledim.

Derya kardeşinin elini tuttu.

— O zaman kendine biraz zaman ver. Hemen karar vermek zorunda değilsin.

Asiye başını salladı.

— Biliyorum abla.

Derya odadan çıktıktan sonra Asiye telefonunu yeniden eline aldı.

Umut'un konuşurken söylediği cümle aklında dönüp duruyordu.

Çünkü senden hoşlanıyorum galiba.

Kendi kendine gülümsedi.

Belki de onunla ilgili hissettiği şey, sandığından biraz daha fazlaydı.