28. BÖLÜM – BİZDEN KAÇMA
28. BÖLÜM – BİZDEN KAÇMA
Sabah mutfağa indiğimde Atlas'la Alara kahvaltı ediyordu. Atlas telefonundan bir şey izliyor, Alara da çayını içiyordu.
— Günaydın.
Atlas telefonunu masaya bıraktı.
— Günaydın. Bugün söyleşin vardı, değil mi?
— Evet, öğleden sonra.
— Ben de geleceğim.
— Senin gelmene gerek yok.
— Nasıl gerek yok? Kardeşimin söyleşisi var. Gelip dinleyeceğim.
Alara gülerek araya girdi.
— Dinlemekten çok milleti oyalarsın sen.
— Ben ne yaptım yine?
— Daha bir şey yapmadın. Önceden uyarıyorum.
Tam cevap verecektim ki Fırtına mutfağa girdi. Kahvaltısını hızlıca hazırlarken bana döndü.
— Bugün okul işi vardı, değil mi?
— Evet abi.
— Kolay gelsin. Güzel geçer inşallah.
Ardından Yaman da geldi. Elindeki dosyayı masaya bırakıp çayından bir yudum aldı.
— Konun ne?
— Yazarlık ve psikoloji. Öğrencilerle biraz sohbet edeceğiz.
— Güzel. Gençlerin soruları bitmez.
Atlas hemen konuştu:
— Özellikle özel hayatını sorarlarsa şaşırma.
— Sen gelmesen daha iyi olacak galiba, dedim.
Atlas güldü.
— Merak etme, uslu duracağım.
Kimse ona inanmış gibi görünmüyordu.
Öğleden sonra okula vardık. Müdür bizi kapıda karşıladı. Kısa bir görüşmeden sonra konferans salonuna geçtik.
İçeri girdiğimde Asiye'yi gördüm. Elinde dosyaları vardı, bir öğretmenle konuşuyordu. Beni fark edince başıyla selam verdi.
Atlas yanıma yaklaştı.
— Asiye de buradaymış.
— Gördüm.
— Haberimiz yoktu.
— Benim de yoktu.
Atlas bir şey söyleyecek gibi oldu ama vazgeçti. Yüzündeki ifadeden aklından geçenleri tahmin edebiliyordum.
Söyleşi başladığında sahneye çıktım. Önce kendimden ve yazarlık serüvenimden bahsettim. Sonra öğrenciler sorularını sormaya başladı.
Bir öğrenci, psikolog olmanın zor olup olmadığını sordu.
— Bazen zor, dedim. Çünkü insanları dinlemek kadar onları anlamaya çalışmak da gerekiyor. Herkesin anlatamadığı şeyler var. Bazen birinin ne yaşadığını anlamak için hemen cevap vermek yerine biraz dinlemek yeterli.
Başka bir öğrenci sevdiği birini kaybedince insanın nasıl toparlandığını sordu.
Bu kez cevap vermeden önce biraz düşündüm.
— Herkesin toparlanma süreci farklı. Bazı günler iyi hissedersin, bazı günler bir anı gelir ve yeniden özlersin. Ben de annemi ve babamı özlüyorum. Bunun bir zamanı yok. Ama insan, yanında olmasalar bile onlardan öğrendikleriyle yaşamaya devam ediyor.
Söyleşi boyunca birçok soru geldi. Öğrencilerle konuşmak güzeldi. Etkinlik sona erdiğinde kitaplarımı imzaladım ve sahneden indim.
Asiye yanıma geldi.
— Güzel konuştun.
— Teşekkür ederim. Senin sunumun ne zaman?
— Birazdan. Çay üretimiyle ilgili konuşacağım.
— Kolay gelsin.
— Sana da.
Bir süre sonra onun sunumunu dinledim. Çayın üretim aşamalarını, kalite kontrolünü ve üreticilerin emeğini anlattı. Konuşurken işini ne kadar sevdiği belli oluyordu.
Sunum bittiğinde yanına gittim.
— Gayet iyiydin.
— Sen de fena değildin.
— Yalnızca fena mı?
— Fazla övünme, Umut.
Güldüm.
Telefonu çalınca ekranına baktı.
— Benim iş yerine uğramam gerekiyor. Görüşürüz.
— Görüşürüz.
Yanımdan ayrıldı. Atlas da yanıma geldi.
— Bugün ikiniz de aynı yerdeydiniz.
— Evet, Atlas. Ben de fark ettim.
— Tamam, bir şey demedim.
Eve döndüğümüzde salonda Yeşim, Parla ve Pamir vardı. Fırtına, Yaman, Poyraz ve Barlas da onlarla oturuyordu.
İçeri girdiğimizde konuşmanın ortasına denk geldik.
Yeşim bize baktı.
— Geldiniz demek.
Atlas selam verip yanlarından geçti. Ben de başımla selam verdim.
Yaman konuşmaya devam etti.
— Biz kararımızı verdik. Umut, Atlas ve Alara burada kalacak.
Yeşim'in yüzü değişti.
— Ben de bu evde yaşıyorum Yaman. Benim düşüncem hiç önemli değil mi?
— Önemli. Ama bu, onları istemediğin anlamına gelmiyor mu?
— Ben kimseyi istemiyorum demedim. Sadece bu kadar hızlı değişiklik olmasına alışamadım.
Fırtına araya girdi.
— Biz de alışmaya çalışıyoruz. Ama Umut bizim kardeşimiz. Onu tanımak istiyoruz.
Pamir sıkılmış bir sesle konuştu.
— Yine aynı konuya geldik.
Poyraz ona döndü.
— Çünkü hâlâ konuşulması gerekiyor.
Parla annesine baktı.
— Anne, bence artık gidelim.
Yeşim çantasını aldı. Kapıdan çıkmadan önce bir kez daha konuştu.
— Ben sadece herkesin birbirini anlamasını istiyorum.
Barlas sakin bir şekilde cevap verdi.
— Biz de.
Üçü evden ayrıldı.
Atlas arkasından bakıp iç çekti.
— Bu konu ne zaman kapanacak?
Alara omzuna dokundu.
— Biraz zamana ihtiyacımız var.
Ben de odama çıkmak üzereydim ama Fırtına seslendi.
— Umut, müsaitsen biraz otur bizimle.
Başımı sallayıp salona döndüm.
Salonda hepimiz yerimizi aldık. Fırtına karşıma oturdu. Yaman çayını almış, Poyraz telefonunu kenara bırakmıştı. Barlas da koltuğa yaslanmış bizi dinliyordu.
Yaman söze başladı.
— Bir süredir seninle konuşmak istiyorduk.
— Dinliyorum.
Fırtına bana baktı.
— Bazen bizim yanımızdayken bile kendini uzak tutuyorsun gibi geliyor.
Bir an düşündüm.
— Bilerek yapmıyorum.
— Biliyoruz, dedi Barlas. Ama seni tanımak istiyoruz. Bazen ne düşündüğünü bile anlayamıyoruz.
— Ben de sizi yeni tanıyorum. Ne diyeceğimi her zaman bilemiyorum.
Poyraz başını salladı.
— Bu normal. Biz de senin yanında nasıl davranacağımızı bazen kestiremiyoruz.
Yaman gülümsedi.
— Yirmi üç yılın eksikliğini birkaç haftada kapatamayız zaten.
Fırtına biraz öne eğildi.
— Ama bizden kaçma, Umut. Bir derdin olduğunda söyle. Bir şeye ihtiyacın olduğunda çekinme. Sürekli güçlü görünmek zorunda değilsin.
Bu sözler karşısında sustum.
Çünkü alışık değildim. Birinden yardım istemek, hele onlardan istemek bana hâlâ garip geliyordu.
— Deneyeceğim, dedim.
Fırtına gülümsedi.
— Bizim için yeterli.
Barlas da ekledi:
— Zamanla olur. Acelemiz yok.
Atlas koltuğunda doğruldu.
— Güzel. O zaman bundan sonra akşamları hep birlikte oturuyoruz.
Alara hemen itiraz etti.
— Her akşam mı?
— Evet.
— Sen önce kendi telefonunu bırak da görelim.
Atlas gülerek telefonunu cebine koydu.
Salondaki hava biraz olsun değişmişti.
Bir süre işlerinden konuştuk. Fırtına hastanedeki yoğunluktan, Yaman uğraştığı bir dosyadan bahsetti. Poyraz görev yerinden haber bekliyordu. Barlas da geminin programını anlatıyordu.
Onları dinlerken telefonum titredi.
Asiye'den mesaj gelmişti.
Asiye: Bugünkü söyleşi için tebrik ederim. Güzel geçti.
Umut: Teşekkür ederim. Senin sunumun da güzeldi.
Asiye: İşimi yaptım sadece.
Umut: Belli oluyor. Seviyorsun işini.
Asiye: Seviyorum tabii. Yoksa bu kadar uğraşmam.
Telefonu bıraktığımda Yaman bana bakıyordu.
— Asiye mi?
— Evet.
Atlas hemen gülümsedi.
— Asiye.
— Ne var?
Poyraz da konuşmaya katıldı.
— Kızla görüşüyor musun hâlâ?
— Konuşuyoruz.
Barlas hafifçe gülümsedi.
— İyi anlaşıyorsunuz anlaşılan.
— Fena değil.
Yaman kaşını kaldırdı.
— Fena değil mi?
Bir an sustum. Sonra gülerek başımı salladım.
— Tamam, hoşlanıyorum işte.
Atlas'ın yüzü aydınlandı.
— Sonunda!
Alara güldü.
— Atlas, biraz sakin ol.
Fırtına bana baktı.
— Peki, o da biliyor mu?
— Evet. Söyledim.
— Ne dedi?
— Henüz bir şey demedi. Biraz zamana ihtiyacı var sanırım.
Yaman başını salladı.
— O zaman ona zaman ver. Her şeyi hemen öğrenmek zorunda değilsin.
Poyraz da aynı fikirdeydi.
— Birbirinizi tanıyın. Gerisi kendiliğinden belli olur.
Atlas dayanamadı.
— Ama Umut, sen bugün mesaj gelince bayağı gülümsedin.
— Sen de her şeyi takip etmek zorunda mısın?
— Ne yapayım, gözümün önünde oluyor.
Hepimiz güldük.
Fırtına çayından bir yudum aldı.
— İyi biri gibi görünüyor. Ama en önemlisi senin yanında kendin gibi olabilmen.
— Öyleyim zaten.
— Güzel.
Konuşma başka konulara geçti. Ama Asiye'nin adı açıldığında hepsinin yüzünde beliren o ifadeyi fark etmemek mümkün değildi.
Gece odama çıktığımda Asiye'ye yeniden mesaj attım.
Umut: Eve vardın mı?
Asiye: Vardım. Sen?
Umut: Ben de.
Asiye: Bugün biraz yoruldum. Yarın konuşuruz.
Umut: Tamam. İyi dinlen.
Asiye: Sen de.
Telefonu masaya bıraktım.
Bugün abilerimle yaptığımız konuşmayı düşündüm. Benden hemen onlara alışmamı beklemiyorlardı. Sadece hayatlarında bir yerim olsun istiyorlardı.
Ben de yavaş yavaş buna alışıyordum.
Asiye konusunda ise ne olacağın