28. BÖLÜM – YANLIŞ ANLAŞILMALAR

Sabah mutfağa indiğimde Atlas'la Alara çoktan kahvaltıya başlamıştı. Atlas ekmeğine bir şeyler sürüyor, Alara da telefonundan gelen mesajları okuyordu.

— Günaydın.

Atlas başını kaldırdı.

— Günaydın, ünlü yazar.

— Sabah sabah başlama.

— Bugün okul söyleşin varmış. Unutmadık.

Sandalyeye oturdum.

— Unutmadıysanız güzel. Ben de unutmadım zaten.

Alara telefonunu masaya bıraktı.

— Kaçta gideceksin?

— Öğleden sonra. Önce okulun müdürüyle görüşeceğim.

— Biz de gelebilir miyiz? diye sordu Atlas.

— Senin okulda ne işin var?

— Seni yalnız bırakmak istemiyorum.

Alara güldü.

— Söyleşiyi sabote etmek istiyorsun, değil mi?

— Ben gayet uslu dururum.

— Buna inanan var mı? dedim.

Tam o sırada Fırtına mutfağa girdi. Elinde telefon, yüzünde her zamanki sabah telaşı vardı.

— Günaydın. Bugün okul işi vardı, değil mi Umut?

— Evet abi.

— Güzel. Benim hastanede işim var, yoksa gelirdim.

Yaman da mutfağa girerken konuşmaya katıldı.

— Benim de duruşmam var. Yoksa dinlemek isterdim.

Atlas hemen araya girdi.

— Ben geliyorum zaten. Hepiniz rahat olun.

— Senin gelmemen daha iyi olabilir, dedim.

— Kardeşini desteklemek suç mu?

Alara kahkaha attı.

— Desteklemek değil, başına iş açmak suç.

Kahvaltıdan sonra hazırlanıp salona indim. Telefonumda Asiye'den bir mesaj vardı.

Asiye: Bugünkü söyleşin için başarılar.

Umut: Teşekkür ederim. Sen de mi geleceksin?

Asiye: Belki uğrarım. Okulun düzenlediği etkinlikte benim de küçük bir sunumum var.

Umut: Demek aynı yerdeyiz.

Asiye: Sakın heyecanlanma. İş için geliyorum.

Umut: Ben de zaten okul için geliyorum.

Asiye: Hadi bakalım, görüşürüz.

Telefonu cebime koyarken Atlas yanıma geldi.

— Kim yazdı?

— Asiye.

— Bugün gelecek mi?

— Öyle görünüyor.

Atlas sırıttı.

— O zaman saçını biraz düzelt.

— Atlas!

Kahkaha atarak uzaklaştı.

Okula vardığımızda müdür bizi kapıda karşıladı. Atlas da benimle gelmişti. Alara'nın ise işi olduğundan gelememişti.

Müdürle kısa bir görüşme yaptıktan sonra konferans salonuna geçtik.

— Öğrencilerimiz sizi merakla bekliyor, dedi müdür.

— Umarım hayal kırıklığına uğratmam.

— Hiç sanmıyorum.

Sahneye çıkmadan önce salondaki öğrencilere göz gezdirdim. Birçoğu telefonuyla uğraşıyor, bazıları arkadaşlarıyla konuşuyordu.

Sonra kapının yanında Asiye'yi gördüm.

Elinde birkaç dosya vardı. Yanında okuldan bir öğretmenle konuşuyordu. Beni fark edince başıyla selam verdi.

Ben de karşılık verdim.

Atlas kulağıma eğildi.

— Bak, geldi.

— Gördüm.

— Biraz heyecanlandın mı?

— Sus.

Sahneye çıktığımda müdür kısa bir tanıtım yaptı. Ardından mikrofonu bana uzattı.

— Öncelikle davetiniz için teşekkür ederim. Bugün burada yalnızca yazarlıktan bahsetmek istemiyorum. Aynı zamanda psikoloji, insan ilişkileri ve kendimizi tanımak üzerine konuşacağız.

Öğrencilerden biri elini kaldırdı.

— İnsanların düşüncelerini anlamak gerçekten mümkün mü?

Gülümsedim.

— Bir yere kadar. Ama insanları anlamak için önce onları dinlemek gerekiyor. Çoğu zaman cevap vermek için dinliyoruz. Oysa bazen karşımızdaki kişinin ihtiyacı olan tek şey gerçekten dinlenmek.

Başka bir öğrenci söz aldı.

— Peki, insan sevdiği birini kaybedince hayatına nasıl devam eder?

Bu soru karşısında kısa bir süre duraksadım.

Aklıma annem ve babam geldi.

— Kolay değil, dedim. Birini kaybettiğinizde hayat bir anda eski hâline dönmüyor. Bazen bir şarkı, bazen bir eşya, bazen de hiç beklemediğiniz bir an sizi geçmişe götürüyor. Ama zamanla o insanı yalnızca kaybettiğiniz günle değil, birlikte yaşadığınız güzel anılarla da hatırlamayı öğreniyorsunuz.

Salonda sessizlik oldu.

— Özlemek, unutamadığınız anlamına gelmez. Bazen insan hayatına devam ederken de özler.

Konuşma yaklaşık bir saat sürdü. Öğrenciler sorular sordu, kitaplarımı imzaladım. Söyleşi bittikten sonra sahneden indim.

Asiye yanıma geldi.

— Güzel konuştun.

— Teşekkür ederim. Senin sunumun ne zaman?

— Birazdan. Gıda mühendisliğiyle ilgili konuşacağım. Çay üretimi, kalite kontrolü falan...

— Öğrencileri sıkmayacağına emin misin?

Asiye kaşlarını kaldırdı.

— Sen kendi konuşmana bak. Ben işimi bilirim.

— Hiç şüphem yok.

Tam o sırada yanımıza okuldan bir öğretmen geldi.

— Asiye Hanım, sizi bekliyoruz.

— Geliyorum hocam.

Bana dönüp:

— Sonra görüşürüz, dedi.

— Kolay gelsin.

Asiye uzaklaşırken Atlas yanıma geldi.

— Ne kadar güzel anlaşıyorsunuz.

— Atlas, lütfen.

— Tamam, sustum.

Asiye'nin sunumu sırasında ben de salonda kaldım.

Öğrencilere çayın nasıl üretildiğini, kalite kontrolünün neden önemli olduğunu anlattı. Konuşurken oldukça rahattı. Bir öğrencinin sorusuna cevap verirken özellikle dikkat kesildim.

— Peki, çay üretiminde çalışan insanların emeğini nasıl koruyorsunuz? diye sordu çocuklardan biri.

Asiye gülümsedi.

— Öncelikle onların ne yaşadığını dinleyerek. Bir ürünü değerlendirirken sadece rakamlara bakamayız. O ürünün arkasında emek veren insanlar var. Bizim görevimiz hem doğru kaliteyi sağlamak hem de üreticinin emeğini gözetmek.

Onu dinlerken gülümsedim.

Sunum bittiğinde yanına gittim.

— Fena değildi.

— Sadece fena mı?

— Benim cümlemi bana karşı kullanma.

Güldü.

— Nasıl buldun?

— Gayet iyiydin. Özellikle öğrencilerin sorularını güzel cevapladın.

— Teşekkür ederim.

Birlikte okulun bahçesine çıktık. Atlas da yanımızdaydı.

Asiye telefonuna baktı.

— Benim birazdan gitmem gerekiyor.

— Nereye?

— İşim var. Her şeyi sana mı anlatacağım?

— Sadece sordum.

— Biliyorum, Umut. Şaka yaptım.

O sırada telefonuna bir arama geldi. Ekrana bakıp açtı.

— Efendim Mert? ... Ha, tamam. Ben birazdan geliyorum.

Telefonu kapattıktan sonra çantasını düzeltti.

— Ben kaçıyorum. Görüşürüz.

— Görüşürüz.

Asiye uzaklaşırken Atlas bana baktı.

— Yine Mert.

— Ne olmuş?

— Bir şey demedim.

— O zaman deme.

Atlas güldü.

Eve döndüğümüzde salonda beklemediğim bir kalabalık vardı.

Fırtına, Yaman, Poyraz ve Barlas'ın yanında Yeşim, Parla ve Pamir de oturuyordu.

İçeri girince konuşmalar kesildi.

Atlas bana baktı. Ben de ne olduğunu anlamaya çalışarak salona geçtim.

Yeşim koltuğunda dik oturuyordu.

— Sonunda geldiniz.

Yaman kaşlarını çattı.

— Bir sorun mu var?

— Sizinle konuşmam gereken şeyler var.

Fırtına kollarını göğsünde birleştirdi.

— Dinliyoruz.

Yeşim önce bana, sonra Atlas'a ve Alara'ya baktı.

— Bu evde herkesin bir düzeni vardı. Son zamanlarda her şey değişti.

Pamir koltuğa yaslanmıştı.

— Annem de onu söylüyor. Sürekli yeni insanlar, yeni meseleler...

Atlas'ın yüzü değişti.

— Yeni insanlar dediğin bizim kuzenlerimiz.

Parla araya girdi.

— Atlas, kimse size bir şey demedi.

— Az önce gayet güzel söylediniz.

Yeşim derin bir nefes aldı.

— Ben yalnızca herkesin kendi hayatına bakmasını istiyorum. Babanızın ölümünden sonra zaten yeterince şey yaşandı.

Yaman sakin kalmaya çalışıyordu.

— Bunun için buraya gelip ne söylemek istiyorsun?

— Umut'un burada kalması, Atlas ve Alara'nın da sizinle birlikte hareket etmesi... Bunların hepsi zamanla daha büyük sorunlara dönüşecek.

Fırtına'nın sesi sertleşti.

— Umut'un burada olması seni neden bu kadar rahatsız ediyor?

— Çünkü ben de bu ailenin içinde yaşıyorum Fırtına. Her şey sizin istediğiniz gibi olmak zorunda değil.

Barlas ilk kez konuştu.

— Kimse sana evden git demiyor.

Yeşim ona döndü.

— Ben de kimseye git demiyorum. Ama herkesin sınırını bilmesi gerekiyor.

Bu sözlerden sonra ortam iyice gerildi.

Ben araya girmek istemedim. Zaten buraya geldiğimden beri sürekli birilerinin arasında kalıyordum.

Pamir ayağa kalktı.

— Bence en doğrusu herkesin kendi evinde kalması.

Atlas hemen karşılık verdi.

— Biz zaten kendi evimizdeyiz.

— Ben genel olarak söylüyorum.

Yaman ayağa kalktı.

— Konuyu uzatmayalım. Umut, Atlas ve Alara burada misafir değil. Biz onları kendimiz davet ettik.

Yeşim'in yüzü asıldı.

— Siz bilirsiniz.

Parla annesinin koluna dokundu.

— Anne, gidelim.

Yeşim çantasını aldı. Çıkmadan önce bana baktı.

— Umarım burada kalmanın herkese iyi geleceğini düşünüyorsundur.

Cevap vermedim.

Kapı kapandığında salonda birkaç saniye sessizlik oldu.

Atlas k