29. BÖLÜM – BİR ADIM DAHA

Sabah mutfağa indiğimde Atlas'la Alara kahvaltı ediyordu. Atlas bir yandan ekmeğine peynir sürüyor, bir yandan da telefondan bir şeyler izliyordu.

— Günaydın.

Alara başını kaldırdı.

— Günaydın. Çayını koydum.

— Sağ ol.

Masaya otururken Atlas telefonunu bıraktı.

— Bugün ne yapacaksın?

— Önce birkaç işim var. Sonra bakacağım.

— Asiye'ye mi gideceksin?

Ona baktım.

— Daha sabah oldu Atlas.

— Ne var? Sorduk sadece.

Alara gülerek araya girdi.

— Bırak da kahvaltısını yapsın.

Tam o sırada Fırtına mutfağa girdi. Kahvaltısını hazırlarken bana döndü.

— Bugün hastaneye uğramadan önce seni göremem diye sorayım dedim. Bir planın var mı?

— Öğleden sonra çay tesisine gideceğim. Asiye bir konuda yardım istedi.

Fırtına kısa bir süre yüzüme baktı, sonra gülümsedi.

— İyi, kolay gelsin.

Yaman da elindeki dosyalarla mutfağa girdi.

— Kim yardım istedi?

Atlas hiç beklemeden cevap verdi.

— Asiye.

Yaman bana baktı.

— Anladım.

— Siz ikiniz de başka iş bulsanız iyi olacak, dedim.

Yaman gülerek sandalyesine oturdu.

— Tamam, sustuk.

Ama pek susacaklarına benzemiyorlardı.

Öğleden sonra çay tesisine gittim. Asiye'yi ofiste buldum. Masasının üzerinde birkaç dosya vardı. Bilgisayarına bakarken beni fark etti.

— Geldin mi?

— Geldim. Ne oldu?

Önündeki dosyalardan birini bana uzattı.

— Geçen hafta görüştüğümüz üretici sonuçlara itiraz etmiş. Bugün yeniden konuşacağız.

— Benim burada ne işim var?

— Senin işin insanlarla konuşmak. Belki yardımcı olursun.

— Yani yine arabulucu oldum.

Asiye hafifçe güldü.

— Çok konuşma da önce bir otur.

Bir süre sonra üretici geldi. Asiye onu dikkatle dinledi. Adam, yıllardır emek verdiği ürünün bu şekilde değerlendirilmesinden rahatsız olduğunu anlatıyordu.

Asiye sözünü kesmeden dinledi.

— Sizi anlıyorum. Ama bu değerlendirme emeğinizi küçümsemek için yapılmadı. İsterseniz numuneleri yeniden inceleyelim. Üretim aşamalarını da birlikte değerlendirebiliriz.

Adam hâlâ biraz gergindi.

Ben de konuşmaya katıldım.

— Sanırım sizin istediğiniz, yıllardır verdiğiniz emeğin dikkate alınması. Sonuçların yeniden incelenmesi de bu yüzden önemli.

Adam başını salladı.

— Aynen öyle. Biz de kolay yetiştirmiyoruz o çayı.

Asiye önündeki notları toparladı.

— Biliyorum. O yüzden yeniden kontrol edeceğiz zaten.

Görüşme bittikten sonra adam teşekkür edip ayrıldı.

Asiye arkasından kapıyı kapattı.

— Bugün iyi oldu.

— Ben pek bir şey yapmadım.

— Yaptın. Bazen insanın dışarıdan birinin fikrini duyması gerekiyor.

— O zaman bir kahveyi hak ettim.

Asiye gözlerini devirdi.

— Çay içiyoruz burada, kahve nereden çıktı?

— Kahve içmek istedim.

— Kendin al o zaman.

Güldüm. Birlikte çay içmek için küçük mutfağa geçtik.

Çaylarımızı içerken Asiye bana Los Angeles'ı sordu.

— Orayı özlüyor musun?

— Özlüyorum. Özellikle evimizi.

— Atlas'la Alara da özlüyordur.

— Evet. Ama onlar buraya benden daha çabuk alıştı.

Asiye bardağını masaya bıraktı.

— Sen alışamadın mı hâlâ?

Bir süre düşündüm.

— İlk geldiğimde bir an önce dönmek istiyordum. Şimdi o kadar acelem yok.

— Neden?

Ona baktım.

— Burada tanıdığım insanlar var artık.

Asiye hafifçe gülümsedi ama bir şey söylemedi.

Bir süre işten, günlük hayattan konuştuk. Sonra telefonuna baktı.

— Benim toplantım var. Gitmem gerekiyor.

— Tamam, seni tutmayayım.

Kapıya kadar birlikte yürüdük.

— Geldiğin için teşekkür ederim, dedi.

— Ne demek. İhtiyacın olursa haber ver.

— Her konuda değil ama.

— Onu zamanla öğreniriz.

Asiye gülerek başını iki yana salladı.

— Görüşürüz Umut.

— Görüşürüz.

Eve döndüğümde Atlas salondaydı. Beni görür görmez başını kaldırdı.

— Geldi bizimki.

— Ne var?

— Bir şey yok. Günün nasıl geçti?

— İyi geçti.

— Asiye'yi gördün mü?

— Atlas, sabahtan beri aynı soruyu soruyorsun.

— Merak ediyorum.

Yaman da salona girdi.

— Bence merak ettiği şey başka.

— Siz ikiniz anlaşmış gibisiniz, dedim.

Yaman gülerek koltuğa oturdu.

— Ne yapalım, sen de biraz kendini ele veriyorsun.

— Ne ele vermişim?

Atlas cevap verdi.

— Asiye'yle konuşurken yüzün değişiyor.

— Saçmalama.

Alara mutfaktan seslendi.

— Bence de değişiyor.

Başımı iki yana salladım. Bu evde bir şeyi gizli tutmak mümkün değildi.

Akşam yemeğinde Poyraz da aramıza katıldı. Barlas telefonundan geminin programına bakıyordu. Fırtına ise hastaneden yeni gelmişti.

Yemek sırasında Yaman bana döndü.

— Bugünkü iş nasıl geçti?

— İyi. Üreticiyle görüştük. Asiye sonuçları yeniden inceleyecek.

— Güzel.

Atlas hemen konuştu.

— Asiye'yle de güzel vakit geçirmişler.

— İş konuştuk, dedim.

Poyraz gülümsedi.

— Kimse başka bir şey söylemedi zaten.

Barlas başını kaldırıp bana baktı.

— Hoşlanıyorsan hoşlanıyorsundur. Bunun için sürekli açıklama yapmana gerek yok.

Bir an sustum.

— Hoşlanıyorum zaten. Bunu saklamıyorum.

Atlas'ın yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.

— Duydunuz mu?

— Atlas, yemeğini ye.

Fırtına güldü.

— Peki, Asiye ne düşünüyor?

— Henüz bilmiyorum. Biraz zamana ihtiyacı var.

Yaman başını salladı.

— O zaman bekle. Her şey hemen olmak zorunda değil.

— Zaten acelem yok.

Poyraz da söze katıldı.

— İyi. Birbirinizi tanıyın. Gerisi belli olur.

Konuşma daha sonra başka konulara geçti. Barlas işinden, Poyraz da görevinden bahsetti. Ben de onları dinleyerek yemeğimi bitirdim.

Yemekten sonra bahçeye çıktım. Hava serindi. Telefonumu çıkarıp mesajlara bakarken Asiye'den yeni bir mesaj geldi.

Asiye: Bugün geldiğin için tekrar teşekkür ederim.

Umut: Bir şey değil. Yardımcı olabildiysem ne mutlu.

Asiye: Oldun. Bazen dışarıdan birinin fikrini duymak iyi geliyor.

Umut: İhtiyacın olursa yine haber ver.

Asiye: Her seferinde çağırmam ama.

Umut: Ben yine de gelirim.

Mesajı gönderdikten sonra ekrana bir süre baktım.

Asiye cevap yazmıştı.

Asiye: Ula, seninle uğraşmak da zor.

Gülümseyerek telefonu cebime koydum.

Arkamdan Fırtına'nın sesi geldi.

— Üşütme, hava soğuk.

Yanıma gelip oturdu.

— İyi misin?

— İyiyim abi.

Bir süre sessiz kaldıktan sonra konuştu.

— Bugün biraz daha rahat görünüyorsun.

— Öyle miyim?

— Evet. Eskiden hep bir an önce gitmekten bahsediyordun. Şimdi burada kalıp bir şeyler yapıyorsun.

— Alışıyorum galiba.

Fırtına başını salladı.

— Güzel. Biz de seni tanımaya çalışıyoruz. Sen de bizi tanı. Gerisini zamana bırak.

— Merak etme, kaçmıyorum artık.

Fırtına gülümsedi.

— İyi ediyorsun.

Bir süre daha oturduk. Sonra o içeri geçti, ben de biraz daha bahçede kaldım.

Trabzon'a ilk geldiğim günleri düşündüm. Her şey yabancıydı. Bu ev, bu insanlar, bu şehir...

Şimdi ise gün içinde konuşacağım insanlar vardı. Beni merak eden, nasıl olduğumu soran abilerim vardı.

Bir de Asiye.

Henüz aramızda bir şeyin adını koymamıştık. Ama onunla konuşmak hoşuma gidiyordu.

Belki de bazı şeyleri aceleye getirmemek gerekiyordu.