30. BÖLÜM – BU KEZ KISKANAN ASİYE
30. BÖLÜM – BU KEZ KISKANAN ASİYE
Sabah kahvaltısında Atlas yine bir şeyler anlatıyordu. Anlattığı olayın ne kadarını abarttığını artık kestiremiyordum.
— Sonra adam bana döndü, ben de gayet sakin bir şekilde…
Alara sözünü kesti.
— Sakin mi? Sen mi?
— Evet, ben. Neden şaşırıyorsun?
— Çünkü geçen gün markette sıraya girmemek için kadınla tartıştın.
Gülmemek için başımı önüme eğdim.
Atlas bana döndü.
— Sen de gülme. Sanki hiç tartışmıyorsun.
— Ben en azından market sırasında kavga etmiyorum.
Fırtına mutfağa girerken son cümlemi duydu.
— Sabah sabah yine neyin kavgası bu?
— Bir şey yok abi, dedim. Atlas kendini savunuyor.
— Kendini savunacak bir şey yapmadım ki!
Alara gülerek çayını aldı.
Tam o sırada telefonuma mesaj geldi. Yayın ekibinden, bugün katılacağım yazar söyleşisinin programını gönderiyorlardı.
Atlas ekrana göz attı.
— Bugün söyleşin vardı, değil mi?
— Evet. Öğleden sonra.
— Ben de geleyim mi?
— Gelmek istiyorsan gel.
— Asiye'ye de haber ver.
Ona baktım.
— Neden?
— Öylesine söyledim.
Alara araya girdi.
— Atlas'ın öylesine dediği şeylerin altında genelde başka bir şey çıkar.
Atlas itiraz etti ama kimse onu dinlemedi.
Öğleden sonra söyleşinin yapılacağı salona gittik. Atlas da benimle gelmişti. Organizasyon ekibiyle kısa bir görüşme yaptıktan sonra sahneye çıktım.
Salonda beklediğimden fazla kişi vardı. Kitaplarım hakkında sorular sordular. Yazmaya nasıl başladığımı, psikolog olmanın yazarlığımı etkileyip etkilemediğini merak ediyorlardı.
Bir öğrenci söz aldı.
— Kitap yazarken karakterlerinizi gerçek insanlardan esinlenerek mi oluşturuyorsunuz?
Mikrofonu biraz kendime yaklaştırdım.
— Bazen. Ama bir karakteri yalnızca gördüğünüz bir insandan oluşturamazsınız. Biraz gözlem, biraz hayal gücü, biraz da insanları anlamaya çalışmak gerekiyor.
Söyleşi yaklaşık bir saat sürdü. Ardından imza bölümüne geçtik.
Masaya oturup kitapları imzalamaya başladım. Gelenlerle sohbet ediyor, fotoğraf çektirmek isteyenleri geri çevirmiyordum.
Bir süre sonra genç bir kadın yanıma geldi.
— Kitaplarınızı uzun zamandır takip ediyorum. Özellikle son kitabınızı çok beğendim.
— Teşekkür ederim. Beğenmenize sevindim.
Kitabını imzaladım. Ardından fotoğraf çekilmek istedi. Kabul ettim. Fotoğrafın ardından kitabındaki bir karakterle ilgili soru sordu. Ben de kısaca cevap verdim.
O sırada salonun girişinde Asiye'yi gördüm. Yanında Derya vardı.
Beni fark edince elini kaldırıp selam verdi. Ben de karşılık verdim.
Genç kadın hâlâ yanımdaydı.
— Bir fotoğraf daha çekilebilir miyiz? Bu kez telefonumla çekelim.
— Tabii.
Fotoğrafı çektikten sonra teşekkür edip ayrıldı.
Asiye'yle Derya da o sırada yanıma geldi.
— Tebrik ederim, dedi Derya. Güzel bir söyleşi olmuş.
— Teşekkür ederim. Geldiğiniz için de sağ olun.
Asiye masadaki kitaplara göz gezdirdi.
— Epey kişi gelmiş.
— Evet, ben de bu kadarını beklemiyordum.
— Güzel olmuş.
Sesi her zamanki gibiydi ama biraz durgundu. Üzerinde durmadım.
Biraz sohbet ettikten sonra Derya'nın telefonu çaldı. Birkaç adım uzaklaşıp konuşmaya başladı.
Asiye masanın kenarındaki kitaplardan birini eline aldı.
— Bunu imzalamayacak mısın?
— Senin için mi?
— Hayır, kitap için. Bana ne?
Gülümsedim.
— Peki, kime imzalayayım?
— Kendine sakla.
Kitabı elimden aldı, yerine bıraktı.
— Sen bugün biraz terssin, dedim.
— Ben hep böyleyim.
— Onu fark ettim.
Bana bakıp gözlerini devirdi.
Tam o sırada az önce fotoğraf çektiren genç kadın yeniden yanımızdan geçti.
— Umut Bey, tekrar teşekkür ederim. Sizinle tanışmak güzeldi.
— Rica ederim. İyi günler.
Kadın uzaklaşınca Asiye çantasını omzuna taktı.
— Ben Derya'yı bekleyeyim.
— Biraz daha oturmayacak mısınız?
— Yok, işimiz vardı zaten.
Derya telefonunu kapatıp yanımıza döndü.
— Hazır mısın Asiye?
— Hazırım.
İkisiyle vedalaştım. Asiye giderken bir kez daha arkasına dönüp baktı ama bir şey söylemedi.
Atlas'la salondan çıktığımızda bana yan gözle bakıyordu.
— Ne var? dedim.
— Bir şey yok.
— Atlas.
— Tamam, tamam. Asiye biraz tuhaftı sanki.
— Yorgundur.
— Olabilir. Ama o fotoğraf çektiren kadın geldiğinde yüzü pek değişti.
— Sen her şeyi görmüşsün zaten.
— Gözlerim sağlam çok şükür.
Başımı salladım.
— Hadi arabaya bin.
Atlas gülerek önden yürüdü.
Eve vardığımızda Yaman salonda dosyalarına bakıyordu. Fırtına da işten yeni gelmiş, koltuğa oturmuştu. Barlas mutfaktan çayını alıp yanımıza geldi.
Atlas ayakkabılarını çıkarırken konuşmaya başladı.
— Bugün söyleşide bir şey oldu.
Ona baktım.
— Atlas, sakın.
Yaman merakla başını kaldırdı.
— Ne oldu?
— Asiye geldi.
Fırtına çayından bir yudum aldı.
— Eee?
— Umut'un bir hayranı vardı. Biraz sohbet ettiler, fotoğraf çekildiler. Asiye de gördü.
Yaman gülümseyerek bana baktı.
— Sonra?
— Sonra pek keyfi kalmadı.
— Atlas, sen gerçekten başka iş bulamıyor musun?
— Ben sadece gördüğümü anlatıyorum.
Barlas araya girdi.
— Belki de bir şey yoktur. Her davranıştan anlam çıkarmayın.
— Ben de öyle düşünüyorum, dedim.
Fırtına bana baktı.
— Peki, sen ne düşünüyorsun?
— Benim düşüncem yok.
Yaman güldü.
— Tabii. Hiç yok.
Onları daha fazla dinlemeden mutfağa geçtim.
Akşam odama çıktığımda telefonuma Asiye'den mesaj geldi.
Asiye: Söyleşi nasıl geçti?
Umut: Güzel geçti. Sen de gördün zaten.
Asiye: Evet. Kalabalıktı.
Umut: Geldiğine sevindim.
Asiye: Derya gelmek istedi, ben de onunla geldim.
Umut: Öyle mi?
Asiye: Evet. Neden?
Umut: Bir şey demedim.
Bir süre sonra yeniden yazdı.
Asiye: Bu arada hayranlarınla bayağı ilgilendin.
Mesajı okuyunca istemsizce gülümsedim.
Umut: Kitaplarımı okuyorlar. İlgilenmemem mi gerekiyordu?
Asiye: Ben öyle bir şey söylemedim.
Umut: Söylemedin.
Asiye: Umut, ne demeye çalışıyorsun?
Umut: Hiç. Sadece bugün biraz sessizdin.
Asiye: Yorgundum.
Umut: Peki, dinlen o zaman.
Cevap vermesi biraz zaman aldı.
Asiye: İyi geceler.
Umut: İyi geceler, Asiye.
Telefonu yatağın yanındaki masaya bıraktım.
Asiye'nin neden böyle davrandığını tam olarak bilmiyordum. Belki gerçekten yorgundu. Belki de salondaki manzara hoşuna gitmemişti.
Ama bir şeyi fark etmiştim: Bugün bana eskisinden biraz farklı davranmıştı.
Bunu yüzüne vurmak istemedim. Zamanla kendisi anlatırdı.
Şimdilik beklemek daha iyiydi.