31. BÖLÜM – İKİ ARADA BİR YERDE

Sabah uyandığımda bir süre yataktan kalkmadan öylece durdum. Telefonumu elime alıp saate baktım. Los Angeles'tan birkaç mesaj gelmişti. İşlerim, yayıncım, yarım bıraktığım dosyalar…

Hepsi beni bekliyordu.

Aslında dönmemiz gerekiyordu. Buraya Tahir'in cenazesi için gelmiştik. Cenaze bitmişti, yapmamız gerekenleri yapmıştık. Daha ne kadar kalacaktık?

Bunu kendime kaç kere söylediğimi bilmiyordum.

Ama işin garip tarafı, artık buradan ayrılmayı düşündüğümde eskisi kadar rahat hissedemiyordum.

Trabzon'a ilk geldiğimizde her şey yabancıydı. Ev, insanlar, sokaklar… Dört abimle aynı masaya oturmak bile tuhaf geliyordu. Şimdiyse sabah kahvaltısında onların sesini duymaya alışmıştım.

Yine de burası benim evim değildi.

Benim evim Los Angeles'taydı. Annemle babamın anıları oradaydı. Çalışma odam, kitaplarım, yıllardır alıştığım hayatım…

İnsan iki farklı yere ait hissedebilir miydi?

Henüz bunun cevabını bilmiyordum.

Üzerimi değiştirip aşağı indim. Mutfaktan sesler geliyordu.

— Atlas, tabağımdan almayı bırakır mısın?

Alara'nın sesini duydum.

— Sen yemiyorsun ki.

— Sana mı kaldı?

— İsraf olmasın diye yardım ediyorum.

Kapıdan girince ikisi de bana baktı.

— Günaydın, dedim.

Atlas sandalyesini gösterdi.

— Gel abi, sana da yer ayırdık.

— Ne büyük incelik.

Alara gülerek çayını uzattı.

— Günaydın. Bugün geç kalktın.

— Biraz uyumak da suç oldu.

Tam o sırada Fırtına mutfağa girdi.

— Uşağum, oturun da kahvaltı yapın. Her sabah aynı gürültü.

Yaman da arkasından geldi.

— Sen bunlara alışamadın mı hâlâ?

— Alışmaya çalışıyorum, dedi Fırtına.

Masaya hep birlikte oturduk. Biraz sonra Poyraz ve Barlas da geldi. Poyraz'ın bugün işi olduğunu, Barlas'ın ise limana uğrayacağını konuştuk.

Alara bir şey anlatırken bana döndü.

— Umut, dün sana söylediğim şeyi…

— Asiye, reçeli uzatır mısın?

Cümle ağzımdan çıkar çıkmaz durdum.

Masadaki herkes bana baktı.

Alara kaşlarını kaldırdı.

— Ne dedin?

— Reçeli dedim.

— Adım Asiye mi oldu şimdi?

Atlas kahkahayı bastı.

— Hayırdır? Ablamın adını mı değiştirdik?

— Dalgınlığıma geldi, dedim.

Yaman gülümseyerek çayını bıraktı.

— Demek sabah sabah aklın başka yerde.

— Yaman, başlama.

Alara da gülüyordu.

— Bir daha bana yanlış isimle seslenirsen kahvaltını kendin hazırlarsın.

— Tamam, özür dilerim.

Atlas hâlâ gülüyordu.

— Bence Asiye'ye de haber verelim. Umut kahvaltıda bile onu düşünüyor.

— Atlas, bir susar mısın?

Fırtına araya girdi.

— Ula, bırakın uşağı kahvaltısını yapsın.

Barlas da reçeli bana uzattı.

— Al, konu kapansın.

Reçeli aldım. Alara'ya baktığımda hâlâ gülümsüyordu.

— Bir daha olmayacak.

— Göreceğiz.

Kahvaltı kaldığı yerden devam etti ama Atlas'ın arada bana bakıp gülmesine engel olamadım.

Kahvaltıdan sonra Alara'yla mutfağı toparladık. Atlas çoktan salona geçmişti.

— Asiye'yle konuşuyor musun? diye sordu Alara.

— Arada.

— Nasıl gidiyor?

— Normal.

Bana baktı.

— Senin şu normal dediğin şeyin içinde ne olduğunu bir türlü anlayamıyorum.

— Çünkü ortada anlaşılacak bir şey yok.

Güldü.

— Peki, öyle olsun.

Bir süre sonra daha ciddi bir sesle konuştu.

— Bu arada ben buraya alıştım galiba.

Ona döndüm.

— Öyle mi?

— Evet. İlk geldiğimizde bir an önce dönmek istiyordum. Şimdi Barlas'la limana gideceğim, Fırtına abiyle hastaneye uğrayacağım diye plan yapıyorum.

Gülümsedim.

— Atlas da bayağı alıştı.

— Atlas zaten herkese alışıyor. Dün Yaman abiyle yarım saat telefonda konuşmuş.

— Ne konuşmuşlar?

— Bilmiyorum. Bir ara hukuk okumaya karar verecek diye korktum.

İkimiz de güldük.

Alara tabağı rafa yerleştirdi.

— Abilerimiz iyi insanlar.

Bu cümle üzerine bir şey söylemedim. Çünkü ben de bunu görüyordum.

Öğleden sonra hep birlikte dışarı çıktık. Barlas, Atlas ve Alara'yı limana götürmeyi teklif etmişti. Poyraz'ın da işi bitince bize katılacağını söyledi.

Yolda Atlas, Barlas'a sürekli sorular soruyordu.

— Gemide kaç kişi oluyor?

— Gemisine göre değişir.

— Peki, sen hiç fırtınaya yakalandın mı?

Barlas gülümsedi.

— Birkaç kere.

— Korkmuyor musun?

— Korkmak başka, işini yapamamak başka.

Atlas bir süre düşündü.

— Ben olsam korkardım.

— O yüzden kaptan değilsin zaten, dedim.

Atlas dönüp bana baktı.

— Sen de her şeye bir yorum yapmak zorunda mısın?

Alara güldü.

Barlas ikisine bakıp başını salladı.

— Siz ikiniz de aynı Levent amcanız gibi konuşuyorsunuz.

Bu söz üzerine kısa bir sessizlik oldu.

Barlas bunu fark etmiş olacak ki bana baktı.

— Yanlış anlama, dedi. Güzel anlamda söyledim.

— Biliyorum, dedim.

Babamdan söz edilmesi artık eskisi kadar kolay değildi ama rahatsız da olmamıştım. Onu özlüyordum. Her gün özlüyordum.

Yine de birinin onu hatırlaması hoşuma gitmişti.

Akşamüstü eve döndüğümüzde Poyraz da gelmişti. Salonda oturuyordu. Alara yanına geçip gününü anlatmaya başladı. Atlas da Barlas'la limanda gördüklerini anlatıyordu.

Ben biraz geride kalıp onları izledim.

Bir zamanlar Atlas'la Alara'nın bütün sorumluluğu bende gibiydi. Bir sorun olduğunda önce ben ilgilenirdim. Bir yere gideceksek planı ben yapardım. Onların üzülmemesi için elimden geleni yapardım.

Şimdi ise Poyraz Alara'nın anlattıklarını dikkatle dinliyor, Barlas Atlas'ın sorularını cevaplıyor, Yaman ikisine de takılıyor, Fırtına sağlıklarıyla ilgileniyordu.

Onlar da alışmıştı.

Üstelik ben de alışıyordum.

Bir süre sonra Fırtına yanıma geldi.

— Ne düşünüyorsun?

— Bir şey yok.

— Gel, biraz oturalım.

Balkona çıktık. Fırtına iki çay getirmişti. Birini bana uzattı.

— Burada ne kadar kalmayı düşünüyorsunuz? diye sordu.

Çayımdan bir yudum aldım.

— Bilmiyorum. Açıkçası dönmemiz gerektiğini düşünüyorum.

— Los Angeles'ı özledin.

— Hem de çok. İşlerim var. Evimiz var. Annemle babamın anıları var.

Fırtına başını salladı.

— Haklısın. İnsan alıştığı yerden kolay kopamıyor.

Biraz sustum.

— Buraya da alıştım, dedim sonunda. Ama bu, orayı özlemediğim anlamına gelmiyor.

— Zaten öyle olmak zorunda değil.

Ona baktım.

— Ne demek istiyorsun?

— Umut, biz seni burada tutmak istemiyoruz. Gitmek istersen gidersin. Ama buranın da senin için bir yer olmasını istiyoruz. Ne zaman istersen gelebileceğin bir evin olsun.

Bu sözler hoşuma gitmişti.

Fırtına devam etti:

— Atlas'la Alara'yı da görüyorum. Onlar da bize alıştı. İkisiyle vakit geçirmek güzel. Senin de artık her şeyi tek başına halletmeye çalışmanı istemiyoruz.

Başımı öne eğdim.

— Alışkanlık işte.

— Biliyorum. Ama artık yanında biz de varız.

Bir süre denizi izledik.

— Ben hep onların büyüğüydüm, dedim. Bir şey olduğunda önce ben ilgilenirdim. Bazen yorulduğumu bile fark etmiyordum.

Fırtına bana döndü.

— Bundan sonra her şeyi sen yapmak zorunda değilsin.

— Kolay değil.

— Kolay olmasını beklemiyoruz zaten.

Sonra gülümsedi.

— Hem dört abin var. Biraz da bizi kullan.

İstemeden güldüm.

— Sizi mi?

— Evet. Mesela bir işin olduğunda Yaman'a sor. Bir yere gitmen gerektiğinde Poyraz'ı ara. Atlas'la Alara'nın bir derdi olursa Barlas'a da söyle. Her şeyi tek başına çözmeye çalışma.

O an ne diyeceğimi bilemedim.

Fırtına'nın söyledikleri basit şeylerdi belki ama benim için yeni bir durumdu.

Yıllardır birilerinin bana böyle söylemesine alışık değildim.

Akşam yemeğinde herkes yine masadaydı.

Atlas, Barlas'la limana tekrar gitmek istediğini söylüyordu. Alara da ertesi gün Fırtına'nın hastaneye uğrayacağını öğrenmiş, ona eşlik etmeyi planlıyordu.

Yaman ikisini dinledikten sonra bana döndü.

— Sen yarın ne yapacaksın?

— Bilmiyorum. Biraz çalışmam lazım.

— Çalışma odasını kullanabilirsin. Rahat edersin.

— Sağ ol.

Poyraz da ekledi:

— Bir şeye ihtiyacın olursa haber ver.

— Tamam.

Atlas hemen araya girdi.

— Bana da ihtiyaç duyabilirsin.

— Sen ne yapacaksın?

— Moral vereceğim.

Alara güldü.

— Önce kendine moral ver.

Masadaki herkes gülmeye başladı.

Onları izlerken içimden bir şey geçti. Bu evde artık yabancı gibi oturmuyordum. Herkesin bir yeri vardı ve benim de yavaş yavaş bir yerim oluşuyordu.

Gece odama çıktığımda telefonumu elime aldım. Asiye'den mesaj gelmişti.

Asiye: Bugün nasılsın?

Umut: İyiyim. Sen