32. BÖLÜM – KARAR SENİN

Sabah bilgisayarımı açmış, çalışma masasına oturmuştum. Önümde tamamlamam gereken dosyalar vardı ama bir türlü işe başlayamıyordum.

Aklım başka yerdeydi.

Los Angeles'a dönmemiz gerekiyordu. Buraya Tahir'in cenazesi için gelmiştik. Cenaze bitmiş, yapmamız gerekenleri yapmıştık. Aslında çoktan dönmüş olmamız gerekiyordu.

Ama artık işler ilk geldiğimiz gibi değildi.

Atlas ve Alara abilerimle vakit geçirmekten hoşlanıyordu. Ben de onlarla oturup sohbet etmeye, aynı sofraya oturmaya alışmıştım. Dört abimle aramızdaki mesafe yavaş yavaş azalıyordu.

Yine de annemle babamın evini özlüyordum. Los Angeles'taki hayatımı, çalışma odamı, sokaklarımızı…

Bir tarafım dönmek istiyor, diğer tarafım biraz daha kalmam gerektiğini söylüyordu.

Kapım çalındı.

— Müsait misin?

Yaman'dı.

— Gel.

İçeri girip karşımdaki sandalyeye oturdu.

— Ne yapıyorsun?

Bilgisayarı gösterdim.

— Çalışmaya çalışıyorum.

Ekrana baktı.

— Pek çalışıyormuş gibi görünmüyorsun.

— Sağ ol, moral verdin.

Gülümsedi.

— Yine gitmeyi mi düşünüyorsun?

Ona baktım.

— Bu kadar belli mi?

— Biraz. Son günlerde aklın başka yerde.

Sandalyeme yaslandım.

— Sence ne yapmalıyım?

Yaman bu kez şaka yapmadı.

— Bence önce ne istediğine karar vermelisin. Bizim ne istediğimiz ikinci mesele.

— Siz kalmamı istiyorsunuz.

— İstiyoruz. Bunu inkâr edecek değilim. Ama sırf biz istiyoruz diye kalmanı da istemem.

Bir süre düşündüm.

— Los Angeles benim evim, Yaman. Annemle babamın anıları orada. Hayatım orada devam ediyor.

— Biliyorum.

— Buraya da alıştım. Ama bazen kendimi garip hissediyorum. Sanki iki farklı hayatın arasında kalmışım gibi.

Yaman başını salladı.

— Belki de öylesin. Ama iki yerden birini seçmek zorunda değilsin. Orası senin evin olmaya devam edecek. Burada da seni bekleyen insanlar olacak.

Gülümsedim.

— Hukukçu gibi konuştun.

— Mesleğimizin faydaları.

İkimiz de güldük.

Yaman ayağa kalktı.

— Bir de şunu unutma. Bizim için kalmak zorunda değilsin, kardeşim. Kendin ne istiyorsan onu yap.

Kapıya yöneldiğinde arkasından seslendim.

— Yaman.

— Efendim?

— Sağ ol.

Başını salladı.

— Ne demek.

Öğleye doğru aşağı indiğimde Fırtına, Poyraz ve Barlas salondaydı. Masanın üzerinde birkaç dosya vardı. Poyraz telefonundan bir şeylere bakıyor, Barlas da çayını içiyordu.

Fırtına beni görünce eliyle yanındaki koltuğu gösterdi.

— Gel uşağum, otur hele.

Oturduğumda Barlas çayı işaret etti.

— Al, taze demledim.

— Sağ ol.

Poyraz telefonunu bıraktı.

— Yaman'la konuşmuşsun.

— Bu evde gizli saklı bir şey kalmıyor zaten.

Barlas güldü.

— Ula, aynı evde yaşıyoruz. Kapılar açık, kulaklar da açık.

Fırtına araya girdi.

— Bırakın uşağı da konuşalım.

Bana döndü.

— Karar verebildin mi?

— Henüz değil.

Poyraz sakin bir sesle konuştu.

— Acele etme. Bu senin hayatın. Ne zaman dönmek istersen dönersin.

— Siz gerçekten gitmemi sorun etmeyecek misiniz?

Barlas çayından bir yudum aldı.

— Niye edelim? İnsan özlediği yere dönmek ister. Biz seni zorla burada tutacak değiliz.

Fırtına da başını salladı.

— Biz seni tanımak istiyoruz, hepsi bu. Ama bunun için kendi hayatından vazgeçmeni bekleyemeyiz.

Bir süre sessiz kaldım.

— Bazen burada kalırsam annemle babamı geride bırakıyormuşum gibi geliyor.

Fırtına'nın yüzündeki ifade yumuşadı.

— Olur mu öyle şey? Onlar senin annenle baban. Nerede olursan ol, öyle kalacaklar.

Poyraz da konuştu.

— Burada olman onları unuttuğun anlamına gelmez. Biz de senden böyle bir şey beklemiyoruz.

Barlas başını salladı.

— İnsan bir yere daha alıştı diye eski evini unutmaz uşağum.

Sözleri içime dokundu.

Fırtına biraz öne eğildi.

— Bak Umut, biz 23 yıl boyunca senin yanında olamadık. Bunun acısını bir günde kapatamayız. Ama bundan sonra yanında olmak istiyoruz. Sen izin verdiğin kadar.

Gözlerimi masadaki çaya çevirdim.

— Ben alışık değilim.

— Neye?

— Birilerinin benim için endişelenmesine. Bir şey olduğunda hemen yanımda olmalarına…

Fırtına hafifçe gülümsedi.

— E alış artık. Dört abin var, kullan bizi biraz.

Barlas güldü.

— Benim gemiye ihtiyacın olursa söyle, götürürüm.

Poyraz ona baktı.

— Her şeyi gemiye bağlama.

— Ne yapayım? Mesleğim bu.

İlk kez bu konuşmanın içinde kendimi bu kadar rahat hissettim.

Akşamüstü Atlas ve Alara eve geldi. Atlas'ın elinde birkaç poşet vardı.

— Bakın ne aldık!

Alara poşetlerden birini aldı.

— Hepsini sen seçtin. Şimdi de bize taşıtıyorsun.

— Ben fikir verdim sadece.

— Fikir vermekle hepsini almak aynı şey değil.

Atlas beni görünce yanıma geldi.

— Abi, yarın Barlas abiyle yine limana gideceğiz.

— Güzel.

Alara da koltuğa oturdu.

— Ben de Fırtına abiyle hastaneye uğrayacağım.

— Sen de mi başladın hastane gezilerine?

— Merak ediyorum. Hem Fırtına abi gösterecek.

Atlas bana baktı.

— Sen de gelsene.

— Benim işlerim var.

— Bir gün de iş yapma.

— Sen önce kendi işlerini hallet.

Alara güldü.

Biraz sonra ikisi de odalarına çıktı. Ben salonda kalıp televizyonu açtım. Fırtına yanıma geldi.

— İkisi de alıştı ha.

— Evet. Mutlular.

— Biz de mutluyuz. Atlas'la Alara iyi çocuklar.

Başımı salladım.

— Onlara sahip çıktığınız için teşekkür ederim.

Fırtına bana döndü.

— Niye teşekkür ediyorsun? Onlar da bizim ailemiz. Senin kuzenlerin, bizim de kuzenlerimiz. Sahip çıkmayacağız da ne yapacağız?

Bu cümle hoşuma gitti.

Akşam yemeğinde herkes masadaydı. Yaman, Poyraz'ın işiyle ilgili bir şey soruyor, Barlas da yarınki programından bahsediyordu.

Bir ara Yaman bana döndü.

— E, karar ne oldu?

Atlas hemen araya girdi.

— Abi, daha karar vermedi.

— Sen nereden biliyorsun?

— Çünkü bana söylemedi.

Alara güldü.

— Atlas, herkes kararını sana mı açıklayacak?

Fırtına çatalını bıraktı.

— Ula, bırakın da rahat rahat yesin çocuk.

Yemekten sonra biraz daha salonda oturduk. Herkes kendi işiyle ilgilenirken ben balkona çıktım.

Telefonumu açıp Daniel'a bir mesaj yazdım. Bir süre daha Trabzon'da kalacağımı, işlerimi uzaktan yürütebileceğimi söyledim.

Mesajı gönderdikten sonra bir süre ekrana baktım.

Kararımı vermiştim.

Biraz daha kalacaktım.

Ama bu, Los Angeles'tan vazgeçtiğim anlamına gelmiyordu. Annemle babamın anıları orada kalmaya devam edecekti. Ben de zamanı geldiğinde evime dönecektim.

Arkamdan kapı açıldı.

— Buradaymışsın.

Fırtına yanıma geldi.

— Karar verdin mi?

— Verdim.

— E?

— Biraz daha kalacağım.

Fırtına'nın yüzünde hemen bir gülümseme belirdi.

— Heh, iyi ettin uşağum.

— Ama çok sevinmeyin. Sonsuza kadar kalmıyorum.

— Ula, daha kararını yeni verdin. Şimdiden gitmeni mi konuşacağız?

Güldüm.

— Sadece söylüyorum.

Fırtına omzuma hafifçe vurdu.

— Nasıl istersen öyle olsun. Yeter ki kendin iste.

Bir süre yan yana durduk.

Sonra ona döndüm.

— İyi ki geldim galiba.

Fırtına bana baktı.

— Biz de iyi ki geldin diyoruz.

İçeri girmeden önce bir kez daha denize baktım.

Los Angeles hâlâ evimdi. Ama Trabzon da artık sadece cenaze için geldiğim bir şehir değildi.

Burada beni bekleyen insanlar vardı.

Ve ben, ilk defa gitmek için acele etmiyordum.

Kararımı vermiştim. Biraz daha kalacaktım.