yan sıra

7. Bölüm — Sessizlik

İkinci notu defalarca okudum.

"Lucas seni düşündüğünden daha uzun zamandır tanıyor."

Bu cümle, bütün gece aklımda dönüp durdu.

Ertesi sabah okula giderken tek bir karar vermiştim.

Lucas'a soracaktım.

Ne olursa olsun.

Onu koridorda gördüğümde birkaç saniye uzaktan izledim. Arkadaşlarıyla konuşuyordu. Her zamanki gibiydi.

Ama ben artık onun her hareketinde başka bir anlam arıyordum.

Yanına gittim.

— Lucas.

Bana döndü.

— Ne oldu?

Elimdeki kâğıdı çıkardım.

Yüzündeki ifade bir anda değişti.

— Bunu nereden buldun?

— Demek biliyorsun.

Lucas sustu.

— Kim yazdı bunu? diye sordum.

Cevap vermedi.

— Beni gerçekten daha önceden tanıyor musun?

Lucas gözlerini kaçırdı.

— Elena...

— Sadece evet ya da hayır.

Uzun bir sessizlik oldu.

Sonunda bana baktı.

— Evet.

O tek kelimeyle içimde bir sürü soru oluştu.

— Nereden?

Lucas cevap vermek üzereydi ki okulun diğer ucundan bir ses duyuldu.

— Lucas!

İkimiz de döndük.

Lucas'ın yüzündeki ifade değişti.

Sanki o kişiyi görmeyi hiç beklemiyordu.

Bana dönüp alçak sesle konuştu.

— Burada konuşamayız.

— Neden?

— Çünkü bazı şeyleri öğrenmenin zamanı henüz gelmedi.

— Benim hakkımda olan bir şeyse, ne zaman öğreneceğime ben karar veririm.

Lucas hiçbir şey söylemeden uzaklaştı.

Ben arkasından bakarken cebimdeki telefon titredi.

Yeni bir mesaj.

“Ona sorma. Önce gerçeği kendin bul.”

Mesajın altında tek bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafa baktığım anda nefesim kesildi.

Fotoğrafta Lucas vardı.

Ama fotoğraf yeni değildi.

Ve Lucas'ın yanında...

Ben vardım.

Fotoğrafın çekildiği günü hatırlamıyordum.

Ama fotoğrafın arkasındaki tarih, Lucas'ın neden beni yıllardır tanıdığını öğrenmem için tek ipucuydu.

14 Haziran 2014.

Telefonu elimde sımsıkı tuttum.

Artık bunun sadece Lucas'ın sırrı olmadığını biliyordum.

Bu, benim geçmişimle de ilgiliydi.