yan sıra
9. Bölüm — Unutulan Gerçek
Kütüphanede otururken telefonuma bir mesaj geldi.
Ekrana baktığımda gönderen kısmında Liam yazıyordu.
Mesaj kısaydı:
“Benimle konuşman gerekiyor. Eve gel.”
Mesajı birkaç kez okudum.
Neden bana okulda söylemek yerine mesaj atmıştı?
Üstelik son günlerde yaşananlardan sonra…
Daha fazla beklemedim.
Çantamı aldım ve doğrudan Liam'ın evine gittim.
Kapıyı çaldığımda birkaç saniye sonra Liam kapıyı açtı.
Beni görünce şaşırdı.
“Elena? Sen burada ne yapıyorsun?”
Telefonumu çıkarıp mesajı gösterdim.
“Bunu sen göndermedin mi?”
Liam ekrana baktı.
Yüzündeki şaşkınlık bir anda ciddileşti.
“Hayır.”
“Ne demek hayır? Mesaj senin adına geldi.”
“Ben sana böyle bir mesaj göndermedim.”
“Liam, yeter artık! Günlerdir notlar geliyor. Lucas hakkında bir şeyler biliyorsun. Şimdi de bana evine gelmemi söyleyen bir mesaj geliyor!”
Liam başını iki yana salladı.
“Ben hiçbir şey bilmiyorum.”
“Yalan söylüyorsun.”
“Hayır, Elena.”
Bir süre sessizlik oldu.
Liam gözlerimin içine baktı.
“Uzun zaman oldu…”
Kaşlarımı çattım.
“Ne uzun zamanı?”
Liam cevap vermedi.
Tam o sırada telefonum yeniden titredi.
Bu kez mesaj bilinmeyen bir numaradan gelmişti.
Ekranda şu yazıyordu:
“Gerçeği bulmak istiyorsan, her şeyi hatırla.”
Altında bir buluşma yeri ve saat vardı.
Liam mesajı okuyunca yüzü değişti.
“Gitme.”
“Neden?”
“Çünkü bunu görmeye hazır değilsin.”
“Ben gidiyorum.”
Liam arkamdan seslendi.
“Anneni ara, Elena!”
Ama çoktan kapıdan çıkmıştım.
Saat geldiğinde mesajdaki yere vardım.
Etraf sessizdi.
Sonra karşımda birini gördüm.
Yaklaştıkça yüzünü tanıdım.
Annemdi.
“Anne?”
Annemin gözleri dolmuştu.
Başını iki yana salladı.
“Bırak artık, Elena…”
“Ne bırakması?”
“Bu Lucas meselesini.”
Kalbim hızlandı.
“Lucas nerede?”
Annem gözyaşlarını sildi.
“Lucas artık yok, kızım.”
Donup kaldım.
“Ne demek yok?”
Annem titreyen sesiyle konuştu.
“Lucas gerçekten vardı. Ama sen on beş yaşındayken hayatını kaybetti.”
Nefesim kesildi.
“Hayır…”
“Sen onun erkek arkadaşı olduğunu hatırlamıyorsun.”
Başımı iki yana salladım.
“Ben onunla konuşuyordum…”
“Biliyorum.”
Annem bana yaklaşarak elimi tuttu.
“Onu kaybettikten sonra bunu kaldıramadın. Tedavi görmeye başladın. Ama ilaçlarını son zamanlarda düzenli kullanmadığın için anıların birbirine karışmaya başladı.”
Gözlerimi kapattım.
Bir anda Lucas'ın yüzü gözümün önüne geldi.
Birlikte olduğumuz anlar…
Gülüşü…
Sesini duyduğum anlar…
Ve sonra gerçeği fark ettim.
Lucas hiç geri dönmemişti.
Ben sadece onu yeniden görmeye başlamıştım.
Annem son kez fısıldadı:
“Liam fark etti ve bana haber verdi. Seni korumaya çalışıyordu.”
Başımı kaldırdım.
Artık tek bir soru vardı:
Bütün bu notları gerçekten ben mi bırakmıştım?