yankı
NOVA - BÖLÜM 1
Formamın eteğini düzeltiyorum. Elim titriyor.
Saçım yine dağılmış. At kuyruğum yamuk. Kumral saçlarım yüzüme düşüyor. Toplamaya üşeniyorum.
Okulun kapısının önündeyim. ARIS Koleji yazıyor. Kocaman.
İçeri giremiyorum.
Çünkü iki yıl önce ablam da tam burada durmuştu. Aynı formayla. Aynı dağınık at kuyruğuyla.
Sonra ne oldu?
Gözümün önüne geliyor.
Ablam Luna'nın odası. Gece. Telefonum çalıyor. Luna ağlıyor.
"Abla ne oldu?"
"Nova gelip beni alsana... ne olur..."
Ben 15 yaşındayım. Hiçbir şey yapamıyorum.
Ertesi gün polis arıyor. Ablam ölmüş. İntihar.
Yalan.
Benim ablam intihar edecek biri değildi. Yeşil gözleri vardı, benim gibi. O güldüğünde benim de içim ısınırdı. Şimdi o gözler yok.
Ve ben buradayım. Onun öldüğü yere geldim.
Onu özledim. O kadar özledim ki midem bulanıyor.
Kapıdaki güvenlik "Öğrenci misin?" diyor.
Gözlerim dolu. Yeşil gözlerim. Ama ağlamıyorum.
"Evet." diyorum. Sesim kısık.
"Yeni burslu."
İçeri adım atıyorum.
Koridorda çocuklar gülüyor. Kızlar bağırıyor. Her şey çok normal. Çok canlı.
Ama benim ablam burada öldü.
Ve kimse hiçbir şey olmamış gibi davranıyor.
Yumruğumu sıkıyorum.
Sadece ablam diye biliyorum
Yorumlar
- Ahu Kuzu: Bunu duymak çok acı insanın yüreğini daraltıyor
- Melisa Düz: Daha çok
- Melisa Düz: ???
- Melisa Düz: Teşekkürler 😍
- Melisa Düz: Geride kalmak daha kötü
- Melisa Düz: Hemde çok
- ALİ BİLGİN: ablanın gözlerini hatırlaman seni daha da bağlıyor ona
- Salih Yıldırım: Kimse bilmediği için bu kadar üç maymun oynamak ne ya
- Poyraz Pekün: @melisaduz15 hislerin tamamen normal güzel bir şekilde aktarıyorsun
- Eylül Karaca: bu an gerçekten ürkütücüydü kabus gibi bir hafıza
- Alper Akgün: onun olmadığı bir dünyada yaşamak çok zor olmalı
- Eda Zorlu: Kesinlikle aynı hisleri yaşıyorsun ablanı böyle hatırlamak zor