22. YİRMİ YEDİNCİ KAYIT
Kütüphanenin eski katalog salonuna açılan kapı, uzun yıllardır kullanılmamış gibiydi.
Ömer kapının önünde durduğunda içeriden ağır bir ahşap ve kâğıt kokusu geldi. Salonun ışıkları tamamen yanmıyordu. Tavandaki birkaç eski lamba loş bir aydınlık oluşturuyor, rafların arasındaki gölgeler olduğundan daha uzun görünüyordu.
Akif telefonunun ışığını açtı.
“Yirmi yedi.”
Ömer başını kaldırdı.
Rafların üzerinde numaralar vardı.
On dokuz.
Yirmi.
Yirmi bir...
Sonra yirmi yedi.
Zehra rafın önünde durdu.
“Burada.”
Ömer eski defteri çekti.
Defter beklediğinden daha ağırdı.
Kapağı koyu kahverengiydi. Kenarları yıpranmış, sayfaları sararmıştı.
Üzerinde yalnızca şu yazıyordu:
İzmir Millî Kütüphanesi — İlk Kayıtlar
Ömer defteri masaya koydu.
Akif kapıyı kapattı.
Zehra karşısına oturdu.
“Bence bu kadar kolay olmamalı.”
Akif hafifçe gülümsedi.
“Sen de fark ettin.”
“Evet.”
Ömer defterin kapağını açtı.
İlk sayfalarda kütüphanenin kuruluşuna dair eski kayıtlar vardı. Bağışlanan kitaplar, el yazmaları, katalog numaraları, bağışçı isimleri...
Sayfalar ilerledikçe tarihler değişiyordu.
Fakat 27 numaralı kayıt bulunamıyordu.
Ömer tekrar başa döndü.
“Bir şey yanlış.”
Akif:
“Numaralandırma mı?”
“Hayır.”
Zehra deftere eğildi.
“Burada yirmi altıdan sonra yirmi sekiz geliyor.”
Ömer durdu.
“Evet.”
“Yirmi yedi yok.”
Akif şaşkınlıkla baktı.
“Peki bizim aradığımız?”
Ömer'in bakışları sertleşti.
“Tam da olmayan kayıt.”
Zehra elini defterin kapağında gezdirdi.
“Bunu biri çıkarmış.”
Ömer:
“Hayır.”
“Nasıl yani?”
“Sayfaların ciltlenişine bak.”
Zehra dikkatlice inceledi.
Ömer devam etti:
“Bir sayfa eksik değil.”
“Ne demek bu?”
“27 numaralı kayıt hiçbir zaman deftere eklenmemiş.”
Akif kaşlarını çattı.
“Peki neden 27 diye bir numara bırakılmış?”
Ömer cevap vermedi.
Defterin sırtını çevirdi.
Cildin alt kısmında küçük bir metal çıkıntı vardı.
Sedef motifine benzeyen bir şekil.
Ömer cebinden İnciraltı'nda bulduğu metal parçayı çıkardı.
İkisini yan yana tuttu.
Aynıydı.
Zehra:
“Demek defter de anahtar.”
Ömer başını salladı.
“Hayır.”
Metal parçayı defterin kenarındaki küçük boşluğa yerleştirdi.
Klik.
Defterin kapağının altından ince bir mekanizma çıktı.
Akif şaşkınlıkla:
“Bu artık normal bir kütüphane defteri değil.”
Ömer:
“Zaten hiç olmadı.”
Mekanizma açıldı.
Defterin iç kapağında gizli bir bölme vardı.
İçinden küçük bir kâğıt çıktı.
Zehra uzandı.
Fakat Ömer önce kendisi aldı.
Kâğıdın üzerinde yalnızca bir cümle vardı:
“27. kayıt, kitabın içinde değil; kitabın sustuğu yerde aranmalıdır.”
Akif:
“Ne demek bu?”
Zehra düşündü.
“Kitabın sustuğu yer.”
Ömer raflara baktı.
“Boşluk.”
“Ne?”
“Kitapların olmadığı yer.”
Üçü birden rafları incelemeye başladı.
Salonun sonundaki duvar boyunca uzanan raflarda eski kitaplar vardı.
Fakat bir bölüm tamamen boştu.
Tam yirmi yedi kitaplık bir boşluk.
Zehra:
“Buraya bakın.”
Ömer rafın önüne geldi.
Kitapların arasındaki boşluğu ölçtü.
“Burası sonradan yapılmış.”
Akif:
“Duvarın arkasında oda olabilir.”
Ömer elini duvara koydu.
Taş soğuktu.
Üç kez hafifçe vurdu.
Tok.
Bir daha.
Tok.
Sonra sağ taraftaki bölümden daha boş bir ses geldi.
Ömer:
“Burada.”
Akif:
“Nasıl açacağız?”
Zehra kalemi çıkardı.
Ömer ona baktı.
“Bir deneyelim.”
Zehra kalemi duvardaki küçük sedef işaretine yaklaştırdı.
Hiçbir şey olmadı.
Sonra kalemin ucundaki metal parçayı çıkardı.
Duvarın üzerindeki küçük oyuğa yerleştirdi.
Bu kez içeriden mekanik bir ses geldi.
Taş bölüm birkaç santimetre geriye çekildi.
Ardından yavaşça yana doğru açıldı.
Karanlık bir oda ortaya çıktı.
İçeride yalnızca bir masa vardı.
Masanın üzerinde tek bir kitap duruyordu.
---
Zehra içeri girdiğinde bir an nefesi kesildi.
Kitabın kapağında hiçbir isim yoktu.
Sadece sedef motifinin aynısı vardı.
Ömer masaya yaklaştı.
Kitabı açtı.
İlk sayfa boştu.
İkinci de.
Üçüncü...
Dördüncü...
Sayfalar boyunca hiçbir yazı yoktu.
Akif:
“Bizi yine bir yere kadar getirip bırakıyorlar.”
Ömer kitabın sonuna doğru ilerledi.
Tam son sayfaya geldiğinde durdu.
Orada tek bir cümle vardı.
“Beni arıyorsan, önce kendine bak.”
Zehra kaşlarını çattı.
“Bu ne demek?”
Ömer cevap vermedi.
Kitabı kapatmak üzereyken Zehra:
“Bir dakika.”
Sayfanın köşesinde küçük bir işaret vardı.
“Şurada.”
Ömer tekrar baktı.
Sedef motifinin yanında üç nokta.
Zehra kalemin ucunu o noktaların üzerine tuttu.
Kâğıdın yüzeyinde ince bir çizgi belirdi.
Sonra bir harf.
S.
Ardından ikinci.
Ö.
Üçüncü.
Z.
Ömer'in yüzü değişti.
Akif:
“Süleyman, Ömer, Zehra?”
Ömer:
“Evet.”
Zehra sessizce:
“Üç kişi.”
Kitabın alt kısmında bir cümle daha ortaya çıktı:
“Birinci korudu. İkinci aradı. Üçüncü tamamlayacak.”
Zehra'nın yüzü gerildi.
“Üçüncü benim.”
Ömer:
“Öyle görünüyor.”
“Peki birinci babanız mı?”
“Evet.”
“İkinci siz.”
Ömer başını salladı.
“Üçüncü...”
Zehra cümleyi tamamlayamadı.
Ömer ise sakin bir sesle:
“Sen.”
Zehra kitabın sayfasına baktı.
Garip olan, bu kelimenin onda korkudan çok ağır bir sorumluluk hissi oluşturmasıydı.
Bir insanın hayatına, doğmadan önce verilmiş bir görevin sonradan çıkması mümkün müydü?
Belki de kaderin bazı yolları insanın karşısına ansızın çıkmıyor, yıllar boyunca sessizce hazırlanıyordu.
---
Ömer kitabın diğer sayfalarını yeniden incelemeye başladı.
“Birinci korudu.”
Sayfaları çevirdi.
“İkinci aradı.”
Başka bir sayfa.
“Üçüncü tamamlayacak.”
Son sayfada ise farklı bir işaret vardı.
Ömer bir anda durdu.
“Halit.”
Akif:
“Ne?”
“Bu işaret.”
Sayfanın köşesinde aynı sedef motifi vardı.
Fakat motifin ortasında küçük bir çizik bulunuyordu.
Akif:
“Ne anlama geliyor?”
Ömer:
“Bozulmuş mühür.”
“Yani?”
“Koruyucu olmayan kişinin işareti.”
Zehra:
“Halit'in babası mı?”
“Muhtemelen.”
Ömer sayfanın altındaki yazıyı okudu:
“Emaneti koruyamayan, onun peşine düşer.”
Akif sessiz kaldı.
Zehra:
“Demek Halit'in ailesi de bir zamanlar koruyucuydu.”
Ömer başını salladı.
“Fakat görevlerinden ayrılmışlar.”
“Niçin?”
“Bilmiyorum.”
Tam o anda dışarıdan bir ses geldi.
Bir kitap yere düştü.
Üçü de aynı anda döndü.
Ömer hemen kapıya yöneldi.
Koridor boştu.
Yalnızca yerde bir kitap duruyordu.
Ömer eğildi.
Kitabı kaldırdı.
Kapağında Halit'in kullandığı sedef motifi vardı.
İçinden küçük bir kâğıt düştü.
Ömer açtı.
“Çok geç kaldınız.”
Akif:
“Buradaydı.”
Ömer başını kaldırdı.
“Evet.”
“Ne zamandır?”
“Bilmiyorum.”
Zehra dışarı baktı.
“Bizi izliyor.”
Ömer:
“Bunu zaten biliyoruz.”
“Peki ne istiyor?”
Ömer kâğıdı buruşturmadı.
Aksine dikkatlice cebine koydu.
“Bizi korkutmak istemiyor.”
Akif:
“Ne istiyor o zaman?”
“Bizi yönlendirmek.”
---
Tam o sırada kütüphanenin ana salonundan alarm sesi duyuldu.
Akif telsize uzandı.
“Ne oldu?”
Bir görevli cevap verdi:
“Girişte biri güvenlik görevlilerine bir paket bırakmış.”
Ömer:
“Kim?”
“Kimliği tespit edilemedi.”
“Paketi açmayın.”
“Emredersiniz.”
Ömer hızlı adımlarla dışarı çıktı.
Zehra ve Akif arkasından geldi.
Ana salona ulaştıklarında küçük bir kutu masanın üzerinde duruyordu.
Kutunun üzerinde Zehra'nın adı yazıyordu.
Zehra durdu.
“Benim için.”
Ömer hemen önüne geçti.
“Yaklaşma.”
Görevliler alanı boşalttı.
Akif kutuyu incelemeye başladı.
“Patlayıcı görünmüyor.”
Ömer:
“Yine de dikkat.”
Kutu açıldığında içinden bir nesne çıktı.
Eski bir fotoğraf.
Bir anahtar.
Ve küçük bir not.
Zehra fotoğrafı görünce dondu.
Fotoğrafta kendisi vardı.
Çocuk hâli.
Yanında babası.
Arkalarında ise Ömer'in babası Süleyman Soyer.
Fakat fotoğrafın köşesinde başka biri daha vardı.
Mehmet Halit.
Halit'in babası.
Zehra fotoğrafın arkasını çevirdi.
“Bunu hatırlıyor musun?”
Zehra başını salladı.
“Hayır.”
Ömer fotoğrafa baktı.
“Bu fotoğraf 2004'te çekilmiş.”
“Evet.”
“Peki neden burada?”
Zehra sessizce:
“Belki de beni göstermek için.”
Ömer:
“Hayır.”
“Niye?”
“Bizi bir yere çağırmak için.”
Anahtarı aldı.
Üzerinde bir numara vardı.
27.
Akif:
“Yine 27.”
Ömer başını salladı.
“Bu kez bir yerin numarası.”
“Ne yeri?”
Ömer anahtar
Yorumlar
- Aylin Damla Eryılmaz: Akıfın gülümsemesi bambaşka bir şey hissettiriyor işin içinde başka bir olay var gibi
- Eda Sezer: zehranın elindeki kalemdeki detay çok ilginç burada yanlış bir şeyler dönüyor gibi
- Asena Kurt: eski defter o kadar ağır ki içinde ne olduğunu merak ediyorum
- Duygu Aktaş: ömer kitaplarla dolu bir mekânda kaybolmuş gibi görünüyor dikkatli olmalı
- Pınar Eryılmaz: bu cümle gerçekten kafa karıştırıcı başka bir anlam mı taşıyor acaba?