23. SON KAPI
Bornova’daki eski vakıf deposunun kapısı Halit’in ardından ağır bir sesle kapandı.
Kapının kapanmasıyla birlikte içeride garip bir sessizlik oluştu. Az önce söylenen onca söz, yıllardır saklanan sırlar ve ortaya çıkan gerçekler sanki duvarların arasında asılı kalmıştı. Hiç kimse hemen konuşmadı.
Zehra, elindeki sedef kakmalı kaleme baktı.
Küçücük harfler hâlâ oradaydı.
Karar senindir.
Bu kez o cümle Zehra’ya bir şifre gibi gelmiyordu.
Bir soru gibiydi.
Belki de bütün bu yolculuğun başından beri kendisine sorulan tek gerçek soru buydu.
Karar senindir.
Ne yapacaksın?
Kime inanacaksın?
Neyi koruyacaksın?
Ve en önemlisi…
Sana emanet edilen bir şeyin sahibi mi olacaksın, yoksa onun sorumluluğunu mu taşıyacaksın?
Zehra parmaklarını kalemin üzerinde gezdirdi. Sedefin soğukluğu avucunda hissediliyordu.
Ömer, Halit’in kaybolduğu koridora doğru birkaç saniye baktıktan sonra Akif’e döndü.
“Çıkışları kapatın.”
Akif başını salladı.
“Ya kendisi?”
Ömer’in bakışları hâlâ koridorun üzerindeydi.
“Onu bulacağız.”
Akif uzaklaşırken Zehra, Ömer’e baktı.
Onun yüzünde alışılmış sakinlik vardı.
Fakat Zehra artık bu sakinliğin ne anlama geldiğini biliyordu.
Bu, korkmadığı anlamına gelmiyordu.
Sadece korkusunu kararlarının önüne koymuyordu.
“Ömer…”
Ömer ona döndü.
Zehra birkaç saniye sustu.
“Bu kez benden bir şey saklama.”
Ömer’in yüzündeki ifade hafifçe değişti.
Bir an cevap vermedi.
“Artık saklayacak bir şey kalmadı.”
Zehra başını iki yana salladı.
“Var.”
Ömer sessiz kaldı.
“Benim neden seçildiğim.”
Bu kez Ömer’in bakışlarında kısa bir tereddüt belirdi.
“Bunu ben de yeni öğreniyorum.”
“Babalarımız biliyordu.”
“Evet.”
“Senin baban da.”
Ömer başını eğdi.
“Evet.”
Zehra gözlerini kapattı.
Çocukluğundan beri anlam veremediği bazı görüntüler birer birer zihninde beliriyordu. Eski taş yapı. Babasının yanında duran iki adam. Karanlık bir oda. Masanın üzerinde duran sedef kakmalı kaleme benzeyen küçük bir nesne.
Ve yıllar önce duyduğu tek kelime:
Emanet.
Zehra yavaşça sordu:
“Peki neden ben?”
Ömer cevap vermeden önce masanın üzerindeki eski defteri açtı.
Sayfaları dikkatle çevirdi.
“Çünkü senin seçildiğini düşündükleri için değil.”
Zehra kaşlarını çattı.
“Ne demek bu?”
Ömer parmağını eski bir satırın üzerinde gezdirdi.
“Çünkü seçim o gün yapılmadı.”
Akif de geri dönmüş, onların yanına yaklaşmıştı.
“Bence kayıtların tamamını görmeden karar vermeyelim.”
Ömer defterin arasından küçük, katlanmış bir kâğıt çıkardı.
Kâğıt yılların etkisiyle sararmıştı. Kenarları hafifçe yıpranmıştı.
Ömer kâğıdı açtı.
Üzerinde tek bir cümle vardı:
“Varis, kendisine verilen sırrı saklayan değil; onunla ne yapacağına karar verebilen kişidir.”
Zehra uzun süre o cümleye baktı.
Sanki kelimeler doğrudan kendisine söylenmişti.
“Yani…”
Ömer kâğıdı masaya bıraktı.
“Yani seni seçen kalem değil.”
Zehra başını kaldırdı.
“Kim?”
Ömer’in cevabı kısa oldu.
“Sen.”
Zehra hiçbir şey söylemedi.
Bu cevap, beklediğinden daha ağırdı.
Çünkü insan bazen kaderiyle karşılaşmaktan korkmazdı.
Asıl korktuğu şey, kader sandığı şeyin aslında kendi seçimi olduğunu öğrenmekti.
Aynı gece Milli Kütüphane’nin eski katalog bölümünde bütün ışıklar yanıyordu.
Kütüphanenin kapıları çoktan kapanmıştı.
Dışarıdaki sokaklar sessizleşmeye başlamış, İzmir’in geceye özgü uğultusu taş duvarların ardında boğulmuştu.
Koridorlarda yalnızca görevli personelin ara sıra duyulan ayak sesleri vardı.
Eski kitapların kokusu rafların arasında ağır ağır dolaşıyor, yıllardır açılmamış bazı çekmecelerin ahşap kokusuna karışıyordu.
Zehra, yüksek raflara baktı.
Bunca yıldır insanların yanından geçip gittiği kitapların arasında, belki de kimsenin bilmediği bir hakikat saklıydı.
Akif eski kayıtları masanın üzerine yaymıştı.
Kâğıtların bazıları o kadar eskiydi ki kenarlarına dokunmak bile insanı tedirgin ediyordu.
“Şuna bakın.”
Ömer ve Zehra aynı anda masaya eğildi.
Akif parmağıyla sayfanın alt kısmını gösterdi.
1891 tarihli kaydın altında, daha önce fark etmedikleri küçük bir bölüm vardı.
27. kayıt, yalnızca üçüncü taşıyıcının huzurunda açılacaktır.
Akif derin bir nefes aldı.
“Üçüncü taşıyıcı…”
Zehra cümleyi tamamladı.
“Ben.”
Ömer hemen itiraz etmedi.
“Bundan emin değiliz.”
Zehra ona döndü.
“Ömer, çocukluğumdaki o günü hatırlıyorum artık.”
Ömer’in bakışları ciddileşti.
“Ne hatırlıyorsun?”
Zehra gözlerini kapattı.
Hatıra önce bulanık geldi.
Sonra yavaş yavaş belirginleşti.
Taş duvarlar.
Soğuk bir hava.
Babası.
Karşısında duran iki adam.
Ve masanın üzerinde duran küçük bir nesne.
“Babam beni o taş yapıya götürmüştü. Senin baban da oradaydı. Halit’in babası da…”
Bir an sustu.
“Bana bir şey sordular.”
“Ne?”
“‘Bir şeyi bilip de kimseye söylemezsen ne yaparsın?’ diye.”
Akif şaşkınlıkla baktı.
“Çocukken mi?”
Zehra başını salladı.
“Evet.”
“Sen ne cevap verdin?”
Zehra düşündü.
Uzun zamandır hatırlayamadığı bir cümle, şimdi zihninin derinliklerinden çıkıp geliyordu.
“Hatırlamıyordum.”
Ömer sessizce bekledi.
Zehra gözlerini açtı.
“Ama şimdi…”
“Şimdi ne?”
“Şimdi hatırlıyorum.”
“Neydi?”
Zehra’nın sesi çok sakindi.
“‘Eğer doğru olanı koruyacaksa saklarım. Ama birine zarar verecekse susmam.’ demişim.”
Odada sessizlik oldu.
Akif yavaşça doğruldu.
“İşte mesele bu.”
Ömer deftere baktı.
“Emanet bir bilgi değildi yalnızca.”
Zehra onun sözünü tamamladı.
“Bir imtihandı.”
Ömer ona baktı.
“Evet.”
Zehra o an çocukken verdiği cevabın neden yıllar boyunca kendisinden saklandığını anladı.
Belki de o gün ona bir sır verilmemişti.
Sadece ileride vereceği kararın temeli atılmıştı.
Gece yarısını biraz geçe eski katalog odasının arka duvarında, daha önce açılan gizli kapının önünde durdular.
Duvarın üzerindeki taşlar karanlıkta neredeyse birbirinden ayırt edilemiyordu.
27 kitap genişliğindeki boşluk hâlâ oradaydı.
Ömer elindeki anahtarı mekanizmaya yerleştirdi.
Anahtar döndü.
Önce hiçbir şey olmadı.
Sonra duvarın içinden ağır bir mekanizma sesi yükseldi.
Taşların birbirine sürtünmesine benzeyen derin bir gürültü duyuldu.
Duvar ağır ağır geri çekildi.
Bu kez karşılarına küçük bir oda değil, aşağı doğru inen taş basamaklar çıktı.
Zehra karanlığa baktı.
Basamakların sonu görünmüyordu.
“Buraya kadar gelen olmuş mudur?”
Akif fenerini yaktı.
“Muhtemelen.”
Ömer öne geçti.
“Fakat geri dönen olmamış olabilir.”
Zehra onun ardından yürüdü.
Merdivenler dar ve eskiydi.
Bazı basamaklar kırılmış, bazıları zamanla aşınmıştı.
Duvarlarda nem izleri vardı.
Arada bir taşların üzerinde sedef biçimli küçük işaretler görülüyordu.
Zehra bir tanesinin önünde durdu.
“Bunlar…”
Ömer geri dönüp baktı.
“Evet.”
“Daha önce gördüğümüz işaretler.”
“Demek ki doğru yerdeyiz.”
Bir süre daha ilerlediler.
Ayak sesleri taş duvarlarda yankılanıyor, sonra karanlığın içinde kayboluyordu.
Zehra bir an arkasına baktı.
Yukarıdaki kapı artık görünmüyordu.
Sanki birkaç dakika önce çıktıkları dünya çok uzakta kalmıştı.
Sonra aşağıdan hafif bir ışık göründü.
Ömer durdu.
“Burada biri var.”
Akif elini silahına götürdü.
Ömer eliyle onu durdurdu.
“Önce konuşacağız.”
Basamakların sonuna geldiklerinde genişçe bir yeraltı odasına ulaştılar.
Odanın tavanı alçaktı.
Duvarlarda eski taş kabartmalar vardı.
Tam ortada taş bir masa duruyordu.
Masanın üzerinde ise tek bir sandık vardı.
Ve sandığın arkasında Halit.
Halit onları görünce başını hafifçe kaldırdı.
“Sonunda.”
Ömer bir adım attı.
“Bitti, Halit.”
Halit hafifçe gülümsedi.
“Hayır.”
Bakışlarını Zehra’ya çevirdi.
“Daha yeni başlıyor.”
“Bu sandığı açamayacaksın.”
“Ben açmayacağım.”
Halit’in bakışları doğrudan Zehra’ya döndü.
“Zehra açacak.”
Zehra bir adım öne çıktı.
“Ne var içinde?”
Halit sandığa baktı.
“Bunu öğrenmenin tek bir yolu var.”
Masanın üzerindeki sandığı işaret etti.
“Kalem.”
Zehra elindeki sedef kakmalı kaleme baktı.
Ömer hemen konuştu.
“Zehra, acele etme.”
Halit başını çevirdi.
“Bunca yılın sonunda hâlâ onu korumaya çalışıyorsun.”
Ömer’in sesi sakindi.
“Çünkü korumakla sahip olmak arasındaki
Yorumlar
- Vildan Sarıyer: Kendinden emin sözler bu durumu daha da zorlaştırıyor
- Erdem Sönmez: zehranın korkusunu kararlarına koyması çok cesur bir durum
- Işıl Yağcı: halitin ardından kapının kapanması kesinlikle ürkütücüydü