25.EMANETTEN SONRA
Sabahın ilk ışıkları perde aralığından içeri süzüldüğünde Zehra henüz uyumamıştı.
Gece boyunca Ömer'in babasının mektubunda yazan cümleleri tekrar tekrar düşünmüştü.
“Onu korumak, onun adına yaşamak değildir.”
Bu cümle zihninde dönüp duruyordu.
Bir insanı korumak neydi?
Onun önüne duvar olmak mı?
Onun yerine karar vermek mi?
Her tehlikeden uzak tutmaya çalışmak mı?
Yoksa gerektiğinde yanında durup kendi kararını verebilmesine izin vermek mi?
Zehra tavana bakarken bu soruların hiçbirine tam olarak cevap veremedi.
Belki de insan, bir başkasını koruduğunu düşünürken farkında olmadan onun hayatının sınırlarını çizmeye başlayabilirdi.
Belki de sevdiğini düşündüğü insanı korumakla, onun özgürlüğünü elinden almak arasındaki çizgi sandığından çok daha inceydi.
Zehra yatağında doğruldu.
Aylar önce İzmir'e geldiği günü düşündü.
O gün uçakta yanında oturan adamı yalnızca sakin biri sanmıştı.
Sonra kütüphanede karşılaşmışlardı.
Ardından Kızlarağası Hanı'ndaki saldırı…
Ömer'in yaralanması…
Geceleri edilen dualar…
İnciraltı…
Eski dehlizler…
Firma…
Sedef kakmalı kalem…
Ailesinin yıllardır sakladığı sır…
Ve bütün bunların sonunda bir yeraltı odasında açılan sandık.
Her şey birbirine eklenmişti.
O günlerde yaşadığı hiçbir şeyin birbiriyle bağlantılı olduğunu bilmiyordu.
Şimdi geriye dönüp baktığında ise her olayın başka bir olayın kapısını açtığını görüyordu.
Fakat bütün bunların içinde en garip olanı şuydu:
Zehra artık korkudan çok yorgunluk hissediyordu.
İnsanın sürekli bir şeylerden kaçması değil, sonunda neyi taşıdığını anlaması yoruyordu.
Çünkü korku bir anda gelirdi.
Ama sorumluluk insanın içine yavaşça yerleşirdi.
Ve bir kere yerleşti mi, kolay kolay gitmezdi.
Telefonu çaldı.
Zehra irkildi.
Ekrana baktığında arayanın babası olduğunu gördü.
Bir an telefonu açmadan önce düşündü.
Sonra cevap verdi.
“Uyandın mı kızım?”
“Evet baba.”
Süleyman Bey'in sesi her zamankinden daha ağırdı.
“Bugün eve gelebilir misin?”
Zehra birkaç saniye sustu.
Babasıyla konuşması gerektiğini zaten biliyordu.
Fakat bu kadar doğrudan bir çağrı beklemiyordu.
“Konuşmamız gereken bir şey mi var?”
Süleyman Bey'in sesi değişti.
“Var.”
Tek kelime.
Ama o tek kelimenin içinde yılların ağırlığı vardı.
Zehra yatağından kalktı.
“Tamam.”
Bir an durdu.
“Geliyorum.”
Telefon kapandı.
Zehra pencerenin önüne geçti.
İzmir sabahı her zamanki gibi sakindi.
İnsanlar işe gidiyor, öğrenciler sokaklarda yürüyor, dükkânların önleri yavaş yavaş hareketleniyor, uzaklardan vapur düdükleri duyuluyordu.
Dünyanın onun için değiştiğini düşünmek kolaydı.
Oysa dünya değişmemişti.
Değişen, onun dünyaya baktığı yerdi.
Eskiden sıradan gördüğü bir taş duvarın arkasında artık bir hikâye arıyordu.
Eski bir sandık gördüğünde yalnızca sandık görmüyordu.
Bir isim duyduğunda geçmişin başka bir yerine bağlanıyordu.
Belki de insanın hayatı değiştiğinde şehirler değişmezdi.
Aynı şehirde, başka bir insan olarak yaşamaya başlardı.
Zehra hazırlanmak için odasına döndü.
Çantasını alırken eli sedef kakmalı kaleme gitti.
Bir an durdu.
Kalemi çıkarmadı.
Sadece çantasının üzerinden ona dokundu.
Sonra kapıyı açıp çıktı.
Süleyman Bey'in evine vardığında kapıyı annesi açtı.
Zehra annesinin yüzüne baktığında bir şeylerin farklı olduğunu hemen anladı.
Annesi her zamanki gibi gülümsedi ama o gülümsemenin arkasında saklanan bir tedirginlik vardı.
“Babam içeride mi?”
“Çalışma odasında.”
Annesi kısa bir süre sustu.
“Bekliyordu seni.”
Zehra başını salladı.
“Tamam.”
Ayakkabılarını çıkarıp koridora geçti.
Çalışma odasının kapısına geldiğinde içeriden babasının sesi duyuldu.
“Gel.”
Zehra kapıyı açtı.
Süleyman Bey masanın başında oturuyordu.
Masanın üzerinde eski bir kutu vardı.
Zehra kutuyu görünce durdu.
Kutunun kenarları aşınmış, üzerindeki metal kısımlar zamanla kararmıştı.
“Bu ne?”
Babası eliyle karşısındaki sandalyeyi gösterdi.
“Otur.”
Zehra oturdu.
Süleyman Bey kutuyu kendine doğru çekti.
Parmaklarını kapağın üzerinde birkaç saniye gezdirdi.
“Bunu yıllardır açmadım.”
“Neden?”
“Çünkü açarsam sana anlatmam gereken şeylerin başlayacağını biliyordum.”
Zehra kutuya baktı.
“Artık anlat.”
Babası başını eğdi.
“Önce özür dilemem gerekiyor.”
Zehra şaşırdı.
“Baba…”
“Hayır.”
Süleyman Bey ilk kez sözünü kesmişti.
“Bırak konuşayım.”
Zehra sustu.
Babası bir süre pencereye baktı.
Sonra tekrar kutuya döndü.
“Sen çocukken seni o taş yapıya götürdüğüm günü hatırlıyor musun?”
Zehra düşündü.
“Bazı şeyleri.”
“Ben hatırlıyorum.”
Süleyman Bey kutunun kapağını açtı.
İçinden eski bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafın kenarları sararmıştı.
Zehra fotoğrafa baktığında nefesi kısa bir an kesildi.
Fotoğrafta dört kişi vardı.
Süleyman Bey.
Süleyman Soyer.
Mehmet Halit.
Ve küçük Zehra.
Zehra fotoğrafı eline aldı.
Uzun süre baktı.
“Bu fotoğrafı daha önce görmüştüm.”
“Evet.”
“Bana göstermemiştin.”
“Çünkü arkasındaki yazıyı görmeni istemiyordum.”
Zehra fotoğrafı çevirdi.
Arkasında şu cümle vardı:
“Bugün çocuk yalnızca gördü. Bir gün anlayacak.”
Zehra'nın boğazı düğümlendi.
Bir an çocukluğuna döndü.
O taş yapının soğuk duvarları…
Babalarının konuşmaları…
Kendisine sorulan soru…
Ve hiçbir anlam veremediği o gün.
“Benim anlamamı neden istemediniz?”
Süleyman Bey uzun süre sustu.
“Çünkü senin çocukluğunu bir sırrın gölgesinde geçirmek istemedim.”
Zehra fotoğrafa baktı.
“Peki neden beni o gün oraya götürdün?”
Babası gözlerini kapattı.
“Çünkü o gün seni oraya götürmek zorunda kaldım.”
“Kim zorladı?”
“Kimse.”
Süleyman Bey başını kaldırdı.
“Emanetin kurallarından biri vardı.”
Zehra bekledi.
“Emanet, onu taşıyacak kişiye ancak kendi iradesiyle yaklaşmalıydı.”
Zehra'nın kaşları çatıldı.
“Bu nasıl olacaktı?”
“Bir çocuk bile olsa, kendi cevabını vermesi gerekiyordu.”
“Ve siz bana soru sordunuz.”
“Evet.”
“Ben de cevap verdim.”
Süleyman Bey başını salladı.
“Ve o gün Süleyman Soyer kararını verdi.”
“Ne kararı?”
“Emanetin gelecekte sana bırakılabileceğine.”
Zehra fotoğrafı masaya bıraktı.
“Ben daha çocuktum.”
“Biliyorum.”
“Böyle bir şeyi nasıl kararlaştırabilirsiniz?”
“Kararlaştırmadık.”
Süleyman Bey'in sesi sakindi.
“İhtimali kabul ettik.”
Zehra'nın gözleri doldu.
“Sonra?”
“Sonra Süleyman Soyer öldü.”
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
Zehra, Ömer'i düşündü.
Onun yıllardır taşıdığı sessizliği…
Babasının bıraktığı mektubu…
Ve kendisine hiçbir zaman anlatılmayan tarafını.
“Ömer biliyor muydu?”
“Bazı şeyleri.”
“Ne kadarını?”
“Babasının emanetin bir parçasını koruduğunu biliyordu.”
Süleyman Bey bir an durdu.
“Ama seni bilmiyordu.”
Zehra şaşırdı.
“Neden?”
“Çünkü seni bilirse seni korumak için kendi kararlarını vereceğini biliyorduk.”
Zehra'nın bakışları sertleşti.
“Ve Ömer'in kendi kararlarını vermesini istemediniz.”
“Hayır.”
Süleyman Bey'in gözleri uzaklara daldı.
“Onun kendi hayatını yaşamasını istedik.”
“Peki ya benim?”
Bu soru odada uzun süre asılı kaldı.
Süleyman Bey cevap vermeden önce kızına baktı.
“Senin de kendi hayatını yaşamanı istedik.”
“Öyleyse neden bütün bunları benden sakladınız?”
“Çünkü bazı gerçekler insanın hayatına yardım etmek yerine onu yönetmeye başlayabilir.”
Zehra sustu.
Babası devam etti:
“Senin kendi kararlarını vermeni istedim. Fakat bunu yaparken, farkında olmadan karar vereceğin yolu da ben belirlemiş oldum.”
Zehra babasına baktı.
İlk kez onun da bu hikâyenin yalnızca anlatıcısı olmadığını, taşıdığı yükün altında yıllardır sessizce kaldığını fark etti.
Öğleden sonra Ömer, Akif'le birlikte eski arşiv merkezindeydi.
Masanın üzerinde Süleyman Soyer'in mektubu duruyordu.
Mektup defalarca okunmuş olmasına rağmen hâlâ açılmamış bir kapı hissi veriyordu.
Akif sessizliği bozdu.
“Bir şey soracağım.”
“Sor.”
“Baban neden bu kadar şeyi senden sakladı?”
Ömer cevap vermedi.
Bir süre mektuba baktı.
“Çünkü beni korumak istedi.”
Akif başını salladı.
“Peki başarılı oldu mu?”
Ömer hafifçe gülümsedi.
“Hayır.”
“Çünkü sonunda yine buradasın.”
“Evet.”
Akif dosyalardan birini kapattı.
“Peki bundan
Yorumlar
- Efe Çelik: baba-oğul iletişiminde o anın önemli olduğunu anlaman gerekirdi zehra
- Ege Pektaş: Eğer düşüncelerini daha açık ifade edeebilseydin belki her şey değişirdi
- Derya Ergin: ömerin yanındaki sesleniş tarzı ilişkide bir dönüşüm yaratıyor gibi @elyra
- Kırmızı lekeli çocuk: zehranın içsel sorgulamaları çok derin keşke daha önce cevap bulabilseydi