26.BİR ÖMÜRLÜK NİYET

Zehra, o gün kafeden ayrıldıktan sonra uzun süre tek başına yürüdü.

İzmir'in sokakları her zamanki gibi kalabalıktı. Kaldırımlarda insanlar birbirlerine yetişmeye çalışıyor, dükkânların önlerinden konuşma sesleri yükseliyor, uzaktan denizin kokusu geliyordu. Bir yerlerde bir otobüs fren yaptı, karşı kaldırımdaki dükkânın kapısı açılıp kapandı, sokak satıcılarının sesleri birbirine karıştı.

Şehir aynı şehirdi.

Fakat Zehra'nın içinde bir şey değişmişti.

Bunu tam olarak tarif edemiyordu.

Sanki uzun zamandır omuzlarında taşıdığı görünmez bir ağırlık, ilk defa biraz hafiflemişti.

Ömer'in söyledikleri zihninde dönüp duruyordu.

“Bundan sonra hayatında vereceğin kararlarda yanında olmama izin vermeni istiyorum.”

Bu bir emir değildi.

Bir ısrar değildi.

Hatta bir söz bile sayılmazdı belki.

Bir niyetti.

Ve belki de tam olarak bu yüzden Zehra'nın zihninde bu kadar uzun süre kalmıştı.

Çünkü bazı cümleler yüksek sesle söylenmezdi. İnsan onları duyduktan sonra kendi içinde tekrar tekrar tartardı.

Zehra da öyle yaptı.

Aylar boyunca herkes onun adına bir şeyler söylemişti.

Halit ne yapması gerektiğini düşünmüştü.

Babası neyi bilmesi gerektiğine karar vermişti.

Ömer onu nasıl koruyacağını belirlemeye çalışmıştı.

Geçmişteki insanlar onun ne zaman neyi öğrenmesi gerektiğine karar vermişti.

Her biri farklı bir sebeple hareket etmişti.

Kimi korkudan.

Kimi sevgiden.

Kimi kendi doğrularından.

Ama sonuç değişmemişti.

Zehra'nın hayatının bazı bölümleri, kendisine sorulmadan şekillendirilmişti.

Belki de onu en çok yoran şey, bütün bu insanların kötü niyetli olması değildi.

Tam tersine.

Çoğu, kendince onu korumaya çalışmıştı.

Ama bazen insanı korumakla onun yerine yaşamak arasındaki çizgi, iyi niyetin içinde kaybolabiliyordu.

İlk defa biri karşısına geçip:

“Karar senin.”

demişti.

Zehra, yürürken hafifçe gülümsedi.

Bir süre sonra denizin göründüğü bir sokağın başında durdu.

Uzakta güneş, binaların arasından sızan son ışıkları denizin üzerine bırakıyordu.

Zehra o manzaraya baktı.

Sanki bütün o uzun hikâyenin sonunda kendisine kalan en büyük miras, bir sandığın içindeki belgeler değilmiş gibi.

Sedef kakmalı kalem değil.

Eski fotoğraflar değil.

Geçmişten kalan isimler değil.

Kendi iradesiydi.

Belki de insanın kendisine bırakılan en büyük emaneti, başkasının kararına teslim etmemeyi öğrenmesiydi.

Zehra derin bir nefes aldı.

Sonra yürümeye devam etti.

Akşam eve geldiğinde annesi mutfaktaydı.

Ocakta kaynayan yemeğin kokusu eve yayılmış, mutfaktaki sarı ışık koridora kadar uzanmıştı.

Annesi kızının geldiğini duyunca başını çevirdi.

“Geç kaldın.”

“Biraz yürüdüm.”

Annesi kızının yüzüne baktı.

Zehra'nın yüzünde alışık olmadığı bir sakinlik vardı.

“Bir şey mi oldu?”

Zehra montunu çıkarırken gülümsedi.

“Oldu.”

“İyi bir şey mi?”

Zehra bir an düşündü.

Bunu tek kelimeyle cevaplayabileceğinden emin değildi.

“Sanırım.”

Annesi daha fazla sormadı.

Bazen anneler, kızlarının söylemediği şeyleri de anlayabilecek kadar uzun süre bakardı yüzlerine.

Fakat bu kez soru sormamayı tercih etti.

Belki de Zehra'nın kendi içinde vermesi gereken bir karar olduğunu anlamıştı.

Zehra odasına geçti.

Çantasını yatağının üzerine bıraktı.

Bir süre hiçbir şey yapmadan odanın ortasında durdu.

Sonra çantasını açtı.

Sedef kakmalı kalemi çıkardı.

Kalemi masanın üzerine koydu.

Parmaklarını birkaç saniye üzerinde gezdirdi.

Bir zamanlar bu kaleme baktığında aklına sırlar geliyordu.

Şifreler.

Eski belgeler.

Yeraltındaki geçitler.

Babası.

Ömer.

Halit.

Ve cevabını bilmediği onlarca soru.

Şimdi ise aynı kalem masanın üzerinde sessizce duruyordu.

Sonra eski fotoğrafı çıkardı.

Onu da kalemin yanına bıraktı.

Bir tarafta çocukluğu vardı.

Diğer tarafta bugünü.

Aralarında ise aylarca süren bir yolculuk.

Zehra yatağın kenarına oturdu.

Fotoğrafa baktı.

Çocukluğundaki yüzüne.

Henüz hiçbir şey bilmeyen o küçük kıza.

O kızın bir gün böyle bir hikâyenin ortasında kalacağını kimse bilmiyordu.

Belki babası bile.

Belki Ömer'in babası bile.

Belki de hiç kimse.

Zehra'nın dudaklarından farkında olmadan bir dua döküldü.

“Allah'ım… Eğer bu yol benim için hayırlıysa kolaylaştır. Değilse gönlümü ondan uzaklaştır.”

Bir süre sessizce bekledi.

Dışarıdan arabaların sesleri geliyordu.

Bir apartman kapısı kapandı.

Üst kattaki komşunun ayak sesleri duyuldu.

Hayat, onun odasının dışında bütün sıradanlığıyla devam ediyordu.

Zehra gözlerini kapattı.

Sonra içindeki huzurun cevaptan önce geldiğini hissetti.

Henüz karar vermemişti.

Ama artık karar vermekten korkmuyordu.

Ertesi sabah Süleyman Bey kahvaltıdan sonra çalışma odasına geçti.

Masanın üzerindeki birkaç evrakı düzenledi.

Eski bir dosyayı kapattı.

Pencerenin önünde kısa bir süre durdu.

Yıllar önce aynı odada yaptığı konuşmalar geldi aklına.

Sonra kapının hafifçe çalındığını duydu.

Zehra kapıda göründü.

“Baba.”

Süleyman Bey başını kaldırdı.

“Gel kızım.”

Zehra içeri girdi.

Bir süre ayakta durdu.

Sanki söyleyeceği cümleyi zihninde birkaç kez prova ediyordu.

“Seninle bir şey konuşabilir miyim?”

Süleyman Bey gülümsedi.

“Elbette.”

Zehra sandalyeye oturdu.

Ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi.

“Ömer dün benimle konuştu.”

Babası başını kaldırdı.

“Ne söyledi?”

Zehra doğrudan cevap vermedi.

“Bana bir niyetinden bahsetti.”

Süleyman Bey'in yüzünde küçük bir tebessüm belirdi.

“Anladım.”

“Sen zaten anlamış gibisin.”

“Bir babanın bazı şeyleri anlaması için çok şey duymasına gerek yoktur.”

Zehra başını eğdi.

“Ben de henüz kararımı tamamen vermedim.”

“Vermen de gerekmiyor.”

Zehra şaşırdı.

Babası sakin bir sesle devam etti:

“Bir insanın hayatıyla ilgili vereceği karar, başkalarının aceleciliğine göre verilmez.”

Zehra babasına baktı.

“Sen kızgın değilsin?”

“Neye?”

“Ömer'e.”

Süleyman Bey hafifçe güldü.

“Hayır.”

“Bunca şey yaşandı.”

“Tam da bu yüzden değilim.”

Zehra anlamadı.

“Nasıl yani?”

Süleyman Bey sandalyesinde biraz geriye yaslandı.

“Çünkü bir insanın karakterini zor zamanlarda görürsün.”

Pencereye baktı.

“İnsanların rahat günlerde söyledikleriyle zor günlerde yaptıkları arasında fark vardır.”

Sonra yeniden kızına döndü.

“Ömer'in senin yerine karar vermemeyi öğrenmesi, benim için bütün bu hikâyedeki en önemli şeylerden biri.”

Zehra sustu.

Bir süre sonra:

“Peki sen ne düşünüyorsun?”

Süleyman Bey kızına baktı.

“Benim düşüncem önemli.”

Bir an durdu.

“Ama son karar senin.”

Zehra'nın gözleri doldu.

Bu cümleyi son zamanlarda kaç kez duyduğunu bilmiyordu.

Fakat her duyduğunda biraz daha özgür hissediyordu.

Çünkü özgürlük bazen kapıları açmak değildi.

Bazen sadece anahtarın kendi elinde olduğunu bilmekti.

Aynı günün akşamında Ömer kendi evindeydi.

Ev sessizdi.

Akşamın karanlığı pencerelere çoktan yerleşmişti.

Ömer, babası Süleyman Soyer'den kalan birkaç kutuyu yıllardır açmamıştı.

Kutuların üzerine zamanın bıraktığı ince toz tabakası vardı.

Bir süre onlara baktı.

Sonra içlerinden birinin kapağını kaldırdı.

İçinde eski bir saat, birkaç fotoğraf ve sararmış belgeler vardı.

Eski fotoğraflardan birini eline aldı.

Babası.

Kendisi.

Geçmişten kalan yüzler.

Bir an çocukluğunu hatırladı.

Sonra fotoğrafı yerine bıraktı.

En altta küçük bir defter buldu.

Defterin kapağı oldukça sadeydi.

Ömer parmaklarını kapağın üzerinde gezdirdi.

Sonra açtı.

İlk sayfada babasının el yazısı vardı:

“İnsan, kendisine bırakılanı koruyarak değil; gerektiğinde doğru yere teslim ederek tamamlar.”

Ömer sayfayı çevirdi.

Altında bir tarih vardı.

2005.

Bir sonraki sayfada:

“Oğlum bir gün bu defteri okuyacak. O zamana kadar bilmesi gereken tek şey şudur: Emanet, insanı büyütmez. İnsan emaneti taşırken büyür.”

Ömer uzun süre bu satırlara baktı.

Babası yine yıllar öncesinden konuşuyordu.

Sanki bazı cevapları özellikle geciktirmişti.

Çünkü belki de bazı şeyleri insanın zamanından önce öğrenmesi, onları anlamasına yetmiyordu.

Ömer defteri kapattı.

Bir süre masanın üzerinde duran kapağa baktı.

Sonra telefonunu çıkardı.

Zehra'nın numarasına baktı.

Mesaj yazmak istedi.

Parmakları

Yorumlar

İbrahim Ergin: Hepsinin iyi niyetle hareket etmesi durumu daha da karmaşık hale getiriyor
vulkanx tt: zehra bu kadar önemli bir karara girmeden önce iyice düşünmeliydin
Melis K.: zehra artık bu şehir bir sır değil senin hayatının parçası olmalı
Kırmızı lekeli çocuk: O kalem senin geçmişin izlerini taşıyor ama kendi kararınla şekillenmeli hayatın