27. BİR ÖMRÜN EŞİĞİNDE
..
“İnsan, ömrünün hangi durağında karşılaşacağını bilmeden yürür bazı insanlara. Kimi yolların sonunda bir ayrılık, kimilerinin sonunda bir kavuşma vardır. Lakin kaderin insana bıraktığı en büyük imtihan, vardığı yerde kalmaya cesaret edip edemeyeceğidir. Zira her başlangıç, ardında bırakılan bir ömrün sessizliğini de beraberinde taşır.”
****************************************
İzmir'de kış yavaş yavaş kendini hissettirmeye başlamıştı.
Sabahları denizin üzerinden yükselen serinlik, Kemeraltı'nın taş sokaklarında daha uzun süre kalıyor; akşamları erkenden yanan sokak lambaları şehrin eski yüzünü daha belirgin hâle getiriyordu.
Yağmur henüz şehri bütünüyle teslim almamıştı.
Fakat havada onun yaklaşan kokusu vardı.
İnsanlar sabahları biraz daha hızlı yürümeye başlamış, dükkânların önlerine bırakılan sandalyeler erkenden içeri alınmıştı.
İzmir, yazın gürültüsünden yavaş yavaş sıyrılıp kendi sessizliğine dönüyordu.
Zehra içinse zamanın nasıl geçtiğini anlamak artık daha zordu.
Bir zamanlar her gününü başka bir korkuyla geçirdiği şehir, şimdi hayatının en sakin dönemlerinden birine dönüşmüştü.
Kütüphane hâlâ aynı yerdeydi.
Kemeraltı hâlâ kalabalıktı.
İnciraltı'nda deniz yine aynı kıyıya vuruyordu.
Fakat bütün bunların anlamı değişmişti.
Çünkü insanın içinde taşıdığı şey değişince, aynı sokaklar bile başka görünüyordu.
Bir zamanlar Kemeraltı'ndan geçerken her köşede bir soru arardı.
Şimdi ise yalnızca yürüyordu.
Belki de iyileşmek tam olarak buydu.
Bir yeri unutmak değil.
Oraya artık aynı gözlerle bakmamak.
Zehra üniversitedeki derslerinden çıktıktan sonra kütüphaneye uğradı.
Burası artık onun için yalnızca kitapların bulunduğu bir yer değildi.
Hayatının en büyük sırrını öğrendiği, korktuğu, düşündüğü ve sonunda kendi kararını verdiği yerdi.
Kapıdan içeri girdiğinde birkaç öğrenci sessizce masalarında çalışıyordu.
Kitap sayfalarının çevrilme sesi, uzaktan gelen ayak sesleri ve kaloriferin hafif uğultusu birbirine karışıyordu.
Zehra bir an durdu.
Bütün bunların ortasında, geçmişte yaşananların ne kadar büyük göründüğünü düşündü.
Oysa şimdi her şey ne kadar uzaktı.
Eski katalog bölümüne doğru yürüdü.
Kapının önünde durdu.
İçeri girmeden önce derin bir nefes aldı.
Sonra kapıyı açtı.
Raflar sessizdi.
27 kitap genişliğindeki o eski boşluk artık kapatılmıştı.
Gizli geçidin bulunduğu duvar yeniden onarılmış, hiçbir şey olmamış gibi görünmesi sağlanmıştı.
Duvarın önünde birkaç saniye durdu.
Parmaklarını taş yüzeyin üzerinde gezdirmedi.
Kapıyı aramadı.
Sadece baktı.
Bir zamanlar orada bir kapı olduğunu yalnızca birkaç kişi biliyordu.
Belki de bazı kapıların görünmemesi daha iyiydi.
Çünkü her kapı açılmak için yapılmamıştı.
Bazıları insana yalnızca nereden geçmemesi gerektiğini öğretirdi.
Arkadan bir ses geldi.
“Burayı özlemişsin.”
Zehra döndü.
Ömer kapının yanında duruyordu.
“Sen ne zaman geldin?”
“Biraz önce.”
“Beni takip mi ediyorsun?”
Ömer gülümsedi.
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Bu kez tamamen tesadüf.”
Zehra başını iki yana salladı.
“Senin tesadüflerine pek güvenemiyorum.”
Ömer güldü.
“Bu kadar şüpheci olman normal.”
“Senin yüzünden.”
“Benim suçum değil.”
“Bence biraz senin suçun.”
İkisi de gülümsedi.
Sonra rafların arasında yürümeye başladılar.
Bir süre sessiz kaldılar.
Zehra'nın bakışları kitapların üzerinde geziniyordu.
Ömer ise onun yanında yürüyordu.
Artık bir şey aramıyorlardı.
Belki de aralarındaki en büyük değişiklik buydu.
Zehra bir süre sonra:
“Bazen düşünüyorum da…”
“Ne?”
“Biz burada tanışmasaydık ne olurdu?”
Ömer bir süre cevap vermedi.
“Bilmiyorum.”
“Hiç düşünmedin mi?”
“Düşündüm.”
“Ve?”
“Belki başka bir yerde karşılaşırdık.”
Zehra gülümsedi.
“Bu kadar emin misin?”
“Hayır.”
“Öyleyse?”
Ömer hafifçe omuz silkti.
“Belki de hiç karşılaşmazdık.”
Zehra sustu.
Bu ihtimal, beklediğinden daha ağır geldi.
Ömer devam etti:
“Bazı karşılaşmaların kader olduğunu düşünürüz. Ama asıl mesele karşılaşmak değil.”
“Nedir?”
“Karşılaştıktan sonra ne yaptığımız.”
Zehra başını salladı.
“Yine felsefe yapıyorsun.”
“Sen seviyorsun.”
“Bazen.”
“Bazen?”
“Çok değil.”
İkisi de güldü.
Zehra bir rafa uzandı.
Kitaplardan birini çekti.
Kitabın arasından eski bir kâğıt düştü.
İkisi birden durdu.
Zehra eğilip kâğıdı aldı.
Kâğıtta yalnızca tek bir kelime vardı:
Tamamlandı.
Zehra kaşlarını çattı.
“Bunu kim bırakmış?”
Ömer kâğıda baktı.
“Bilmiyorum.”
“Baban olabilir mi?”
Ömer birkaç saniye düşündü.
“Belki.”
Zehra kâğıdı tekrar kitaba koydu.
Bu kez yüzünde merak değil, sakin bir kabulleniş vardı.
“Artık peşine düşmeyeceğiz, değil mi?”
Ömer başını salladı.
“Hayır.”
“Kesin mi?”
“Kesin.”
Zehra gülümsedi.
“İyi.”
Çünkü artık ikisi de biliyordu.
Her gizemin çözülmesi gerekmiyordu.
Bazı şeylerin bilinmeyen kalması, insanın geçmişle barışmasının bir parçasıydı.
Zehra kitabı yerine koydu.
Bir zamanlar olsa o kâğıdın peşine düşer, yeni bir soru sorar, yeni bir kapı arardı.
Şimdi ise yalnızca yürümeye devam etti.
Belki de bazı hikâyelerin en güzel sonu, yeni bir soru sormamayı öğrenmekti.
Hazırlıklar birkaç hafta içinde başladı.
Aileler nişan için sade ama güzel bir toplantı yapmaya karar vermişti.
Kimse büyük bir gösteriş istemiyordu.
Zaten onların hikâyesi hiçbir zaman gösterişle ilgili olmamıştı.
Zehra'nın annesi günlerdir evde hazırlıklarla uğraşıyor, Meryem ise her fırsatta Zehra'nın yanına gelip fikirlerini soruyordu.
Bir gün Meryem elinde birkaç kutuyla odaya girdi.
“Şu yüzüğü beğendin mi?”
Zehra kutuya baktı.
“Güzel.”
Meryem gözlerini devirdi.
“Güzel mi?”
“Evet.”
“Zehra, nişan yüzüğü seçiyoruz. ‘Güzel’ ne demek?”
Zehra güldü.
“Ben ne diyeyim?”
“Biraz heyecanlan.”
“Heyecanlıyım.”
“Hiç belli olmuyor.”
Zehra aynaya baktı.
Aslında heyecanlıydı.
Hem de fazlasıyla.
Ama bunu bağırarak gösterecek biri değildi.
İçindeki duyguların çoğu gibi bunu da sessiz yaşıyordu.
Meryem bir anda ciddileşti.
“Gerçekten mutlu musun?”
Zehra aynadan ona baktı.
“Evet.”
“Pişman değilsin?”
“Hayır.”
“Emin misin?”
Zehra bu kez doğrudan ona döndü.
“Hayatımda ilk defa bir karar verirken kimsenin beni zorlamadığını hissediyorum.”
Meryem sustu.
Zehra devam etti:
“Belki de beni en çok mutlu eden şey bu.”
Meryem'in yüzündeki ifade yumuşadı.
“Bence de.”
Zehra tekrar yüzüğe baktı.
Parmağında nasıl duracağını düşündü.
Sonra istemsizce gülümsedi.
Hayatında ilk defa bir yüzüğe bakarken geçmişi değil, geleceği düşünüyordu.
Ömer tarafında ise durum biraz daha sakindi.
Akif onu iş çıkışı yakaladı.
Ömer'in yanına yetişip:
“Duydum.”
dedi.
Ömer baktı.
“Neyi?”
“Yüzük.”
Ömer gülümsedi.
“Duydun demek.”
“İzmir küçük şehir.”
“Öyle.”
Akif bir süre yanında yürüdü.
“Mutlu musun?”
Ömer başını salladı.
“Evet.”
“Bunu senden duymak güzel.”
“Niye?”
“Çünkü seni ilk tanıdığımda yüzünde böyle bir ifade yoktu.”
Ömer güldü.
“Nasıl bir ifade?”
Akif düşündü.
“Bilmiyorum.”
Bir süre sessiz kaldı.
“Hayatında bir şey bekleyen insan ifadesi vardı.”
Ömer kaşlarını kaldırdı.
“Şimdi?”
“Şimdi beklediğin şey gelmiş gibi.”
Ömer birkaç saniye sustu.
“Belki de.”
Akif omzuna hafifçe vurdu.
“Mutluluk sana yakışıyormuş.”
Ömer güldü.
“Bunu kimseye söyleme.”
“Merak etme.”
Akif uzaklaşırken bir an arkasını dönüp baktı.
“Bu arada…”
Ömer:
“Ne?”
“Yüzüğü kaybetme.”
Ömer gülerek başını salladı.
“Sağ ol.”
“Ben görevimi yaptım.”
Nişan günü geldiğinde ev kalabalıktı.
Akrabalar, yakın dostlar, aile büyükleri…
Salonun bir köşesinde çaylar hazırlanıyor, diğer tarafta tabaklar taşınıyor, arada çocukların sesleri yükseliyordu.
Ev, uzun zamandır olmadığı kadar canlıydı.
Zehra sade ve zarif bir kıyafet giymişti.
Annesi son kez başörtüsünü düzeltti.
“Çok güzel olmuşsun.”
Zehra gülümsedi.
“Anne…”
“Ne?”
“Çok heyecanlıyım.”
Annesi kızının ellerini tuttu.
“Normal.”
“Ya yanlış bir şey yaparsam?”
“Bu bir sınav değil.”
Zehra derin bir nefes aldı.
“Biliyorum.”
“Bugün sadece bir söz veriyorsun.”
Zehra başını salladı.
“Bir ömürlük söz.”
Annesi gülümsedi.
“İşte o yüzden heyecanlısı
Yorumlar
- Can Kaan Odabaş: O eski duvar arkasındaki sırları bilmek bile gerçeği değiştirmiyor artık zehra