27.BÖLÜM-SONRA✨✨

“Sevgi sizi sahiplenmez, siz de onu sahiplenemezsiniz. Çünkü sevgi sevgiye yeter.”

İki yıl, insanın hayatında hem uzun hem de kısa bir zamandı.

Zehra bunu mezuniyet sabahı daha iyi anladı.

Uyandığında odasına vuran güneş, yıllar önce İzmir'e ilk geldiği sabahki ışığa benziyordu. O zaman da güneş vardı. Aynı şehir, aynı deniz, aynı sokaklar… Fakat o sabah yatağından kalkarken içinde bambaşka bir insan vardı.

Bir zamanlar İzmir'e geldiğinde yanında yalnızca birkaç parça eşya, üniversiteye dair bir heyecan ve kimseye anlatamadığı kadar büyük bir tedirginlik vardı.

Şimdi masasının üzerinde diplomasını bekleyen bir mezuniyet cübbesi duruyordu.

Zehra bir süre ona baktı.

Sonra masasının çekmecesini açtı.

İçeride küçük, ahşap bir kutu vardı.

Kutuyu eline aldığında yüzünde farkında olmadan bir tebessüm belirdi.

Kapağını açtı.

Sedef kakmalı kalem.

Yıllardır aynı yerde duruyordu.

Kalemi eline aldı.

Parmaklarını sedef işlemelerin üzerinde gezdirdi.

Bir zamanlar bu küçük nesnenin içinde cevaplar aramıştı. İşaretler, şifreler, kapılar, gizli yollar…

Şimdi ise kalemin hiçbir sırrı kalmamıştı.

Belki de en tuhaf olan buydu.

İnsan bir zamanlar hayatını değiştiren bir nesneye yıllar sonra baktığında, onun hâlâ aynı olduğunu fark ediyordu.

Değişen nesne değildi.

Kendisiydi.

Zehra kalemi tekrar kutusuna koydu.

Kutunun yanında duran eski fotoğrafı aldı.

Çocukluğundaki hâli.

Babasının yanında duran küçük bir kız.

Fotoğrafın arkasında yıllar önce yazılmış birkaç kelime vardı.

“Çocuk o gün seçildi.”

Zehra fotoğrafı çevirdi.

Uzun süre baktı.

Sonra hafifçe başını salladı.

“Hayır,” dedi kendi kendine.

“Ben o gün seçilmedim.”

Fotoğrafı kutuya geri koydu.

“Ben bugün seçtim.”

---

Mezuniyet töreninin yapılacağı salonda büyük bir kalabalık vardı.

Aileler, öğrenciler, hocalar…

Bir tarafta fotoğraf çektirenler, diğer tarafta cübbesinin ipini düzeltmeye çalışanlar vardı.

Meryem elinde telefonuyla Zehra'nın yanına geldi.

“Bir dakika dur.”

Zehra döndü.

“Ne oldu?”

“Fotoğraf.”

“Daha tören başlamadı.”

“Tam da bu yüzden. Törenden sonra herkes ağlayacak, gözler şişecek. Şimdi çekelim.”

Zehra güldü.

“Sen hiç değişmedin.”

Meryem telefonu kaldırdı.

“Sen de değiştin.”

“Nasıl?”

“İlk geldiğinde fotoğraf çektirmekten bile kaçıyordun.”

“Şimdi de kaçıyorum.”

“Artık çok geç.”

Fotoğraf çekildi.

Meryem ekrana baktı.

“Güzel çıkmış.”

Zehra baktı.

Bir an sustu.

Sonra:

“Gerçekten mezun oluyor muyuz?”

Meryem:

“Evet.”

“Garip.”

“Niye?”

Zehra omuz silkti.

“Bunca şeyden sonra hayatın bu kadar normal devam etmesi garip.”

Meryem'in yüzündeki gülümseme biraz değişti.

“Belki de normal devam etmesi gereken şey hayatın kendisiydi.”

Zehra ona baktı.

Meryem devam etti:

“Biz sadece bir süre fazla hareketli yaşadık.”

İkisi de güldü.

---

Tören başladığında Zehra ailesini kalabalığın arasında gördü.

Annesi ellerini kucağında birleştirmiş, gözlerini kızından ayırmıyordu.

Süleyman Bey ise her zamanki gibi sakin görünüyordu.

Ama Zehra babasını tanıyordu.

Onun sessizliği çoğu zaman söyleyemediği şeylerin yeriydi.

Biraz ileride Ömer de vardı.

Kalabalığın arasında sakin bir şekilde oturuyordu.

Zehra onu gördüğünde yüzünde küçük bir tebessüm oluştu.

Ömer de onu fark etti.

Başını hafifçe eğdi.

O kadar.

Fakat Zehra o küçücük hareketi bile tanıyordu.

İki yıl önce bunu anlamazdı.

Şimdi ise tek bir bakışın bile bazen uzun cümlelerden daha fazla şey anlatabileceğini biliyordu.

İsimler okunmaya başladı.

Sıra Zehra'ya geldiğinde kalbi biraz hızlandı.

Ayağa kalktı.

Sahneye doğru yürüdü.

Diplomasını aldığı anda salondan alkış yükseldi.

Zehra kısa bir süre elindeki belgeye baktı.

Sonra başını kaldırdı.

İçinden geçen ilk şey şuydu:

Bitti.

Ama hemen ardından başka bir düşünce geldi.

Hayır.

Bitmemişti.

Sadece bir sayfa kapanmıştı.

---

Törenin ardından Süleyman Bey kızının yanına geldi.

Bir süre hiçbir şey söylemeden ona baktı.

Sonra:

“Artık gerçekten büyüdün.”

Zehra gülümsedi.

“Bunu şimdi mi fark ettin?”

“Hayır.”

“Ne zamandır?”

Babası düşündü.

“İnciraltı'nda bana kendi kararını söylediğin gün.”

Zehra'nın yüzündeki tebessüm yavaşladı.

“Ben de o gün büyüdüğümü hissetmiştim.”

Süleyman Bey kızının omzuna elini koydu.

“Senin adına karar vermemeyi öğrenmek kolay olmadı.”

“Biliyorum.”

“Baban olarak seni korumak istedim.”

“Biliyorum.”

“Fakat insan bazen korumakla engel olmak arasındaki çizgiyi göremiyor.”

Zehra başını salladı.

“Ben de korkuyordum.”

“Şimdi?”

Zehra etrafına baktı.

Ailesi.

Meryem.

Ömer.

Mezuniyet telaşı.

Hayat.

“Şimdi korksam da yürüyebiliyorum.”

Süleyman Bey gülümsedi.

“İşte mesele bu.”

---

Akşam olduğunda İzmir'in üzerine yavaş yavaş turuncu bir ışık yayıldı.

Ömer mesaj gönderdi.

İnciraltı?

Zehra kısa süre sonra cevap verdi.

İnciraltı.

---

Sahil her zamanki kadar sakindi.

Deniz kıyıya hafifçe vuruyordu.

İnsanların çoğu sahilde yürüyordu ama eski iskelenin bulunduğu taraf daha tenha kalmıştı.

Zehra ile Ömer yan yana yürüdüler.

Bir süre konuşmadılar.

İkisi de buraya neden geldiklerini biliyordu.

Burası hikâyelerinin en zor noktalarından biriydi.

İlk kez buraya geldiklerinde ellerinde korku vardı.

Şimdi ellerinde yalnızca geçmişin hatırası vardı.

Zehra eski iskeleye baktı.

“Burası değişmemiş.”

Ömer:

“Biz değiştik.”

“Evet.”

Zehra birkaç adım daha attı.

Sonra durdu.

“Ömer?”

“Efendim?”

“İlk karşılaştığımız günü hatırlıyor musun?”

“Uçaktaki karşılaşmamızı mı?”

“Evet.”

“Unutmam.”

“Ben seni çok tuhaf bulmuştum.”

Ömer güldü.

“Biliyorum.”

“Nasıl biliyorsun?”

“Bakışından anlamıştım.”

Zehra:

“Sen de çok gizemli davranıyordun.”

“Başka türlü davranamazdım.”

“Sonra bütün hayatımın içine girdin.”

Ömer bir süre sustu.

“Ben de senin hayatına böyle gireceğimi bilmiyordum.”

Zehra denize baktı.

“İyi ki bilmemişiz.”

“Niye?”

“Bilseydik belki de çok düşünürdük.”

Ömer:

“Belki.”

Zehra çantasından küçük kutuyu çıkardı.

Ömer kutuyu görünce sustu.

“Bunu da mı getirdin?”

“Evet.”

Kutuyu açtı.

Kalemi çıkardı.

Sedef işlemeleri güneşin son ışığında hafifçe parladı.

Ömer kaleme baktı.

“Son kez mi?”

Zehra başını salladı.

“Sanırım.”

“Ne yapacaksın?”

Zehra kalemi avucunda tuttu.

“Hiç.”

Ömer ona baktı.

“Hiç?”

“Artık hiçbir kapıyı açmasına gerek yok.”

Kalemi tekrar kutuya koydu.

“Bunca zaman onu bir anahtar sandım.”

“Öyleydi.”

“Hayır.”

Zehra gülümsedi.

“Kapıyı açan kalem değildi.”

Ömer sessiz kaldı.

“Karardı.”

Bir süre ikisi de konuşmadı.

Sonra Ömer:

“Bunu en başından beri biliyordun.”

“Hayır.”

“Ne zaman öğrendin?”

Zehra denize baktı.

“Kapının önünde durduğumda.”

“Hangisinde?”

“Sonunda.”

Ömer gülümsedi.

“Doğru.”

Zehra kutuyu kapattı.

“Artık bunu geçmişte bırakmak istiyorum.”

“Bırak.”

“Sen de?”

“Ben de.”

---

Düğün günü yaklaştıkça evlerde tatlı bir telaş başladı.

Zehra'nın annesi bir yandan hazırlıkları yapıyor, bir yandan eksik gördüğü her şeyi yeniden kontrol ediyordu.

Meryem ise Zehra'nın yanında olmaktan büyük keyif alıyordu.

“Şunu hâlâ anlamıyorum,” dedi bir gün.

Zehra:

“Neyi?”

“Senin gibi sakin görünen birinin böyle bir düğün telaşına girebilmesini.”

“Ben sakin görünmüyorum.”

“Görünüyorsun.”

“İçimden haberin yok.”

Meryem güldü.

“İşte şimdi tanıdığım Zehra.”

Zehra aynaya baktı.

“Biliyor musun?”

“Ne?”

“Ben hiç büyük bir düğün hayal etmemiştim.”

“Biliyorum.”

“Kalabalık olsun da istemiyorum.”

“Bunu da biliyorum.”

“Kitapların arasında olsun istiyorum.”

Meryem:

“Onu da biliyorum.”

Zehra gülümsedi.

“Sen beni fazla tanıyorsun.”

“Yıllardır yanındayım.”

---

Nikâh günü Milli Kütüphane'nin eski salonu hazırlandığında Zehra kapının önünde uzun süre bekledi.

İçeri girmeden önce derin bir nefes aldı.

Meryem yanında duruyordu.

“Hazır mısın?”

Zehra başını salladı.

“Evet.”

“Gerçekten mi?”

“Bu defa evet.”

Kapı açıldı.

Zehra içeri girdi.

Salon sade hazırlanmıştı.

Raflarda eski kitaplar vardı.

Pencerelerden içeri akşamüstü ışığı vuruyordu.

Birkaç masanın üzerinde beyaz çiçekler vardı.

Duvarlarda hiçbir gösterişli süsleme yoktu.

Sanki kü