DENİZ`İN HATIRLADIĞI YER
Sabahın ilk ışıkları İzmir'in üzerine henüz tam olarak düşmemişti. Gece boyunca esen rüzgâr, denizin üzerindeki nemi kıyıya taşımış; sokaklarda hafif bir serinlik bırakmıştı. Şehir yavaş yavaş uyanırken, bazı pencerelerde ışıklar yanıyor, uzaklardan ilk vapur sesleri duyuluyordu.
Fakat Zehra için gece henüz bitmemişti.
Yurttaki odasında pencerenin önünde oturmuş, avucunun içinde tuttuğu küçük kâğıda bakıyordu.
“Deniz hatırladığı yere dön.”
Dört kelime.
Hepsi bu kadardı.
Ama son birkaç haftadır hayatına giren bütün sırlar gibi, bu dört kelime de göründüğünden daha ağırdı.
Zehra kâğıdı tekrar katladı.
“İnciraltı...”
Kelime dudaklarından istemsizce çıktı.
Meryem yatağında doğruldu.
“Ne dedin?”
“Hiç.”
“Üç saattir ‘hiç’ diyorsun.”
Zehra ona baktı.
“Uyuyamadım.”
“Ben de fark ettim.”
Meryem saçlarını toparlayıp yatağından kalktı.
“Ömer Bey ne dedi?”
“Henüz bir şey söylemedi.”
“Sabahın beşinde ne söylemesini bekliyordun?”
Zehra gülümsemeye çalıştı.
“Bilmiyorum.”
Meryem pencereye yaklaştı.
“Sen de biraz dinlensen keşke.”
Zehra başını iki yana salladı.
“Uyuyamıyorum.”
“Çünkü korkuyorsun.”
Zehra cevap vermedi.
Meryem onun yanına oturdu.
“Bunu söylemek zorunda değilsin.”
Zehra ellerine baktı.
“Ben aslında Halit'ten korktuğumu sanıyordum.”
“Peki?”
“Şimdi daha çok, ne olduğunu bilmemekten korkuyorum.”
Meryem sustu.
Bu kez Zehra devam etti.
“Bir şey düşün.”
“Ne?”
“Bunca insan yıllardır bir şeyin peşinde. Ailem bunu biliyor. Ömer Bey biliyor. Halit biliyor. Ama ben hiçbir şey bilmiyorum.”
“Belki öğrenme vaktin gelmiştir.”
Zehra başını kaldırdı.
“Ya öğrendiğim şey hoşuma gitmezse?”
Meryem omuz silkti.
“Gerçeklerin görevi hoşumuza gitmek değil.”
Zehra birkaç saniye düşündü.
“Bunu nereden çıkardın?”
“Senin kitaplarından.”
İkisi de hafifçe güldü.
Fakat Zehra'nın gülümsemesi kısa sürdü.
Çünkü telefonuna yeni bir mesaj geldi.
Bu kez numara kayıtlı değildi.
Mesajı açtı.
“İnciraltı'na gitme.”
Zehra'nın yüzü bir anda ciddileşti.
Meryem de ekrana baktı.
“Bunu kim gönderdi?”
“Bilmiyorum.”
Bir saniye sonra ikinci mesaj geldi.
“Çünkü bu kez seni orada bekleyen kişi Ömer olmayacak.”
Zehra'nın eli telefonda dondu.
Meryem ayağa kalktı.
“Ömer Bey'i ara.”
Zehra hiç düşünmeden aradı.
Telefon uzun süre çaldı.
Cevap yoktu.
Tekrar aradı.
Yine yok.
Üçüncü aramada telefon açıldı.
“Zehra?”
Ömer'in sesi uykulu değildi. Sanki telefonu zaten bekliyormuş gibi doğrudan konuşmuştu.
“Size bir mesaj geldi.”
“Ne mesajı?”
Zehra okudu.
Karşı tarafta birkaç saniye sessizlik oldu.
“Ekran görüntüsünü Akif'e gönder.”
“Gönderdim.”
“İnciraltı'na gitmeyeceksin.”
Zehra şaşırdı.
“Zaten gitmeyi düşünmüyordum.”
“Güzel.”
“Fakat...”
“Efendim?”
“Bu mesajı neden özellikle İnciraltı için gönderdiler?”
Ömer cevap vermedi.
Zehra onun da aynı şeyi düşündüğünü anladı.
“Çünkü kâğıtta İnciraltı yazıyordu.”
“Evet.”
“Demek ki biri kalemin içindeki mesajı biliyor.”
Ömer'in sesi daha ciddi hâle geldi.
“Ya da bizi izliyor.”
Zehra'nın kalbi sıkıştı.
“Beni mi?”
“Bizi.”
Bu tek kelime, Zehra'nın içindeki korkuyu biraz değiştirdi.
Bizi.
Sanki Ömer, bu meselenin artık yalnızca Zehra'nın başına gelen bir şey olmadığını açıkça kabul ediyordu.
“Ömer Bey...”
“Efendim?”
“Babamın geçmişinde ne var?”
Ömer sustu.
“Bilmiyorum.”
“Gerçekten bilmiyor musunuz?”
“Bildiğim kadarıyla.”
Zehra derin bir nefes aldı.
“Bana güvenmiyor musunuz?”
Ömer'in cevabı hemen geldi.
“Güveniyorum.”
“Öyleyse neden bana anlatmıyorsunuz?”
“Çünkü anlatacağım şeyin doğru olduğundan emin olmak istiyorum.”
Zehra bir süre sustu.
Sonra daha yumuşak bir sesle:
“Peki.”
dedi.
Ömer de kısa bir sessizlikten sonra:
“Bugün üniversiteye gitme.”
Zehra kaşlarını çattı.
“Dersim var.”
“Biliyorum.”
“Kaçırmak istemiyorum.”
“Zehra.”
“Ömer Bey, sürekli saklanamam.”
Bu cümleden sonra telefonun diğer ucunda uzun bir sessizlik oldu.
Ömer'in sesi geldiğinde daha sakindi.
“Saklanmanı istemiyorum.”
“Peki?”
“Sadece artık tek başına hareket etmeni istemiyorum.”
Zehra başını eğdi.
“Tamam.”
“Bugün Akif seni üniversiteye bırakacak.”
“Gerek yok.”
“Var.”
Zehra itiraz edecekken Ömer devam etti.
“Bu bir tartışma değil.”
Zehra istemsizce gülümsedi.
“Her zaman böyle misiniz?”
“Nasıl?”
“Son sözü söylemek zorunda hisseden biri gibi.”
Ömer'in sesinde belli belirsiz bir tebessüm vardı.
“Hayır.”
“Emin misiniz?”
“Oldukça.”
“Ben pek emin değilim.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Ömer:
“Sabah görüşürüz.”
dedi.
Telefon kapandı.
Meryem Zehra'ya baktı.
“Ne oldu?”
“Akif Bey beni üniversiteye bırakacakmış.”
“Güzel.”
“Ben istemedim.”
“Belli.”
“Niye belli?”
“Yüzünden.”
Zehra gülümsedi.
“Bazen fazla konuşuyorsun.”
“Sen de bazen fazla susuyorsun.”
---
Ömer telefonu kapattıktan sonra masanın üzerindeki belgeleri yeniden önüne çekti.
Saat henüz altıyı bile geçmemişti.
Akif karşısındaki sandalyede oturuyordu.
“Mesajı gönderen kişi, İnciraltı'ndan haberdar.”
Ömer başını kaldırdı.
“Evet.”
“Peki nasıl?”
“Bilmiyorum.”
“Dün gece kalemin içinden çıkan kâğıdı kim biliyordu?”
“Ben, sen ve Zehra.”
Akif başını salladı.
“Başka?”
Ömer düşünmeye başladı.
“Antrepoda bulunan defter.”
“Evet.”
“Belki de defterdeki son cümle bizi doğrudan oraya yönlendiriyordu.”
Akif önündeki notlara baktı.
“Deniz hatırladığı yere dön.”
“Evet.”
“İnciraltı mı?”
“Büyük ihtimalle.”
“Peki neden ‘hatırladığı’?”
Ömer sandalyesine yaslandı.
Bu kelime onu başından beri rahatsız ediyordu.
“Çünkü deniz burada bir yer tarif etmiyor.”
Akif kaşlarını kaldırdı.
“Ne yapıyor?”
“Bir olayı hatırlatıyor.”
“Eski bir olay?”
“Muhtemelen.”
Ömer masadaki 1891 tarihli defteri açtı.
Sayfaları tek tek çevirdi.
Bazı bölümler okunmuyordu. Mürekkep yer yer silinmişti. Bazı satırlar ise başka bir kalemle sonradan eklenmişti.
Ömer bir noktada durdu.
“Bak.”
Akif eğildi.
Sayfanın kenarında küçük bir çizim vardı.
Bir iskele.
İskeleye vuran dalgalar.
Ve hemen altında iki harf:
R.M.
Akif'in gözleri büyüdü.
“İnciraltı.”
“Bence de.”
“Peki bu çizim neden 1891 tarihli?”
Ömer sayfayı çevirdi.
Arka yüzünde daha küçük bir yazı vardı.
“Buradan ayrılan emanet, denizin hafızasına bırakılacaktır.”
Akif sustu.
“Emanet denize mi bırakılmış?”
“Hayır.”
Ömer başını iki yana salladı.
“Burada mecaz olabilir.”
“Sen mecazlardan hoşlanmazsın.”
“Hoşlanmıyorum.”
“Peki neden böyle düşünüyorsun?”
Ömer sayfaya tekrar baktı.
“Çünkü emanetin denize bırakılması mantıksız. Fakat bir kıyıda saklanması mümkün.”
Akif bir süre düşündü.
“Eski iskele?”
“Evet.”
“İnciraltı'nda eskiden kullanılan bir iskele var.”
Ömer başını kaldırdı.
“Haritasını bul.”
Akif bilgisayarına yöneldi.
Birkaç dakika sonra eski bir haritayı ekrana getirdi.
“Burada.”
Ömer ekrana yaklaştı.
Haritada bugünkü kıyı çizgisinden farklı bir yapı görünüyordu.
“İskele.”
“Evet.”
“Ne zaman kullanımdan kalkmış?”
“Kesin tarih yok.”
Akif birkaç belge daha açtı.
“Fakat 1960'larda hâlâ kullanıldığına dair kayıtlar var.”
Ömer ekrandan ayrıldı.
“Oraya gitmemiz gerekiyor.”
“Şimdi mi?”
“Hayır.”
Akif şaşırdı.
“Niye?”
“Çünkü biri gitmememizi söylüyor.”
“Yani?”
“Bizi oraya çekmek istiyor olabilirler.”
Akif başını salladı.
“Bu durumda?”
Ömer gözlerini dosyaya çevirdi.
“Önce onların neden oraya gitmemizi istediğini öğreniriz.”
---
Öğleye doğru Zehra üniversitenin kapısından içeri girdiğinde her şey normal görünüyordu.
Öğrenciler derslere yetişmeye çalışıyor, bazıları kampüsün bahçesinde oturuyor, kantinin önünde küçük gruplar hâlinde konuşuyordu.
Her şey sıradandı.
Belki de fazla sıradan.
Akif arabadan indikten sonra ona baktı.
“Ders bitince beni ara.”
“Tamam.”
“Tek başına çıkma.”
“Tamam.”
“Telefonun açık olsun.”
Zehra hafifçe gülümsedi.
“Başka?”
Akif düşündü.
“Eğer biri seni takip ediyor gibi gelirse...”
“Size haber vereceğim.”
“Güzel.”
Zehra birkaç adım attı.
Sonra arkasını dönüp:
“Akif Bey?”
“Efendim?”
“Ömer Bey hep böyle mi?”
Akif gülümsedi.
“Nasıl?”
“Her şeyi kontrol etmeye çalışıyor.”
“Hayır.”
“Emin misiniz?”
Yorumlar
- Barış Oruç: O güvenlik görevlisinin sana yaklaşması hiç de iyi şans gibi görünmüyor
- Aslı Okur: zehra bir yandan korkularının üstesinden gelmeye çalışıyor Yanlış yerlere gitme
- Selin POLAT: Dikkatli ol lütfen
- Yaman Kurtuluş: İnciraltına gidişinin sonunu düşün ve çok dikkatli ol
- Samet Can Zengin: ömer bey seni koruma konusunda haklı görünüyor beni biraz fazla düşündürdün
- Nazlı Kara: Kâğıt yaklaşık yüz yıllık etkiler taşır mı?
- Süleyman Kılıç: Saklanmak yeterli değil zehra iyi gözlem yapmalısın
- Ahucannn: Neden tekrar tuzağa düşmeyi göze alıyorsun?
- Yasin Kaan Bulut: Bütün sırlarla dolu görünüyosun zehra