DENİZİN HAFIZASI
İnciraltı'na vardıklarında güneş çoktan batmıştı.
Gökyüzünün son kızıllığı denizin üzerinde ince bir çizgi hâlinde kalmış, kıyı boyunca uzanan ışıklar birer birer yanmaya başlamıştı. Rüzgâr sert değildi fakat denizden gelen serinlik, akşamın ağırlığını daha belirgin hâle getiriyordu. Kıyıda birkaç insan yürüyordu. Uzakta bir çift oturmuş konuşuyor, çocuklu bir aile sahilden ayrılmaya hazırlanıyor, biraz ileride yaşlı bir adam oltasını topluyordu.
Şehrin diğer tarafında hayat bütün olağanlığıyla devam ederken, kıyının daha tenha bölümünde bambaşka bir gece başlamak üzereydi.
Ömer aracın camından dışarı baktı.
Eski iskele ilerideydi.
18. yüzyıldan kalma değildi belki, fakat altında taşıdığı sır ondan çok daha eskiydi. Ahşap direklerin bazıları yenilenmiş, bazıları yıllar içinde kararmıştı. İskele, denize doğru uzanan kısa ve eski bir yapı olarak karanlığın içinde seçiliyordu.
Akif aracın motorunu durdurdu.
“Ekip arkadan geliyor.”
Ömer başını salladı.
“Zehra?”
“Güvenli ekip onu yurttan çıkardı. Şu an başka bir araçta. Buraya geliyor.”
Ömer birkaç saniye sessiz kaldı.
“Buraya gelmesini istememiştim.”
“Biliyorum.”
“Fakat artık onu bu işin dışında tutamayız.”
Akif ona baktı.
“Bunu daha önce de söylemiştin.”
“Evet.”
“Fakat şimdi farklı düşünüyorsun.”
Ömer camdan dışarı bakmayı sürdürdü.
“Çünkü Halit artık onu hedef olarak değil, doğrudan oyunun bir parçası olarak görüyor.”
Akif bir süre sustu.
“Ve bu seni rahatsız ediyor.”
Ömer ona baktı.
“Rahatsız ediyor.”
“Çünkü?”
Ömer cevap vermedi.
Akif de üstelemedi.
Onun yerine kapıyı açtı.
“Gidelim.”
İkisi araçtan indi.
Kıyıya doğru ilerlerken Ömer'in ayakkabılarının altında ince taşlar eziliyordu. Denizden gelen dalga sesleri giderek belirginleşiyordu.
İskeleye birkaç metre kala Ömer durdu.
“Burada.”
Akif etrafına baktı.
“Ne gördün?”
Ömer yere eğildi.
Toprağın üzerinde çok yeni bir ayak izi vardı.
“Birileri bizden önce gelmiş.”
Akif hemen telsizine uzandı.
“Çevreyi kontrol edin.”
Ekip birkaç dakika içinde kıyının iki tarafına dağıldı.
Hiçbir şey bulunamadı.
Fakat Ömer'in huzursuzluğu geçmiyordu.
Bir insanın tehlikeyi hissetmesi için her zaman karşısında bir silah ya da tehdit görmesi gerekmiyordu. Bazen bir şeylerin fazla sessiz olması yeterliydi.
Ve burası fazlasıyla sessizdi.
Ömer iskeleye çıktı.
Ahşap tahtalar ayaklarının altında hafifçe gıcırdadı.
Akif arkasından geldi.
“Eski kayıtlar burada bir işaret olduğunu söylüyordu.”
“Evet.”
“Peki nerede?”
Ömer iskele korkuluklarını incelemeye başladı.
Birinci direk.
İkinci.
Üçüncü.
Sonra durdu.
Korkuluğun iç tarafında, denize dönük bölümde küçük bir sedef parçası vardı.
Ömer el fenerini tuttu.
Motif açıkça görünüyordu.
Sedef.
Aynı motif.
Fakat burada kalemdeki kadar zarif değildi.
Daha eskiydi.
Daha kaba işlenmişti.
Ömer parmağını motifin hemen yanındaki çizgiye götürdü.
“Burada bir şey var.”
Akif eğildi.
“Ne?”
“Çizgi.”
Ömer tırnağıyla hafifçe yokladı.
Tahta bölüm hareket etti.
Küçük bir kapak açıldı.
İçeride boş bir bölme vardı.
Akif şaşkınlıkla baktı.
“Boş.”
“Hayır.”
Ömer bölmenin içindeki tozu inceledi.
“Yakın zamanda açılmış.”
Akif eldivenlerini taktı.
“Bir şey çıkarılmış.”
Ömer başını salladı.
“Evet.”
“Ne?”
“Bilmiyorum.”
Ömer ayağa kalktı.
Tam o sırada telefonuna bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numara.
“Geç kaldın.”
Ömer ekranı birkaç saniye izledi.
Ardından ikinci mesaj geldi.
“Ama hâlâ yetişebilirsin.”
Akif mesajları okudu.
“Buradalar.”
Ömer telefonu cebine koydu.
“Bizi izliyorlar.”
“Ne yapacağız?”
Ömer cevap vermeden önce denize baktı.
Sonra:
“Bekleyeceğiz.”
Akif şaşırdı.
“Beklemek mi?”
“Evet.”
“Bu kadar insanı buraya boşuna mı getirdik?”
“Hayır.”
Ömer iskelenin ucuna doğru yürüdü.
“Bizi buraya çağıran kişinin ne istediğini anlamadan harekete geçmeyeceğiz.”
---
Zehra'nın bulunduğu araç kıyıya yaklaşırken içeride sessizlik vardı.
Meryem yanında oturuyordu.
Karşılarında iki güvenlik görevlisi bulunuyordu.
Zehra camdan dışarı bakıyordu.
İnciraltı'nın ışıkları uzaktan görünmeye başladığında kalbi hızlandı.
Daha önce burada Ömer'le konuştuğu geceyi hatırladı.
O gece deniz sakindi.
Ömer ona hayatı boyunca arkasında duracağını söylemişti.
Zehra o zaman bunun yalnızca bir teselli olduğunu düşünmüştü.
Şimdi ise aynı kıyıya başka bir sebeple geliyordu.
Meryem onun yüzüne baktı.
“İyi misin?”
“Bilmiyorum.”
“İstersen geri dön.”
Zehra başını iki yana salladı.
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Hayır.”
Meryem şaşırdı.
“Peki niye geliyorsun?”
Zehra ellerini birbirine kenetledi.
“Çünkü bu kez kaçarsam, hayatım boyunca başkalarının benim hakkımda verdiği kararlarla yaşayacağım.”
Meryem sustu.
Zehra devam etti.
“Babam bir şey sakladı. Ömer Bey bir şey araştırıyor. Halit bir şey istiyor. Herkes bir şey biliyor. Ben ise sadece olanları izliyorum.”
“Peki ne yapacaksın?”
Zehra camdan dışarı baktı.
“Bilmek istiyorum.”
Araç durdu.
Kapı açıldı.
Zehra dışarı çıktı.
Rüzgâr yüzüne çarptı.
İlk gördüğü kişi Ömer oldu.
İskelede, denize dönük durmuştu.
Zehra birkaç adım attı.
Ömer onu görünce yüzündeki sert ifade hafifçe değişti.
Yanına geldi.
“İyi misin?”
“Evet.”
“Emin misin?”
“Hayır.”
Ömer kısa bir süre ona baktı.
Zehra bu kez gözlerini kaçırmadı.
“Bana kızmayın.”
“Neden?”
“Çünkü buraya gelmek istemediğimi söylemiştim ama gelmem gerektiğini düşündüm.”
Ömer derin bir nefes aldı.
“Ben sana gelme demiştim.”
“Biliyorum.”
“Tehlikeli.”
“Biliyorum.”
“Ve yine de geldin.”
“Evet.”
Ömer bir süre sustu.
Sonra:
“Babanla konuştun.”
“Evet.”
“Bana söylemediğin bir şey var mı?”
Zehra şaşırdı.
“Benim mi?”
“Evet.”
Zehra birkaç saniye düşündü.
Sonra çantasından küçük bir kâğıt çıkardı.
“Bu.”
Ömer aldı.
Kâğıttaki cümleyi okudu.
“Babanın sana anlatmadığı şey, Ömer Bey'in sana anlatamayacağı şeydir.”
Ömer'in bakışları sertleşti.
“Bunu kim verdi?”
“Üniversitede.”
“Kim?”
“Bilmiyorum.”
“Peki seni takip edenler?”
“İki kişi.”
Ömer başını kaldırdı.
“Şu an burada değiller.”
Akif araya girdi.
“Çevre temiz.”
Ömer kâğıdı tekrar Zehra'ya verdi.
“Bunu sakla.”
“Ne yazdığını anladınız mı?”
“Bir kısmını.”
“Neyi?”
Ömer denize baktı.
“Bizi buraya getirmelerinin sebebi, emanetin burada olduğuna inanmaları.”
Zehra şaşırdı.
“Burada mı?”
“Bilmiyoruz.”
“Peki neden?”
Ömer ona eski iskelenin korkuluğundaki sedef motifini gösterdi.
Zehra yaklaşarak baktı.
Motifin şeklini görünce gözleri büyüdü.
“Kalemdeki.”
“Evet.”
“Demek kalem buraya ait.”
Ömer başını salladı.
“Belki.”
Zehra düşünceli bir şekilde motife baktı.
“Babam çocukken bana bir şey söylemişti.”
“Ne?”
“Denizi sevenlerin bazı şeyleri karaya bırakmadığını.”
Ömer ona döndü.
“Bunu sana ne zaman söyledi?”
“Ben küçükken.”
“Başka?”
“Hatırlamıyorum.”
Ömer birkaç saniye düşündü.
“Belki de önemli olan deniz değil.”
“Ne?”
“Hatırlamak.”
Zehra ona baktı.
“Ne demek?”
Ömer 1891 tarihli defteri çıkardı.
Sayfayı açtı.
“Deniz hatırladığı yere dön.”
Zehra cümleyi görünce sustu.
“Bu cümle...”
“Evet.”
“Kalemin içindeki notta da vardı.”
“Ve burada da.”
Zehra yavaşça iskeleye baktı.
“Demek biri bizim buraya geleceğimizi biliyordu.”
“Evet.”
“Peki neden?”
Ömer cevap verecekken uzaktan bir ses duyuldu.
“Çünkü burası emanetin ilk kez saklandığı yer.”
Herkes aynı anda arkasını döndü.
Kıyının daha karanlık bölümünde bir adam duruyordu.
Yüzü tam seçilmiyordu.
Ömer hemen öne çıktı.
“Halit.”
Adam hafifçe başını eğdi.
“Sonunda.”
Akif elini telsize götürdü.
Ömer elini kaldırarak onu durdurdu.
“Bekle.”
Halit birkaç adım daha attı.
“Beni yakalamaya bu kadar yaklaşmışken neden bekliyorsunuz?”
Ömer'in sesi soğuktu.
“Çünkü kaçmak için burada değilsin.”
Halit gülümsedi.
“Doğru.”
“Ne istiyorsun?”
“Emaneti.”
Zehra'nın bakışları Halit'e döndü.
Halit bunu fark etti.
“Zehra Hanım.”
Ömer hemen araya girdi.
“Onunla konuşma.”
Halit güldü.
“İşte sizin en büyük hatanız bu.”
“Ne?”
“Onu hâlâ korunması gereken biri sanıyorsunuz.”
Ömer'in yüzü sertleşti.
Halit devam etti.
“Halbuki o, bu hikâ
Yorumlar
- Filiz Çetin: Kendine zarar verme
- Alperix: ömer zehrayı bu işin dışında tutmak istiyor ama planların ne kadar karmaşıklaşabileceğini unutma
- Kırık Cümleler: zehra buraya gelmek istemediğini söyleyip de neden geldin?
- Elif Pektaş: Bu deniz çok şey biliyor ama kimse dinlemiyor gibi görünüyor
- Mehmet Yıldırım: Huzursuzluğun geçmediği bir yer Bence dikkatli olmalısın ömer