HALİT`İN SON HAMLESİ

Gece yarısını çoktan geçmişti.

İzmir'in sokakları, gündüzün kalabalığından sıyrılmış, kendi sessizliğine çekilmişti. Fakat şehrin bazı yerlerinde gecenin sessizliği, huzurdan çok bekleyişi andırıyordu. Limanın geride bıraktığı ağır deniz kokusu hâlâ Ömer'in üzerinde gibiydi. Antrepoda bulunan defter, fotoğraflar ve sedef motifli kutu ekip tarafından merkeze götürülmüş; operasyon görünürde başarıyla tamamlanmıştı.

Fakat Ömer'in zihninde tek bir kelime dönüp duruyordu:

Varis.

Antrepoda bulunan cümlenin üzerinde gözleri yeniden gezindi.

“Emanetin kapısı açıldığında, varisin yanında olun.”

Bu cümle ilk bakışta basit bir tarihî not gibi görünüyordu. Ancak Ömer artık bu belgelerin hiçbirinin tesadüfen yazılmadığını biliyordu. Yıllar, hatta yüzyıllar boyunca birbirinden farklı insanların ellerinden geçen bir zincirin son halkası bugün Zehra'nın eline ulaşmıştı.

Ve Halit, bu zincirin farkındaydı.

Ömer aracın arka koltuğunda otururken elindeki fotoğrafa tekrar baktı. Fotoğrafta Zehra'nın üniversitesinin giriş kapısı vardı. Fotoğrafın tarihi yeniydi. Çok yeniydi.

Akif yanına oturdu.

“Bunu üçüncü kez inceliyorsun.”

Ömer fotoğrafı masaya bıraktı.

“Çünkü bir şeyi kaçırıyoruz.”

“Ne?”

“Fotoğrafın çekildiği yer değil.”

Akif kaşlarını çattı.

“Zehra'nın üniversitesi.”

“Evet.”

“Bunu biliyoruz.”

“Fotoğrafın çekildiği zamanı biliyor musun?”

Akif bir an durdu.

Sonra dosyayı açtı.

“Fotoğrafın dijital kaydı yok. Baskı olarak bulunmuş.”

“Peki görüntüdeki ayrıntılar?”

Akif fotoğrafı eline aldı.

Ömer işaret etti.

“Şurada.”

Giriş kapısının yanında küçük bir ilan panosu vardı.

Akif fotoğrafı yaklaştırdı.

“İlanın tarihi mi?”

“Evet.”

İlanın üzerinde tarih okunuyordu.

Üç gün öncesi.

Akif'in yüzündeki ifade değişti.

“Demek ki biri üç gün önce Zehra'yı takip etmeye başlamış.”

“Hayır.”

Ömer'in sesi oldukça sakindi.

“Daha önce.”

“Bunu nereden çıkarıyorsun?”

“Üç gün önce ilan asılmış. Fotoğraf ise ilanın ilk asıldığı gün çekilmiş gibi duruyor. Demek ki fotoğrafı çeken kişi kampüsü biliyor, girişin nereden olduğunu biliyor ve orada yeterince uzun süre bulunmaktan çekinmiyor.”

Akif sessizleşti.

Ömer fotoğrafı masaya koydu.

“Bizi limandaki operasyona kadar getiren her şey planlıydı.”

“Halit'in planı.”

“Büyük ihtimalle.”

“Peki neden antrepoyu bize bıraktı?”

Ömer bu kez cevap vermedi.

Çünkü sorunun cevabını bulmaya çalışıyordu.

Halit'in elinde onlarca yıllık belge, bağlantılar, sahte kimlikler ve uluslararası bir ağ vardı. Böyle bir adamın kullandığı bir antrepoyu, içindeki belgelerle birlikte polisin eline bırakması mantıklı değildi.

Eğer kaçmışsa...

Kaçmak zorunda bırakıldığı için değil, kaçmayı istediği için kaçmıştı.

Ömer'in telefonu çaldı.

Ekranda tanımadığı bir numara vardı.

Akif ona baktı.

“Açacak mısın?”

Ömer birkaç saniye düşündü.

Sonra telefonu açtı.

“Ömer Soyer.”

Karşıdan birkaç saniye boyunca hiçbir ses gelmedi.

Ardından boğuk bir erkek sesi duyuldu.

“Bazı kapılar zorlanarak açılmaz, Ömer Bey.”

Ömer'in bakışları sertleşti.

“Halit.”

“İsmimi söylemenize gerek yoktu.”

“Beni aramanın sebebi ne?”

Karşı taraftan kısa bir gülüş geldi.

“Sebep arıyorsanız yanlış yere bakıyorsunuz.”

“Beni tehdit etmek için mi aradın?”

“Hayır.”

Halit'in sesi sakinliğini koruyordu.

“Size bir şey hatırlatmak için.”

Ömer sustu.

“Bir şeyi korumakla onu anlamak aynı şey değildir.”

“Ne demek istiyorsun?”

“Bunu sizden daha iyi anlayan biri var.”

Ömer'in zihninden tek bir isim geçti.

Zehra.

“Zehra'nın adını ağzına alma.”

“Ben onun adını söylemedim.”

Ömer'in çenesi gerildi.

Halit devam etti.

“Fakat siz söylediniz.”

Hat kapandı.

Ömer telefonu yavaşça indirdi.

Akif ona baktı.

“Ne dedi?”

Ömer cevap vermeden önce birkaç saniye düşündü.

“Bizi izliyor.”

“Buradan mı?”

“Bilmiyorum.”

“Peki Zehra?”

Ömer saatine baktı.

“Yurda gidiyoruz.”

---

Zehra odasında pencerenin kenarında oturuyordu.

Meryem karşısındaki yatakta sessizce bekliyordu. Odanın ışığı açıktı. Masanın üzerinde açık bir kitap, yarım bırakılmış bir bardak su ve Zehra'nın not defteri duruyordu.

Fakat Zehra hiçbirine bakmıyordu.

Gözleri penceredeydi.

Dışarıda birkaç sokak lambası yanıyordu.

Bir araba geçti.

Zehra'nın kalbi bir an hızlandı.

Sonra araç uzaklaştı.

Meryem bunu fark etti.

“Zehra.”

“Efendim?”

“Biraz dinlen.”

“Dinlenemiyorum.”

Meryem yatağından kalkıp yanına geldi.

“Ömer Bey geleceğini söyledi.”

Zehra başını çevirdi.

“Biliyorum.”

“E o zaman?”

“Bilmiyorum.”

Bir süre sessizlik oldu.

Zehra'nın aklı, son birkaç haftada yaşananları yeniden gözünün önüne getiriyordu. İzmir'e geldiği ilk gün uçakta yanına oturan o sakin adam... Kütüphanedeki karşılaşmaları... Eski firman... Kızlarağası Hanı'ndaki saldırı... Ömer'in omzundan süzülen kanın defterinin üzerine düşmesi...

Ve sonra sedef kakmalı kalem.

Zehra masanın üzerinde duran kaleme baktı.

Onu eline aldı.

İnce işçiliği, ışığın altında hafifçe parlıyordu. Kalemin üzerindeki sedef motifleri artık ona ilk gördüğü zamanki kadar güzel görünmüyordu.

Güzelden çok ağırdı.

Sanki küçük bir eşyanın içine büyük bir geçmiş saklanmıştı.

Meryem kaleme baktı.

“Bunu hâlâ yanında taşıman garip.”

“Bırakamıyorum.”

“Çünkü Ömer Bey verdi?”

Zehra cevap vermedi.

Meryem hafifçe gülümsedi.

“Tamam. Cevap vermene gerek yok.”

Zehra kalemi defterinin üzerine bıraktı.

“Biliyor musun, bazen düşünüyorum da...”

“Ne?”

“Belki de bütün bunlar başlamadan önce hayatım daha kolaydı.”

Meryem başını salladı.

“Kolaydı belki.”

“Şimdi?”

“Şimdi ise hiçbir şey eskisi kadar basit değil.”

Zehra pencereden dışarı baktı.

“Ben bunu istemedim.”

“Biliyorum.”

“Ben sadece üniversite okumak için geldim.”

“Biliyorum.”

“Bir firmanın, eski bir kalemin ve yüzlerce yıllık bir sırrın ortasında kalacağımı hiç düşünmedim.”

Meryem birkaç saniye sustu.

“Belki de sen seçmedin.”

Zehra ona baktı.

“Ne demek istiyorsun?”

“Belki bazı şeyler insanın önüne seçmediği hâlde çıkar.”

Zehra hafifçe gülümsedi.

“Sen de mi böyle konuşuyorsun artık?”

“Senin yanında çok duruyorum. Biraz etkilenmiş olabilirim.”

İkisi de kısa bir süre güldü.

Fakat gülüşleri uzun sürmedi.

Çünkü Zehra'nın telefonu titredi.

Ekranda bilinmeyen bir numara vardı.

Zehra'nın yüzündeki ifade değişti.

Meryem de gördü.

“Açma.”

Zehra telefonu sessize aldı.

Arama sona erdi.

Birkaç saniye sonra mesaj geldi.

Zehra mesajı açtı.

Tek bir cümle vardı:

“Kalemin neyi açtığını öğrenmek istiyorsan, ailene sor.”

Zehra'nın parmakları soğudu.

Meryem mesajı okudu.

“Zehra...”

“Babam.”

“Ne?”

“Babam bir şey biliyor.”

Meryem hemen cevap vermedi.

Zehra telefonu kapattı.

“Ben bunu daha önce de düşünmüştüm.”

“Neyi?”

“Babamın bana anlatmadığı bir şey olduğunu.”

“Bunu nereden biliyorsun?”

“Çocukken büyükannemden kalma bazı eşyalar vardı. Babam onları hiç açtırmazdı. Bir defasında eski bir kutu görmüştüm. Bana dokunmamamı söylemişti.”

Meryem dikkatle dinliyordu.

“Sonra?”

“Sonra kutuyu bir daha görmedim.”

Zehra ayağa kalktı.

“Babamı arayacağım.”

“Bu saatte?”

“Evet.”

Telefonu eline aldı.

Numarayı çevirdi.

Birkaç kez çaldıktan sonra Süleyman Bey telefonu açtı.

“Kızım?”

“Baba.”

Sesindeki değişikliği hemen fark etmişti.

“Ne oldu?”

“Bana bir şey söylemen gerekiyor.”

Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.

“Neyi?”

“Emaneti.”

Süleyman Bey cevap vermedi.

Zehra'nın kalbi daha hızlı atmaya başladı.

“Baba?”

“Bunu sana kim söyledi?”

“Kimse.”

“Zehra.”

“Baba, lütfen.”

Bir süre sessizlik oldu.

Sonra Süleyman Bey derin bir nefes aldı.

“Ben sana bunun zamanı geldiğinde anlatılacağını söylemiştim.”

“Ne zaman gelecekti o zaman?”

“Sen hazır olduğunda.”

“Ben hazır mıyım?”

“Bilmiyorum.”

Zehra'nın sesi titredi.

“Beni takip ediyorlar.”

Bu cümleden sonra babasının sesi değişti.

“Ne dedin?”

“Beni takip ediyorlar. Bana mesaj gönderiyorlar. Kalemi istiyorlar.”

Süleyman Bey bir süre konuşmadı.

Sonra çok net bir şekilde:

“Kalemi kimseye verme.”

“Baba, o kalem ne?”

“Bilmiyorum.”

Zehra şaşırdı.

“Bilmiyor musun?”

“Kalemin ne olduğunu biliyorum. Fakat onun neyi açacağını

Yorumlar

Alperix: Çok zor bir durumdasın halitin hamleleri seni tehdit ediyor dikkatli ol
Pınar Eryılmaz: Yavaş ol zehra kapıya gitmeden önce emin olmalısın
Emir Polat Yüksel: ömere kulak ver ve ona güven Aldığın bilgiler önemli olabilir