KAPALI KAPILAR
İzmir limanında gece, gündüzden farklı bir sessizliğe sahipti. Gündüzleri insanların, kamyonların ve gemilerin arasında kaybolan eski antrepolar, hava karardığında sanki yıllardır kimsenin dokunmadığı başka bir dünyanın kapılarına dönüşüyordu. Denizden gelen nemli rüzgâr paslı demirlerin arasından geçiyor, uzaklardan gemi düdükleri duyuluyordu. Limanın bazı bölümleri hâlâ hareketliydi; fakat operasyonun yapılacağı bölge, yıllardır kullanılmıyormuş gibi görünen eski depoların arasındaydı.
Uzaktan bakıldığında antrepo sıradan bir yapıdan farksızdı. Solmuş duvarlar, paslanmış kapılar, kırılmış birkaç pencere ve yıllardır kullanılmadığı izlenimini veren ağır bir sessizlik vardı. Fakat Ömer, bir binanın dışarıdan ne kadar terk edilmiş görünürse görünsün, geride bıraktığı izlerin onu ele vereceğini biliyordu.
Aracın içinde oturmuş, karşıdaki antrepoya bakıyordu.
Yanında Akif vardı. Arka tarafta ise ekip sessizce son hazırlıklarını tamamlıyordu. Kimse gereksiz konuşmuyordu. Herkesin dikkati aynı noktadaydı.
Ömer'in gözleri binanın üzerinde sabitlenmişti.
“Giriş çıkış?”
Akif elindeki dosyaya baktı.
“Son kırk dakikada iki araç girdi. Biri hâlâ içeride. Diğeri yaklaşık on dakika önce çıktı. Plaka sahte. İçeride en az altı kişi olduğunu tahmin ediyoruz.”
“Son kırk dakikadan önce?”
“İki araç daha. Biri akşam saatlerinde, diğeri gece yarısından biraz önce.”
“Yani hareketlilik yeni başlamamış.”
“Hayır.”
Akif dosyanın birkaç sayfasını çevirdi.
“Burayı son haftalarda düzenli kullandıklarına dair izler var. Fakat binanın resmi kayıtlarında herhangi bir faaliyet görünmüyor.”
Ömer başını hafifçe salladı.
“Zaten görünmesini istemezler.”
“Silah?”
“Kesin bilmiyoruz.”
Ömer başını ona çevirdi.
“Bilmiyorsak var kabul ederiz.”
Akif kısa bir tebessüm etti.
“Senin şu huyun hiç değişmiyor.”
“Değişmesi gereken huylarım var mı?”
“Çok.”
Ömer ona baktı.
“Operasyon bitince söylersin.”
Akif dosyayı kapattı.
“İnşallah operasyon bitince ikimiz de konuşacak durumda oluruz.”
Ömer cevap vermedi.
Birkaç saniye daha antrepoya baktı.
Binanın üst katındaki kırık pencerelerden birinin arkasında çok kısa süreliğine bir gölge belirdi.
Sonra kayboldu.
Ömer'in bakışları o noktada kaldı.
“Biri hareket etti.”
Akif hemen dürbününü kaldırdı.
“Gördüm.”
“Kaç kişi?”
“Tek.”
“İçeridekileri uyarma.”
Akif başını salladı.
Ömer saatine baktı.
Operasyon için belirlenen zaman yaklaşmıştı.
Cebindeki küçük not kâğıdına eli gitti.
Üzerinde tek bir kelime yazıyordu:
Emanet.
Aylar önce sıradan bir tarih araştırması gibi başlayan her şey, artık tek bir kelimenin etrafında birleşmişti.
Firma.
Sedef kakmalı kalem.
Eski vakıf kayıtları.
1891 tarihli defter.
R.M. harfleri.
Kemeraltı'ndaki dehliz.
Ve şimdi bu liman...
Ömer'in zihnini en çok meşgul eden şey ise bütün bunların Zehra'nın ailesine kadar uzanmasıydı.
Bir insanın ailesinden kalan eski bir eşya yüzünden bu kadar tehlikenin ortasında kalması normal değildi.
Hele o insan Zehra'ysa...
Ömer düşüncesini yarıda kesti.
Bakışlarını tekrar antrepoya çevirdi.
Şimdi düşünmesi gereken şey yalnızca operasyondu.
“Hazırız.”
Akif'in sesiyle kendine geldi.
Ömer saatine baktı.
“Başlıyoruz.”
Araçların farları aynı anda söndü.
Karanlık birkaç saniye içinde daha da yoğunlaştı.
Ekip sessizce araçlardan indi.
Limanın rüzgârı yüzlerine çarparken ayak sesleri mümkün olduğunca kontrollüydü. Uzakta çalışan vinçlerin metal sesleri duyuluyor, deniz kıyısındaki halatlar rüzgârla hafifçe sallanıyordu.
Ömer en önde ilerliyordu.
Antreponun çevresi birkaç dakika içinde sarıldı.
Arka taraf, yan giriş ve ana kapı kontrol altına alındı.
Kimse binanın içinden çıkamayacaktı.
Ömer kapının hemen yanında duran paslı zincire baktı.
Zincir dışarıdan kilitli görünüyordu.
Fakat kilidin üzerinde yeni çizikler vardı.
Ömer eğilip biraz daha yakından baktı.
“Yeni açılmış.”
Akif yanına geldi.
“Demek içeridekiler burayı sandığımızdan daha sık kullanıyor.”
Ömer başını salladı.
“Ve acele etmişler.”
“Nasıl anladın?”
“Kilidi düzgün kapatmamışlar.”
Akif eğilip baktı.
Gerçekten de kilit yerine tam oturmamıştı.
“Belki çıkarken acele ettiler.”
“Belki.”
Ömer zincire tekrar baktı.
“Ama bu kadar acele etmeleri için bir sebep olması gerekir.”
Akif ona baktı.
“İçeride önemli bir şey olabilir.”
Ömer cevap vermedi.
Elini kaldırdı.
Ekip durdu.
Bir anlık sessizlik oldu.
Limanın uzak tarafından gelen bir gemi düdüğü geceyi böldü.
Sonra Ömer kapıya işaret verdi.
Kapı yavaşça açıldı.
İçerisi karanlıktı.
Yalnızca uzak taraftaki bir odadan çok hafif bir ışık sızıyordu.
Ömer birkaç adım ilerledi.
Eski binanın içi dışarıdan çok daha büyüktü.
Yüksek tavanın altında üst üste dizilmiş sandıklar, eski tahta kasalar ve üzerleri brandalarla örtülmüş bazı büyük eşyalar vardı. Duvarların bazı yerlerinde rutubet izleri bulunuyordu. Tavandan sarkan eski lambaların çoğu çalışmıyordu.
Fakat binanın terk edilmiş görüntüsü aldatıcıydı.
Yerde yeni ayakkabı izleri vardı.
Bazı sandıkların üzerinde henüz silinmemiş toz izleri görülüyordu.
Bir köşede ise yeni bırakılmış izler göze çarpıyordu.
Ayakkabı izleri.
Taze.
Akif fısıldadı.
“Buradalar.”
Ömer cevap vermeden elini kaldırdı.
Ekip ikiye ayrıldı.
Bir grup sağ koridora yöneldi.
Diğer grup Ömer ve Akif'in arkasından ilerledi.
Antreponun derinliklerine doğru yürüdükçe içerideki sesler daha belirgin hâle gelmeye başladı.
Önce metal bir kutunun kapanma sesi duyuldu.
Sonra bir adamın sesi.
“Bu gece çıkması gerekiyor.”
Başka biri cevap verdi.
“Belgeler?”
“Onlar ayrı.”
“Peki kalem?”
Ömer olduğu yerde durdu.
Akif ona baktı.
İkisi de aynı şeyi düşünmüştü.
Kalem.
Zehra'nın sedef kakmalı kalemi.
Ömer'in yüzündeki ifade bir anda değişti.
Bir an için zihninde Zehra'nın o kalemi elinde tuttuğu görüntü belirdi.
Sonra hemen kendini toparladı.
“Hazır olun.”
Sesler biraz daha yaklaştı.
Bir adamın sesi duyuldu.
“Halit Bey sabaha kadar burada olmayacak. Her şey onun istediği gibi hazırlanacak.”
Ömer'in bakışları sertleşti.
Halit buradaydı.
Ya da en azından adamları onun adına hareket ediyordu.
Ekip birkaç saniye içinde pozisyon aldı.
Ömer elini kaldırdı.
“Şimdi.”
“Polis! Ellerinizi görebileceğimiz yerde tutun!”
Antreponun içinde büyük bir hareketlilik başladı.
Sandalyeler devrildi.
Bazı adamlar kaçmaya çalıştı.
Bir tanesi arka kapıya yöneldi fakat çıkış çoktan tutulmuştu.
Diğeri merdivenlere doğru koştu.
Birkaç saniye içinde o da yakalandı.
Ömer doğrudan konuşmaların geldiği bölüme yöneldi.
Kapının ardında üç adam vardı.
Ortadaki masanın üzerinde eski belgeler, küçük bir metal kutu ve birkaç fotoğraf duruyordu.
Adamlar yakalanınca masadaki eşyaları toplamaya çalıştılar.
Ömer sertçe konuştu.
“Dokunma.”
Adam ellerini kaldırdı.
“Ben hiçbir şey yapmadım.”
Ömer masaya yaklaştı.
“Bunu birazdan anlatırsın.”
Adam tekrar konuşmaya çalıştı.
“Burası bize ait değil.”
“Bunu da birazdan anlatırsın.”
Ömer'in sesi sakindi.
Fakat adam bir daha konuşmadı.
Ömer'in gözleri masadaki fotoğraflara takıldı.
Fotoğrafların çoğu eski binalara aitti.
Birinde Kemeraltı'ndaki eski bir yapı vardı.
Bir diğerinde limanın farklı bir bölümü.
Sonra bir fotoğraf gördü.
Üniversite.
Zehra'nın üniversitesinin giriş kapısı.
Ömer'in yüzü gerildi.
Fotoğrafı eline aldı.
Arka tarafında tarih vardı.
Çok yakın bir tarih.
Bir diğer fotoğrafa baktı.
Bu kez Süleyman Bey'in yıllar önce çekilmiş bir görüntüsü bulunuyordu.
Akif de fotoğrafı gördü.
“Ömer...”
“Gördüm.”
Ömer fotoğrafı dikkatlice masaya bıraktı.
Artık mesele yalnızca bir tarihi eserin kaçırılması değildi.
Zehra'nın ailesi uzun zamandır izleniyordu.
Ve bu insanlar onların geçmişinde saklı olan şeyi bulmaya çalışıyordu.
Ömer'in yüzündeki ifade daha da sertleşti.
“Bu fotoğrafları kim çekti?”
Adam cevap vermedi.
Ömer ona baktı.
“Halit mi?”
Sessizlik.
“Cevap ver.”
Adam gözlerini kaçırdı.
Bu, Ömer için yeterliydi.
Tam o sırada arka taraftan metal bir ses geldi.
Ömer başını çevirdi.
“Arka oda.”
Ekip oraya yöneldi.
Koridorun sonu
Yorumlar
- Yasemin Yıldırım: Burada bu sessizliğin içinde kim bilir ne gizli
- Esra Sancak: buradalar dedin biraz daha dikkatli olmanız lazım
- Eylül Nadir: Hızlı hareket ederken aklınızın her zaman yerinde olması gerek
- Tarık Arslan: Bu an gerçekten gerilim dolu heyecan etkileyici
- Yaman Kurtuluş: şu an ne olursa olsun dikkatlice hareket etmelisiniz
- Yaman Kurtuluş: @elyra 😂
- Yaman Kurtuluş: @elyra 🔥
- Elyra: Kesinlikle 💯
- Elyra: Kesinlikle öyle yaptık ve dürbün kullandık 👀
- Ebru Genç: birinin hareket ettiğini görmek için dikkatle bakmalısınız
- Elif İlhan: Buradan gelen mesajlardan kesinlikle ders almak lazım
- Nazlı Güler: zaman kaybetmeyin onu hemen bulun!