BÖLÜM 1
Evinin ihtiyaçlarını almak için dışarıya çıktı genç
adam. Bu niyetle arabasına binmiş ve yola çıkmıştı. Çarşıya gelince uygun bir
yere park ettikten sonra yürüdü. Karşısına büyük AVM ve küçük bir bakkal çıktı.
İlk önce hangisine gideceğini bilemedi. Sonra düşündü ki AVM'lere herkes
gidiyor ama bakkallara uğrayanlar çok az, önemli olan onları ayakta tutabilmek.
Çünkü onlar dar gelirli vatandaşların umudu. Onlar ortadan kalkarsa, dar
gelirli vatandaşlar daha da çok zor durumda kalacaklardır. O yüzden bakkala
gitmeye karar verdi. Bakkalda yaşlı, nur yüzlü bir adam vardı.
Yaşlı adam, genci görünce ona:
‘Hoş geldin
oğlum’ dedi güler yüzle ‘Buyur ne ihtiyacın varsa söyle yardımcı olayım. Eğer,
paran yoksa da deftere yazarım sonra ödersin. Eğer ödeme gücünde yoksa benden helal
olsun’
Yaşlı adamın sözleri gencin, gözlerinin dolmasına
sebep oldu. Demek ki bakkallar,
düşündüğü gibiydi. Bu yüzden de gözleri dolmuştu.
Genç adam, ihtiyaçlarını söyleyip parasını vermiş
birkaç adım atmıştı ki yaşlı adam onu durdurdu. Ardından ona:
‘Evlat
biliyor musun? Bugün, ilk siftahımı seninle yaptım’ dedi iç çekerek ‘Bu AVM'ler
yapıldıktan sonra bizim işlerimiz azaldı’ dedi üzülerek ‘Evlat, eskiden burası
insan kalabalığından geçilmiyordu. Parası olmayana veresiye verir, deftere
yazardık. Bizden veresiye alanlar daha sonra paralarını öderlerdi. Durumu iyi
olmayanlardan da hiç almazdık. Oysa AVM'ler öyle mi?’ dedi gözleri hüzünlü bir
şekilde ‘Oralara giderken cebin dolu olmalı. Yoksa hiçbir şey almadan çıkmak zorunda
kalırsın’ dedi sitem edercesine.
O, öyle haklıydı söylediklerinden dolayı. Hiçbir şey
diyemedi genç adam gerçekler karşısında, sadece ‘Evet haklısın amca’
diyebilmişti.
Yaşlı bakkalla konuştuktan sonra aldığı malzemelerle
eve döndü genç adam. Ne çok şey almıştı böyle. Onları mutfağa taşıyana kadar
kolları çıkmıştı adeta. Neyse ki sonunda taşımıştı. Aldıklarını bir güzel
yıkadıktan sonra yemek yapmaya koyuldu. Yemek pişince onu sofraya koyduktan
sonra, yaptığı yemeği yemeğe başladı. Yaptığı yemek öyle güzeldi ki yemeğe
doyamıyordu bir türlü. Yalnız bir tarafı hep eksikti. Çünkü yalnız yaşıyordu,
annesi ve babasını yıllar evvel kaybettiğinden beri yalnız yaşıyordu. Kendisiyle
ilgilenen doktoru vardı ama yine de yalnızdı. Yalnız kaldığı dönemlerde, zaman
zaman kız arkadaşları olmuş, ama onların hiçbiri ile bir bağ kuramamıştı.
Arkadaş oldukları, ya onu terk ediyorlar ya da onların aileleri tarafından
reddediliyordu. Bundan dolayı da hep yalnız kalmak zorunda kalmıştı genç adam.
Ertesi gün aynı bakkala gittiğinde orada bir kızla
karşılaştı. O kız öyle saf, öyle duru, öyle masum duruyordu ki ister istemez
etkilenmişti genç adam, bir de yaşlı bakkala ‘Baba’ diye hitap ediyordu. Acaba o
kız yaşlı bakkalın kızı mıydı?
Onu gördüğü ilk günden beri bir hafta geçmiş ve bu bir
hafta içerisinde kızı bir daha görememişti. Onu görmeyi o kadar çok istiyordu
ki, ama bu mümkün değildi. Çünkü girişken biri değildi ve bakkalın sahibi olan
yaşlı adam kendisini tanımıyordu. Kendisi sadece onun gözünde bir müşteri idi. Gerçi
adını öğrenmişti ama bu neyi değiştirirdi ki. O kız sayesinde, şimdiye kadar
tatmadığı aşk duygusunu tatmıştı. Bu yüzden bir şekilde kendisini göstermeli ve
onunla tanış malıydı, ama bu nasıl olacaktı. İşte bunu bilemiyordu, bu
bilinmezlik yüzünden de günden güne eriyordu. Sanki aşkından eriyip zayıf
düşmüş ona kavuşma ümidi neredeyse kalmamıştı. Üstelik birde eski hastalığı
nüksetmişti.
Bütün bunlara rağmen, belki o kızı tekrar görebilme
ümidiyle bakkalın etrafında tur atıp duruyordu. Yine böyle bir gündü, her gün
yaptığı gibi bakkala gidiyor etrafında tur atıyordu. Bir de baktı ki kız
evinden çıkmış yürüyordu. Onun arkasından da birkaç serseri onu takip ediyordu.
O serseriler, kızın etrafını sardıktan sonra çekiştirmeye başladılar. Bir
taraftan da ona:
‘Güzelim
nereye gidiyorsun’ diyorlardı, yılışık bir ifadeyle. ‘Hadi bir öpücük versene
bize, hadi ama nazlanma. Korkma, biz sana zarar vermeyiz’ diyorlar kahkaha
atıyorlardı. Aralarında onu itip kakıyorlardı.
Kız, çaresizce etrafına bakınıyor, kendisini
kurtaracak birileri var mı diye gözleri ile kolaçan ediyordu. Kızın
çaresizliğini gören genç adam çekingenliğini bir tarafa bırakıp bağırarak:
‘Bırakın onu,
yoksa…’dedi ellerini yumruk yaparak.
Onun sesini duyan serserilerin biri:
‘Sen canına mı susadın? Biz, altı kişiyiz.
Oysa sen tek kişisin’ diyerek genç adamı küçümsüyordu. Oysaki onların bilmediği genç adamın karatede
siyah kuşak sahibi olduğuydu.
Yorumlar
- Zeynep Avcı: Aman da ne zamandır bakkalı ziyaret etmedin bak senin için ilk siftah olmuş
- Nazlı Güler: Gör nerede saf biri var o kadar bekledin ve yine geçirdin eline fırsatı
- aleyna: genç bu durumda nasıl böyle kalıyorsun kendini savunmalısın artık
- Eda Korkmaz: Seni küçümsüyorlar ama dikkatin daima onlarda olacak dikkatli ol yanında