# 22. BÖLÜM — KATİLİN İZİ
YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi
# 22. BÖLÜM — KATİLİN İZİ
“Sakın yukarı çıkma.”
Ses kesildi.
Elif olduğu yerde kaldı.
O sesi tanıyordu.
Kendi çocukluk sesiydi.
Vane hemen önüne geçti.
“Kimse yukarı çıkmıyor.”
Miller merdivenlerin dibindeki siyah defteri gösterdi.
“Önce buna bakalım.”
Defteri yerden aldı.
Kapağın üzerindeki üç çizgi ve siyah nokta yine oradaydı.
Arka kapağı çevirdiğinde küçük bir çizik fark etti.
**E.M.**
Elif kaşlarını çattı.
“Bunu daha önce görmedim.”
Miller defteri açtı.
Sayfalarda yalnızca iki tarih vardı.
**14.09.2000**
**15.09.2000**
Sonrası boştu.
En son sayfada ise tek bir cümle yazıyordu:
**İZİ BULDUĞUNU SANIYORSAN, DAHA BAŞLAMADIN.**
Miller parmağını yazının üzerinde gezdirmeden durdu.
“Bu mürekkep eski değil.”
Vane ona baktı.
“Emin misin?”
“Evet.”
Elif'in telefonu titredi.
Ekranda yeni bir mesaj vardı.
**İZİ BULDUĞUNUZU SANIYORSUNUZ.**
Birkaç saniye sonra ikinci mesaj geldi.
**O İZİ BEN BIRAKTIM.**
Miller başını kaldırdı.
“Bizi görüyor.”
Vane etrafa baktı.
“Bunu nasıl yaptığını bulmamız lazım.”
Elif cevap vermedi.
Gözleri pencereye takılmıştı.
Sokağın karşısında biri vardı.
Siyah bir gölge.
Bir an durdu.
Elif gözlerini kırptığında yoktu.
“Oradaydı.”
Vane hemen pencereye yaklaştı.
“Nerede?”
“Karşıdaydı. Birini gördüm.”
Miller dışarı baktı.
“Kimse yok.”
Vane perdeyi kapattı.
“Buradan çıkıyoruz.”
Elif başını salladı.
“Hayır.”
“Elif.”
“Bizi buraya getiren kişi bunu istiyor.”
Vane kaşlarını çattı.
“Neyi?”
“Hatırlamamı.”
Elif birkaç saniye sustu.
Sonra gözlerini merdivenlere çevirdi.
“Ben bu odada daha önce bulundum.”
Miller dikkat kesildi.
“Ne hatırlıyorsun?”
“Bir kadın vardı.”
Elif'in sesi iyice kısıldı.
“Arthur da buradaydı.”
Bir an durdu.
“Bir de siyah defter…”
Gözlerini kapattı.
Kısa bir görüntü geçti aklından.
Bahçede duran küçük bir çocuk.
Kadının sesi.
Arthur'un elindeki siyah defter.
Ve avucuna bırakılan küçük bir anahtar.
Anahtarın ucunda kırmızı bir etiket vardı.
Üzerinde tek bir sayı yazıyordu.
**17.**
Elif gözlerini açtı.
“Bir anahtar vardı.”
Tam o sırada üst kattan bir ses geldi.
**Tık.**
Herkes sustu.
Birkaç saniye sonra tekrar:
**Tık.**
Miller merdivenlere baktı.
“Biri mi var?”
Vane başını iki yana salladı.
“Bilmiyorum.”
Elif merdivenlerin altındaki eski dolaba baktı.
“Orada bir şey var.”
Vane dolabın kapağını açtı.
İçeride küçük, tozlu bir kutu duruyordu.
Kutunun üzerinde siyah kalemle yazılmıştı:
**17**
Miller kutuyu çıkardı.
İçinden birkaç fotoğraf çıktı.
Elif fotoğraflardan birini eline aldı.
Bahçedeydi.
Küçük Elif kameraya bakıyordu.
Yanında ise fotoğraftaki kadın vardı.
Elif fotoğrafı çevirdi.
Arkasında şu yazıyordu:
**14.09.2000**
Altında ise:
**BUNU ONA VERMEYİN.**
Vane kutunun dibinde başka bir şey fark etti.
Küçük, eski bir anahtar.
Üzerinde kırmızı bir etiket vardı.
**17**
Elif anahtara bakınca bir anda dondu.
“Bu evin anahtarı değil.”
Vane ona döndü.
“Nereden biliyorsun?”
Elif anahtarı eline aldı.
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Sonunda başını kaldırdı.
“Bilmiyorum…”
Anahtara tekrar baktı.
“Ama bu evin anahtarı olmadığını biliyorum.”
Telefonu yeniden titredi.
**ŞİMDİ SIRA SENDE.**
Elif'in yüzü değişti.
Ardından ikinci mesaj geldi.
**YUKARIDAKİ ODAYI AÇ.**
Vane telefonu görünce hemen başını kaldırdı.
“Hayır.”
“Elimizde başka bir yol yok.”
“Bu tam olarak onun istediği şey.”
“Belki.”
Elif merdivenlere baktı.
“Ama bütün ipuçlarını buraya kadar o bıraktı.”
Miller araya girdi.
“Çünkü ne yapacağımızı biliyor.”
Kimse cevap vermedi.
Üst kattaki kapı hâlâ aralıktı.
İçerisi karanlıktı.
Elif bir adım attı.
Tam o sırada yukarıdan bir kadın sesi geldi.
“Elif…”
Elif olduğu yerde durdu.
Ses tekrar duyuldu.
“Geç kaldın, Elif.”
Elif'in nefesi kesildi.
O sesi tanıyordu.
Fotoğraftaki kadının sesiydi.
Yorumlar
- Selin Pınar: O anahtarın evin anahtarı olmadığını biliyorsan nerede o zaman?
- Metin Mutlu: bu mesajları kim atıyor acaba
- Asena Kurt: Kendi çocukluk sesin bir yere kadar güven veriyor ama dikkat