# 23. BÖLÜM — İZİ
YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi
İZİ
“Sakın yukarı çıkma.”
Ses kesildi.
Elif olduğu yerde kaldı.
Kalbi hızlanmıştı.
O sesi tanıyordu.
Kendi çocukluk sesiydi.
Bundan emindi.
Ama asıl korkutucu olan, sesin nereden geldiğini anlayamamasıydı.
Vane hemen Elif'in önüne geçti.
“Kimse yukarı çıkmıyor.”
Miller merdivenlerin dibindeki siyah defteri gösterdi.
“Önce şuna bakalım.”
Defteri yerden aldı.
Kapağın üzerindeki üç çizgi ve siyah nokta hâlâ oradaydı.
Miller defteri çevirdiğinde arka kapakta küçük bir çizik fark etti.
**E.M.**
Elif başını iki yana salladı.
“Bunu daha önce görmedim.”
Miller defteri açtı.
İlk sayfada tek bir tarih vardı.
**14.09.2000**
Sonraki sayfada:
**15.09.2000**
Ardından boş sayfalar.
Son sayfaya geldiklerinde tek bir cümleyle karşılaştılar:
**İZİ BULDUĞUNU SANIYORSAN, DAHA BAŞLAMADIN.**
Miller yazıya dikkatle baktı.
“Bu yeni.”
Vane ona döndü.
“Emin misin?”
“Evet.”
Tam o anda Elif'in telefonu titredi.
Ekranda bir mesaj belirdi.
**İZİ BULDUĞUNUZU SANIYORSUNUZ.**
Elif daha ne olduğunu anlamadan ikinci mesaj geldi.
**O İZİ BEN BIRAKTIM.**
Miller başını kaldırdı.
“Bizi görüyor.”
Vane hemen pencereye yöneldi.
Elif de arkasından baktı.
Sokağın karşısında biri duruyordu.
Siyah bir siluet.
Hareketsizdi.
Doğrudan eve bakıyordu.
Elif bir adım attı.
Siluetin yüzü görünmüyordu.
Sonra başını kaldırdı.
Tam Elif'in bulunduğu pencereye baktı.
Sokak lambası bir anda söndü.
Karanlık çöktü.
Bir saniye.
İki saniye.
Lamba yeniden yandığında sokak boştu.
Vane perdeyi kapattı.
“Buradan çıkıyoruz.”
“Elimizde hâlâ cevap yok.”
“Elif, bu ev güvenli değil.”
Elif merdivenlere baktı.
“Bizi buraya getiren kişi bunu istiyor.”
Vane kaşlarını çattı.
“Ne istiyor?”
“Hatırlamamı.”
Kimse cevap vermedi.
Elif'in gözleri koridorun sonuna kaydı.
“Ben bu evde bulundum.”
Miller ona döndü.
“Ne hatırlıyorsun?”
Elif gözlerini kapattı.
Bir görüntü geldi.
Bahçede küçük bir kız çocuğu.
Yanında bir kadın.
Koridorun sonunda duran bir adam.
Adamın elinde siyah bir defter vardı.
Sonra başka bir görüntü.
Küçük bir el.
O ele bırakılan metal bir anahtar.
Kırmızı bir etiket.
**17.**
Elif gözlerini açtı.
“Bir anahtar vardı.”
Üst kattan bir ses geldi.
**Tık.**
Üçü birden yukarı baktı.
Hiçbir şey olmadı.
Sonra tekrar:
**Tık.**
Miller'in sesi kısıldı.
“Biri yukarıda.”
Vane eliyle silahına uzandı.
“Elif, geride kal.”
Elif cevap vermedi.
Gözleri merdivenlerin altındaki eski dolaptaydı.
“Orada.”
“Ne var?”
“Bilmiyorum.”
Vane ve Miller dolabın kapağını açtı.
İçeride küçük, tozlu bir kutu vardı.
Kutunun üzerinde tek bir sayı yazıyordu:
**17**
Miller kutuyu çıkardı.
Kapağı açtığında içinden eski fotoğraflar çıktı.
Elif birini aldı.
Bahçedeydi.
Küçük Elif kameraya bakıyordu.
Yanında fotoğraftaki kadın vardı.
Elif fotoğrafı çevirdi.
**14.09.2000**
Altında ise:
**BUNU ONA VERMEYİN.**
Vane kutunun dibinde başka bir şey fark etti.
Küçük bir anahtar.
Üzerinde kırmızı bir etiket vardı.
**17**
Elif anahtarı görünce sustu.
“Bu evin anahtarı değil.”
Vane ona baktı.
“Nereden biliyorsun?”
Elif anahtarı eline aldı.
Parmakları titriyordu.
“Bilmiyorum…”
Bir süre anahtara baktı.
Sonra fısıldadı:
“Ama bunu daha önce gördüm.”
Tam o anda üst kattan sert bir ses geldi.
**GÜM.**
Miller irkildi.
Vane merdivenlere yöneldi.
“Kimse hareket etmesin.”
Üst kattaki kapı yavaşça gıcırdadı.
Sonra bir ses duyuldu.
Küçük bir çocuk sesi.
“Anne?”
Elif'in yüzü değişti.
Çünkü ses yukarıdan gelmiyordu.
Sanki evin başka bir yerinden çıkmıştı.
Miller fısıldadı:
“Az önce neydi o?”
Elif cevap vermedi.
Çocuk sesi yeniden duyuldu.
“Anne…”
Bu kez daha yakındı.
Elif'in gözleri doldu.
“Ben…”
Vane ona döndü.
“Ne?”
Elif güçlükle konuştu.
“Ben bunu hatırlıyorum.”
Telefonu yeniden titredi.
Ekranda iki mesaj vardı.
**ŞİMDİ SIRA SENDE.**
Ardından:
**YUKARIDAKİ ODAYI AÇ.**
Vane başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Elif merdivenlere baktı.
Üst kattaki kapı hâlâ aralıktı.
“Bunu yapmamızı istiyor.”
“Tam da bu yüzden yapmayacağız.”
“Belki de çıkmamızı değil, yukarı çıkmamızı bekliyor.”
Miller yutkundu.
“Peki ya çıkmazsak?”
Elif cevap vermedi.
Çünkü kapı hareket etti.
Kimse dokunmamıştı.
Biraz daha açıldı.
**Gıcır.**
İçerisi tamamen karanlıktı.
Sonra…
“Elif.”
Kadın sesi.
Elif'in nefesi kesildi.
Ses tekrar geldi.
Bu kez daha yakından.
“Geç kaldın.”
Elif kıpırdayamadı.
O sesi tanıyordu.
Fotoğraftaki kadının sesiydi.
Bir an sonra karanlık odadan son bir cümle duyuldu:
“Beni neden bıraktın, Elif?”
Elif'in elindeki anahtar yere düştü.
**Çın.**
Ve üst kattaki odanın ışığı kendi kendine yandı.
Yorumlar
- Ece Oral: elif ne yapmayı düşünüyorsun bu evde?
- Ahu Kuzu: Bu anahtar bambaşka bir kapıyı açıyor olabilir dikkat et
- Eda Pekcan: Bence burası güvenli değil
- Nazlı Özdemir: sakın yukarı çıkma demesini dikkate al elif çok zorlanabilirsin