# 25. BÖLÜM — KASETTEKİ SES
YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi
# 25. BÖLÜM — KASETTEKİ SES
Kasetçalar yeniden çalıştı.
Cızırtının arasından aynı kadın sesi duyuldu.
“Elif…”
Elif olduğu yerde kaldı.
Vane ona baktı.
“Tanıyor musun bu sesi?”
Elif cevap vermedi.
Kasetten birkaç saniye daha cızırtı geldi.
Sonra çocuk sesi duyuldu.
“Anne, adam yine geldi.”
Elif'in gözleri büyüdü.
“Adam…”
Miller ona yaklaştı.
“Kim?”
Elif başını iki yana salladı.
“Bilmiyorum.”
Kaset devam etti.
Kadının sesi duyuldu.
“Odana git.”
Çocuk sesi bu kez daha kısık çıktı.
“Gitmek istemiyorum.”
“Git, Elif.”
Kaset durdu.
Elif gözlerini kapattı.
“Bu benim sesim.”
Miller kasetçaların yanına baktı.
“Evet.”
Elif başını salladı.
“Hayır. Sadece sesimi hatırlamadım.”
Vane ona döndü.
“Ne hatırladın?”
Elif odanın köşesindeki küçük masaya baktı.
Bir an gözünün önüne başka bir görüntü geldi.
Aynı oda.
Ama yıllar önceki hâli.
Yerde oyuncaklar vardı.
Perdeler açıktı.
Küçük bir kız masanın yanında duruyordu.
Elif gözlerini kırptı.
Görüntü kayboldu.
“Ben bu odadaydım.”
Vane sustu.
“Elif…”
“O gece.”
Miller dikkatle sordu:
“Başka ne hatırlıyorsun?”
Elif biraz düşündü.
“Kadın beni buraya gönderdi.”
“Kimdi o kadın?”
“Bilmiyorum.”
“Peki adam?”
Elif'in bakışları yere indi.
“Onu da hatırlamıyorum.”
Tam o sırada dışarıdan bir araba sesi geldi.
Farlar odanın duvarından geçti.
Elif pencereye baktı.
Sokağın karşısında siyah bir araç durmuştu.
Miller perdeye yaklaştı.
“Bu araç az önce burada mıydı?”
Vane başını salladı.
“Hatırlamıyorum.”
Araç birkaç saniye daha bekledi.
Sonra hareket edip sokağın köşesinde kayboldu.
Miller pencerenin önünden ayrıldı.
“Tesadüf olabilir.”
Elif hâlâ dışarı bakıyordu.
“Değil.”
Vane ona döndü.
“Nereden biliyorsun?”
Elif birkaç saniye sustu.
“Çünkü o gece de böyle bir araba vardı.”
Miller'in yüzündeki ifade değişti.
“Bunu gerçekten hatırlıyor musun?”
“Elimden geldiği kadar.”
Elif gözlerini kapattı.
“Yağmur yağıyordu.”
Bir an durdu.
“Arabayı bahçeden görmüştüm.”
“İçinde biri var mıydı?”
“Bilmiyorum.”
Elif alnını ovuşturdu.
“Hatırlayamıyorum.”
Kasetçalar yeniden cızırdadı.
Üçü de aynı anda ona baktı.
Kaset kendi kendine ilerliyordu.
Bu kez çocuk sesi daha netti.
“Anne…”
Kısa bir sessizlik oldu.
Ardından:
“Adamın adı ne?”
Elif'in gözleri açıldı.
Kaset durdu.
Vane yavaşça ona baktı.
“Elif?”
Elif konuşmadı.
“Aklına bir şey geldi mi?”
Elif başını tuttu.
“Bir harf.”
Miller yaklaştı.
“Hangi harf?”
Elif gözlerini kapattı.
“A…”
Sonrası gelmedi.
Bir süre bekledi.
“Gerisini hatırlamıyorum.”
Vane bir şey söylemedi.
Elif odanın içindeki çizimlere baktı.
Sonra bir anda masanın yanındaki boş duvara yöneldi.
“Ben burada bir şey saklamıştım.”
Miller şaşırdı.
“Neyi?”
Elif cevap veremedi.
Masayı çekti.
Altında küçük, eski bir çizik vardı.
Elif çömeldi.
Parmağını çizginin üzerinde gezdirdi.
Bir görüntü daha geldi.
Küçük eller.
Siyah bir defter.
Defteri tutan bir adam.
Elif hızla elini çekti.
“Ben o defteri gördüm.”
Vane hemen sordu:
“Arthur'un defterini mi?”
Elif başını kaldırdı.
“Hayır.”
Bir an sustu.
“Bu daha önceydi.”
Miller ona baktı.
“2000'de mi?”
Elif başını salladı.
“Evet.”
Yukarıdan bir ses geldi.
**Tak.**
Üçü de merdivenlere döndü.
Birkaç saniye sonra bir kez daha:
**Tak.**
Vane telefonunun ışığını yukarı tuttu.
“Yukarıdan geldi.”
Miller merdivenlere yaklaştı.
Elif arkasından baktı.
Üst kattaki kapı açıktı.
“Az önce kapalıydı,” dedi Miller.
Vane başını salladı.
“Ben de öyle hatırlıyorum.”
Elif merdivenin ilk basamağına çıktı.
Vane hemen arkasından seslendi.
“Elif, bekle.”
Elif durdu.
Üst kata baktı.
Sonra devam etti.
Vane ve Miller de peşinden çıktı.
Koridor karanlıktı.
Vane telefonunun ışığını sağa çevirdi.
Odanın kapısı tamamen açıktı.
İçeride küçük bir sandalye vardı.
Sandalyenin üzerinde siyah bir defter duruyordu.
Elif birkaç adım kala durdu.
Deftere baktı.
“Bu…”
Miller yaklaşacak oldu.
Elif elini kaldırdı.
“Bekle.”
Defterin kapağında küçük bir çizik vardı.
Elif'in gözleri o çizikte kaldı.
“Bunu hatırlıyorum.”
Vane deftere baktı.
“Arthur'un defteri mi?”
Elif başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Miller sordu:
“Nasıl bu kadar eminsin?”
Elif gözlerini defterden ayırmadı.
“Çünkü bunu Arthur'dan önce gördüm.”
Vane bir şey söylemeden deftere baktı.
Kapağın alt köşesinde iki harf vardı.
**E.M.**
Elif'in yüzü değişti.
Bir anda yıllar öncesinden bir ses duydu zihninde.
“Bunu kimseye söyleme.”
Elif deftere doğru bir adım attı.
Sonra durdu.
Ses artık yabancı değildi.
Elif o sesi tanıyordu.