# 26. BÖLÜM — SON İŞARET
YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi
# 26. BÖLÜM — SON İŞARET
Elif deftere bir adım daha yaklaştı.
“Bunu kimseye söyleme.”
Kadının sesi hâlâ zihnindeydi.
Vane ona baktı.
“Elif?”
Elif cevap verecekken telefonu çaldı.
Miller de kendi telefonuna baktı.
“Bende de.”
Vane aramayı açtı.
Kısa bir süre karşı tarafı dinledi.
“Nerede?”
Bir süre daha sustu.
“Tamam. Geliyoruz.”
Telefonu kapattı.
Elif hemen sordu:
“Ne oldu?”
“Yeni bir olay var.”
“Nerede?” diye sordu Miller.
“Bir elektrik direğinin yanında.”
Elif'in içi huzursuzlandı.
“Ne olmuş?”
Vane kısa bir süre sustu.
“Bir ceset bulunmuş.”
Elif'in bakışları yeniden siyah deftere kaydı.
“Yine mi?”
Vane cevap vermedi.
Miller kapıya yöneldi.
“Ekipler olay yerinde.”
Elif deftere baktı.
“Bunu burada bırakamayız.”
Vane defteri almak üzere elini uzattı.
“Dokunma.”
Vane durdu.
“Neden?”
Elif kapağa baktı.
**E.M.**
“Bilmiyorum.”
Bir an sustu.
“Ama önce olay yerine gidelim.”
---
Yirmi dakika sonra araç durdu.
Sokak polis şeridiyle kapatılmıştı.
Yağmur hâlâ yağıyordu.
Elektrik direğinin çevresinde birkaç polis memuru vardı.
Elif araçtan indiğinde sokağın normalden çok daha sessiz olduğunu fark etti.
Vane polislerden birinin yanına gitti.
“Ne biliyoruz?”
“Kimliği henüz belirlenmedi.”
“Nasıl bulunmuş?”
“Bir vatandaş ihbar etmiş.”
Miller direğe baktı.
“Ceset burada mı?”
Polis başını salladı.
“İlk tespitimiz bu.”
Elif birkaç adım ilerledi.
Direğin hemen yanında yerde küçük bir işaret vardı.
Üç çizgi.
Ortalarında siyah bir nokta.
Elif durdu.
“Yine…”
Vane de işareti gördü.
Heathrow.
Arthur'un defteri.
Elm Road.
Aynı işaret.
Miller alçak sesle konuştu.
“Bu tesadüf değil.”
Elif cevap vermedi.
Gözleri elektrik direğine kaydı.
Direğin üst kısmına beyaz bir kâğıt iliştirilmişti.
Üzerinde yalnızca iki kelime vardı.
**SON İŞARET**
Elif'in nefesi kesildi.
“Hayır.”
Vane ona döndü.
“Ne oldu?”
Elif kâğıdı gösterdi.
“Bu son değil.”
Miller ona baktı.
“Nereden biliyorsun?”
Elif birkaç saniye sustu.
“Çünkü biri bunu daha önce de yaptı.”
Vane kâğıda baktı.
“Belki de gerçekten son işarettir.”
Elif başını salladı.
“Değil.”
Miller direğin altına baktı.
“Burada bir şey var.”
Yere eğildi.
Küçük, siyah bir hafıza kartıydı.
Vane hemen uyardı:
“Dokunma.”
Miller elini geri çekti.
Polis memuru delil poşetini çıkardı.
Elif kartın üzerindeki küçük beyaz etiketi gördü.
Tek bir tarih vardı.
**14.09.2000**
Elif'in bakışları dondu.
Vane bunu fark etti.
“Yine aynı tarih.”
Elif başını salladı.
“Evet.”
Miller ona baktı.
“Ne demek istiyorsun?”
Elif karttan gözlerini ayırmadı.
“Bizi hep aynı yere getiriyor.”
Vane sordu:
“Nereye?”
Elif cevap vermedi.
Çünkü o sırada telefonu titredi.
Ekranda bir mesaj vardı.
**ARTIK HATIRLADIN.**
Elif'in eli telefonda kaldı.
Birkaç saniye sonra ikinci mesaj geldi.
**ŞİMDİ KİM OLDUĞUNU HATIRLA.**
Vane mesajı gördü.
“Kim olduğunu?”
Elif başını kaldırdı.
“Bilmiyorum.”
Miller sessizce konuştu.
“Belki de mesele katilin kim olduğu değildir.”
Elif ona baktı.
“Ne o zaman?”
Miller elektrik direğindeki işarete baktı.
“Belki de sana bir şeyi hatırlatmaya çalışıyor.”
Elif cevap veremedi.
Tam o sırada sokaktan kısa bir cızırtı geldi.
Kasetçaların sesine benziyordu.
Elif arkasını döndü.
Sokakta kimse yoktu.
Ama polis şeridinin hemen dışında küçük, siyah bir defter duruyordu.
Elif birkaç saniye ona baktı.
Vane de gördü.
Kimse hareket etmedi.
Elif defterin kapağına baktı.
**E.M.**