# 27. BÖLÜM — KAYDIN ARDINDA

YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi

Elif, polis şeridinin arkasındaki deftere bakıyordu.

Kapağında yine aynı harfler vardı.

**E.M.**

Vane yanına geldi.

“Burada daha fazla kalamayız. Defteri incelemeye götürecekler.”

“Ya içindeki bir şey kaybolursa?”

“Delil olarak kayda geçecek. Merak etme.”

Elif cevap vermedi. Kapağın üzerindeki harfler gözünü rahatsız ediyordu. Sanki bu defteri daha önce elinde tutmuştu. Ne zaman olduğunu hatırlayamıyordu ama parmaklarının kapağın üzerindeki harflere dokunduğunu hatırlıyor gibiydi.

Miller araçtan seslendi.

“Vane, bir dakika!”

Vane yanına gitti. Elif de peşlerinden yürüdü.

Miller telefonunu uzattı.

“Az önce bu mesaj geldi.”

Ekranda tek bir cümle vardı:

**KAYDI DİNLEMEDEN GERÇEĞİ BULAMAZSINIZ.**

Vane kaşlarını çattı.

“Gönderen belli mi?”

“Hayır. Bilinmeyen bir numara.”

Elif'in aklına elektrik direğinin altındaki hafıza kartı geldi.

“Bence kartla ilgili.”

“Olabilir,” dedi Vane. “Ama inceleme tamamlanmadan hiçbir şeye dokunmuyoruz.”

Elif mesajı bir kez daha okudu.

“Bizi oraya götüren kişi, kartı bulacağımızı biliyordu.”

Miller telefonunu cebine koydu.

“Belki de kartı oraya kendisi bıraktı.”

Elif ona baktı.

“Peki cesedi de mi o bıraktı?”

Miller cevap veremedi.

Vane arabanın kapısını açtı.

“Merkeze gidiyoruz. Burada bekleyerek hiçbir yere varamayız.”

Elif son kez polis şeridinin arkasına baktı.

Siyah defter artık orada değildi.

Ama elektrik direğinin üzerindeki **SON İŞARET** yazısı gözünün önünden gitmiyordu.

---

Polis merkezine vardıklarında gece yarısını geçmişti.

Miller bilgisayarının başına geçti. Vane, olay yerinden gelen raporları inceliyordu.

Elif bir sandalyeye oturdu.

“Bir gelişme var mı?”

“Henüz yok,” dedi Miller. “Hafıza kartı incelemede.”

Elif ellerini birbirine kenetledi.

“Üzerindeki tarih…”

“14 Eylül 2000,” diye tamamladı Miller.

Elif başını salladı.

“Bu tarih neden sürekli karşıma çıkıyor?”

Vane dosyayı kapattı.

“Bunu öğrenmek için elimizdeki her şeyi incelememiz gerekiyor. Şu an yalnızca bir tarihimiz var.”

“Bir tarihten fazlası var.”

Vane ona baktı.

Elif devam etti:

“Fotoğraf, kaset, defter… Hepsi aynı güne bağlı. Üstelik o gün ne olduğunu hatırlayamıyorum.”

Bir süre kimse konuşmadı.

Miller'ın bilgisayarından bir bildirim sesi geldi.

Miller ekrana döndü.

“Ben bir şey yapmadım.”

Vane sandalyesini ona doğru çekti.

“Ne oldu?”

“Yeni bir dosya oluşmuş.”

Ekranda dosyanın adı belirdi:

**27 — KAYDIN ARDINDA**

Elif ayağa kalktı.

“Yine mi?”

Miller dosyayı hemen açmadı. Önce ekranın görüntüsünü aldı, ardından dosyanın özelliklerini kontrol etti.

“Dosya dışarıdan gönderilmiş. Kaynağını bulamıyorum.”

“İçinde ne var?” diye sordu Elif.

Miller dosyayı açtı.

Ekranda tek bir cümle belirdi:

**O KAYDI DAHA ÖNCE DİNLEDİN.**

Elif başını iki yana salladı.

“Hayır.”

Miller ona döndü.

“Çocukken dinlemiş olabilir misin?”

“Hatırlamıyorum.”

Ekranda ikinci bir cümle belirdi.

**AMA SANA NE DUYDUĞUNU UNUTTURDULAR.**

Elif'in nefesi kesildi.

Bir oda gördü.

Küçük bir masa.

Masanın üzerinde eski bir kasetçalar.

Pencerenin önünde duran bir kadın.

Kadının yüzünü seçemiyordu. Odanın içi karanlıktı ama kadının sesini duyabiliyordu.

**“Bunu kimseye anlatmayacaksın.”**

Elif aniden gözlerini açtı.

“Evdeki kasetçalar…”

Vane hemen yanına geldi.

“Elif, ne oldu?”

“Çocukken odamdaki kasetçaları hatırladım.”

“Ne hatırladın?”

Elif alnını ovuşturdu.

“Bir kadın vardı. Bana bir şey söylüyordu.”

Miller sandalyesini ona çevirdi.

“Fotoğraftaki kadın mı?”

“Bilmiyorum.”

Elif gözlerini kapatıp görüntüyü yeniden hatırlamaya çalıştı.

Kadın bu kez daha yakındı.

Elini Elif'in omzuna koymuştu.

Sonra odanın kapısına bakmıştı.

Sanki dışarıdan birinin geldiğini duymuştu.

Ardından fısıldamıştı:

**“Sesini çıkarma.”**

Elif gözlerini açtı.

“Odada yalnız değildim.”

Vane'in yüzü ciddileşti.

“Ne demek istiyorsun?”

“Bilmiyorum. Ama kapının dışında biri vardı.”

Miller etrafına baktı. Ardından kendine kızar gibi başını salladı.

“Bu sadece bir anı, Elif. Henüz ne anlama geldiğini bilmiyoruz.”

“Biliyorum.”

Elif'in sesi alçaldı.

“Ama o gece korkmuştum.”

Ekrandan bir bildirim sesi daha geldi.

Üçü de aynı anda bilgisayara döndü.

Yeni bir cümle belirmişti:

**KAPININ ARDINDA KİMİN OLDUĞUNU HATIRLIYOR MUSUN?**

Elif'in elleri soğudu.

“Hayır…”

Vane bilgisayarın ağ bağlantısını kesti.

Ekran karardı.

Odadaki uğultu dışında ses kalmamıştı.

Miller bilgisayarın bağlantısını kontrol etti.

“Bağlantıyı kestim.”

Elif karanlık ekrana baktı.

“Öyleyse bu mesaj nasıl geldi?”

Miller cevap veremedi.

Vane hemen teknik ekibi aradı. Bilgisayardaki dosyanın kaynağının araştırılmasını istedi.

Elif ise ekrana bakmayı sürdürdü.

Kendi yansımasını gördü.

Arkasında kimse yoktu.

Yine de bir an için, omzunun üzerinden kendisine bakan birini gördüğünü sandı.

Başını çevirdi.

Kimse yoktu.

“Elif?”

Miller'ın sesiyle kendine geldi.

“İyi misin?”

“Evet.”

Ama bunu söylerken kendi sesine bile inanmadı.

---

Bir süre sonra Miller'ın telefonu çaldı.

Hafıza kartını inceleyen ekip arıyordu.

“Evet, dinliyorum,” dedi Miller. “Ne buldunuz?”

Karşı tarafı dinlerken kaşları çatıldı.

“Bir ses dosyası mı?”

Elif hemen ayağa kalktı.

Miller birkaç saniye daha dinledi.

“Tamam. Haber bekliyoruz.”

Telefonu kapattı.

Elif sabırsızca sordu:

“Ne olmuş?”

“Kartta bir ses dosyası bulmuşlar. Tarihi 14 Eylül 2000.”

“Dinleyebiliyorlar mı?”

“Henüz değil. Dosyayı kontrol ediyorlar.”

Vane başını salladı.

“Sonuç çıkar çıkmaz haber versinler.”

Miller bilgisayarına döndü.

“Bir şey daha var.”

Elif ona baktı.

“Ne?”

“Dosya silinmeden önce ekranda başka bir mesaj belirmişti. Bağlantıyı kesmeden hemen önce gördüm.”

“Niye şimdi söylüyorsun?”

“Önce emin olmak istedim.”

Miller bir an durdu.

Sonra cümleyi söyledi:

**KAYITTAKİ KADIN HÂLÂ HAYATTA.**

Elif'in aklına fotoğraftaki kadın geldi.

Yüzü bulanıktı.

Ama sesi…

O sesi tanıyordu.

“Ya gerçekten hayattaysa?” diye sordu.

Vane cevap vermeden önce düşündü.

“Önce bunun doğru olup olmadığını öğrenmeliyiz.”

“Peki ya bize ulaşmaya çalışıyorsa?”

“Bizi neden şimdi aradığını da öğrenmemiz gerekir.”

Elif oturdu.

Kadın hayattaysa, neden bunca yıldır ortaya çıkmamıştı?

Ve neden Elif'in hatırlamasını istemiyordu?

Telefonu titredi.

Yeni bir mesaj gelmişti.

**ONUN SESİNİ TANIYORSUN.**

Elif mesajı okudu.

Ardından ikinci mesaj geldi.

**AMA ADINI HÂLÂ HATIRLAMIYORSUN.**

Elif gözlerini kapattı.

Fotoğraftaki kadın zihninde belirdi. Bu kez yüzünü biraz daha net seçebiliyordu.

Kadın ona doğru eğilmişti.

Dudakları kıpırdıyordu.

Elif ismi duymaya çalıştı.

Bir hece…

Sonra bir tane daha…

Tam hatırlayacakken başka bir ses araya girdi.

Bir erkeğin sesi.

**“Onu dinleme.”**

Elif gözlerini açtı.

“Hayır…”

Vane hemen yanına geldi.

“Ne oldu?”

Elif bir süre konuşamadı.

“Bir adamın sesini hatırladım.”

Miller'ın yüzü değişti.

“Fotoğraftaki adam mı?”

“Bilmiyorum. Yüzünü göremiyorum.”

Elif ellerini dizlerinin üzerine koydu.

“Ama kadına ne söylediğini hatırlıyorum.”

Vane eğilip göz hizasına geldi.

“Ne söyledi?”

Elif'in aklında o ses yeniden yankılandı.

**“Onu dinleme.”**

Tam o sırada telefonuna yeni bir mesaj geldi.

Elif ekrana baktı.

**O ADAM SANA YALAN SÖYLEDİ.**

Ardından bir mesaj daha geldi.

**AMA SANA SÖYLEDİĞİ İLK YALAN BU DEĞİLDİ.**

Miller telefonu Elif'in elinden almadan ekrana baktı.

“Bu kişi geçmişini gerçekten biliyor.”

Vane'in sesi sertleşti.

“Ya da bizi inandırmak istediği şey bu.”

Elif başını kaldırdı.

“Peki ya ikisi de doğruysa?”

Kimse cevap vermedi.

Elif yeniden fotoğraftaki kadını düşündü.

Kadının yüzünü hâlâ hatırlayamıyordu.

Ama sesini artık tanıyordu.

Ve o ses, çocukken ona bir şey söylemişti.

**“Elif, sakın ona güvenme.”**

Bu kez cümlenin ardından başka bir şey daha hatırladı.

Kadının elini tuttuğunu…

Kendisine doğru eğildiğini…

Ve kulağına bir isim fısıldadığını.

Elif ismi duyar gibi oldu.

Dudakları aralandı.

Ama söyleyemedi.

Çünkü o anda, yıllardır kapalı tuttuğu bir anının arkasından başka bir ses yükseldi.

Küçük b