# 28. BÖLÜM — YANLIŞ HEDEF

Elif'in aklında tek bir cümle dönüp duruyordu.

**“Anne… Adam yine geldi.”**

Çocukken bu sözleri neden söylediğini hâlâ hatırlamıyordu. Ama o gece korktuğunu biliyordu. Hem de öyle sıradan bir korku değildi bu. Aklına gelen her görüntüyle birlikte, içinde aynı huzursuzluk büyüyordu.

Vane karşısındaki sandalyeyi çekti.

“Elif, biraz dinlen.”

Elif başını kaldırdı.

“Ya dinlenirken yine unutursam?”

“Hatırladıkların bir yere gitmiyor.”

“Bundan emin değilim.”

Vane cevap vermedi. Elif'in ne demek istediğini anlamıştı ama ona verebileceği kesin bir cevap yoktu.

Miller bilgisayarın başından seslendi.

“Çocuklar gibi tartışmayı bırakıp şuna bakmanız gerekiyor.”

Vane ona döndü.

“Ne buldun?”

“Bir şey buldum demedim. Ama bulmuş olabilirim.”

Miller ekranı onlara çevirdi. Eski bir gazete arşivi açıktı.

**14 EYLÜL 2000 — ELM ROAD'DA KAYIP BİLDİRİMİ**

Elif sandalyeden kalkıp ekrana yaklaştı.

“Kim kaybolmuş?”

“İsim kısmı hasarlı. Kaydın geri kalanını bulmaya çalışıyorum.”

Miller metni aşağı kaydırdı.

“Polis, olayla bağlantısı olabileceği düşünülen koyu renkli bir araç aramış.”

Elif'in yüzü değişti.

“Ben o arabayı gördüm.”

Vane ona baktı.

“Elm Road'daki evin önünde mi?”

Elif yavaşça başını salladı.

“Evet. O gece oradaydı.”

Gözlerini kapatınca kısa bir görüntü belirdi: karanlık sokak, ıslak kaldırım ve evin önünde duran siyah bir araba.

Sonra görüntü kayboldu.

Miller ona dikkatle baktı.

“Plakasını hatırlıyor musun?”

“Hayır.”

“Arabanın modelini?”

Elif başını iki yana salladı.

“Yalnızca orada olduğunu hatırlıyorum.”

“Şimdilik bu da bir şey,” dedi Vane. “Kayıp bildirimini kimin yaptığını bulalım.”

Miller birkaç bağlantıyı açtı. Bir süre sonra eski bir polis kaydına ulaştı.

“Burada bir isim var. Julian Mercer.”

Elif ekrana eğildi.

“Kim bu?”

“Kayıp bildiriminden sonra polisle görüşmüş. Neden görüştüğü bu kayıtta yazmıyor.”

Vane, Miller'ın omzunun üzerinden ekrana baktı.

“Adresi var mı?”

Miller yeni bir pencere açtı.

**KINGSLEY ROAD — NO: 42**

“Bu adresi araştırmamız gerekiyor,” dedi Vane. “Ama önce Mercer'ın kim olduğunu öğrenelim.”

Elif masadaki fotoğrafı eline aldı. Fotoğraftaki adamın yüzü hâlâ seçilemiyordu. Elindeki siyah defterse açıkça görünüyordu.

“Bir dakika…”

Miller yanına geldi.

“Ne oldu?”

Elif fotoğrafı ona uzattı.

“Defterin kapağına bak.”

Miller görüntüyü büyüttü. Kapağın üzerinde iki harf vardı.

**E.M.**

Miller'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Yine aynı harfler.”

Vane fotoğrafı inceledi.

“Bu defterin diğerleriyle bağlantılı olduğunu düşünebiliriz. Ama henüz kime ait olduğunu bilmiyoruz.”

Elif fotoğrafı masaya bıraktı.

“Bu adamı daha önce gördüm.”

Miller ona döndü.

“Yüzünü hatırlıyor musun?”

“Hayır.”

“Peki nerede gördüğünü?”

Elif bir süre düşündü.

“Onu da hatırlamıyorum. Sadece… yabancı gelmiyor.”

Miller bir şey söyleyecek gibi oldu ama vazgeçti.

Elif'in canını sıkan şey tam olarak buydu. Herkes ondan hatırlamasını bekliyordu. Oysa kendi geçmişine ait parçalar bile elinde durmuyordu.

Vane fotoğrafı dosyanın içine koydu.

“Julian Mercer'ı bulacağız. Belki o bize bu adamı tanıyıp tanımadığını söyleyebilir.”

Elif başını salladı.

“Umarım geç kalmayız.”

---

Akşam olmak üzereydi.

Üçü polis merkezinden birlikte çıktı. Vane, Julian Mercer'ın eski adresine gitmeden önce çevredeki güvenlik kameralarının kayıtlarını kontrol etmeyi planlıyordu.

Elif binanın önünde durdu.

Karşı kaldırımda siyah paltolu bir adam yürüyordu.

Elif önce ona dikkat etmedi. Sonra adamın elindeki küçük siyah defteri fark etti.

Adımları yavaşladı.

“Vane…”

Vane dönüp baktı.

“Ne oldu?”

“Şu adama bak.”

Siyah paltolu adam başını kaldırdı. Bir an göz göze geldiler.

Ardından adam yürümeye devam etti.

Miller karşı kaldırıma baktı.

“Bizi tanıyor olabilir mi?”

“Bilmiyorum,” dedi Elif. “Ama defter…”

Vane adamı gözden kaçırmadan konuştu.

“Kimse acele etmiyor. Önce nereye gittiğini görelim.”

Üçü karşıya geçti. Adam köşeyi dönünce aralarındaki mesafeyi koruyarak peşinden yürüdüler.

Sokak kalabalıktı. Adam birkaç kez arkasına baktı. Sonunda dar bir ara sokağa girdi.

Vane elini kaldırdı.

“Dikkatli olun.”

Köşeyi döndüklerinde adamı birkaç metre ileride gördüler. Elindeki defteri kapatıp eski bir binanın girişine yönelmişti.

“Polis! Durun!”

Adam arkasına baktı ve koşmaya başladı.

Miller peşinden gitti. Vane de arkasından ilerledi. Elif birkaç adım geride kaldı ama onları gözden kaybetmedi.

Adam binanın kapısından içeri girdi.

Vane kapıyı tutup içeri girdiğinde merdivenlerden gelen ayak sesleri duyuldu.

“Miller, yukarı!”

Miller merdivenlere yöneldi. Vane arka koridoru kontrol ederken Elif girişte kaldı.

Birkaç dakika sonra Miller geri döndü.

“Yok. Üst katlar boş.”

Vane de arka kapıdan geldi.

“Arka çıkış sokağa açılıyor. Oradan kaçmış.”

Elif koridora baktı.

“Defter?”

Miller başını salladı.

“Yanındaydı.”

Vane kapının yakınındaki zemini gösterdi.

“Burada bir kâğıt var.”

Miller eğilip kâğıdı aldı. Üzerinde tek bir cümle yazıyordu:

**YANLIŞ HEDEFİ TAKİP EDİYORSUNUZ.**

Miller kâğıdı çevirdi.

“Başka bir şey yok.”

Elif yazıyı okudu.

“Bizi bilerek buraya getirdi.”

“Öyle görünüyor,” dedi Vane. “Ama bunun ne anlama geldiğini henüz bilmiyoruz.”

Elif'in telefonu titredi.

Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.

**BENİ TAKİP ETTİĞİNİZİ SANIYORSUNUZ.**

Elif mesajı Vane'e gösterdi.

Ardından ikinci mesaj geldi.

**O ADAM BEN DEĞİLİM.**

Miller ekrana baktı.

“Peki az önce peşinden koştuğumuz kimdi?”

Vane telefonu Elif'e geri verdi.

“Bizi yanıltmak isteyen biri olabilir. Ya da bu mesajı gönderen kişi yalan söylüyordur.”

Elif başını kaldırdı.

“Yani yine hiçbir şey bilmiyoruz.”

“Hayır,” dedi Vane. “Artık bir şey biliyoruz. Karşımızdaki kişi bizim ne yaptığımızı takip ediyor ve bizi yönlendirmeye çalışıyor.”

“Peki bunu nasıl yapıyor?”

Vane cevap vermedi.

Çünkü henüz onun da bir fikri yoktu.

---

Binadan çıktıklarında sokak biraz daha sakinleşmişti.

Elif, karşı kaldırımda duran koyu renkli bir arabayı fark etti.

Farları kapalıydı.

Sürücü koltuğunda biri oturuyordu.

Elif durdu.

“Vane…”

Vane onun baktığı yöne döndü.

Arabanın camı yavaşça indi.

İçerideki adamın yüzü karanlıkta kalıyordu.

“Elif…”

Elif'in nefesi kesildi.

O sesi tanıyordu.

Yüzünü göremiyordu ama ses, çocukluğundan kalan o bulanık anının içinden gelmiş gibiydi.

Adam konuşmaya devam etti.

“Beni sonunda buldun.”

Vane hemen araca doğru ilerledi.

“Polis! Araçtan inin!”

Araba aniden hareket etti.

Vane plakasını görebilmek için birkaç adım daha attı. Miller da peşinden koştu ama araç kavşağı dönüp gözden kayboldu.

“Plakayı alabildin mi?” diye sordu Miller.

Vane telsizini çıkardı.

“Bir kısmını. Çevredeki kameralara haber veriyorum.”

Elif ise olduğu yerde kalmıştı.

Vane yanına döndü.

“Elif?”

Elif cevap vermedi.

“Elif, bana bak. Ne oldu?”

Elif sonunda konuşabildi.

“Bu adamı tanıyorum.”

“Yüzünü gördün mü?”

“Hayır.”

“Öyleyse sesini nereden tanıyorsun?”

Elif gözlerini kapattı.

Bir oda.

Eski bir kasetçalar.

Kapının önünde duran bir adam.

Ve kendisine doğru eğilen bir kadın…

**“Elif, sakın ona güvenme.”**

Elif gözlerini açtı.

“Kasetteki adamın sesi buydu.”

Miller'ın yüzü ciddileşti.

“Emin misin?”

“Tam olarak değil.” Elif bir an durdu. “Ama o sesi daha önce duydum. Bundan eminim.”

Vane telsizden gelen cevabı dinledi. Ardından Elif'e döndü.

“Aracın plakasını doğrulamamız gerekiyor. Şimdilik başka bir şey yapamayız.”

Elif başını salladı ama aklı hâlâ o sesteydi.

Adam ona neden adını söylemişti?

Neden şimdi ortaya çıkmıştı?

Ve en önemlisi, Elif'in hatırlamasını istediği şey neydi?

Telefonu yeniden titredi.

Bu kez mesaj kısaydı.

**O GECE SANA SÖYLEDİĞİMİ HATIRLADIN MI?**

Elif'in parmakları soğudu.

Bir görüntü zihninde belirdi.

Küçük hâli odanın köşesinde duruyordu. Kapının önünde bir adam vardı. Kadın diz çöküp Elif'in ellerini tutmuştu.

“Ne olursa olsun,” diye fısıldamıştı kadın, “onun adını kimseye söyleme.”

Elif'in gözleri doldu ama nedenini bilmiyordu.

Vane yanına geldi.

“Bir şey