# 29. BÖLÜM — UNUTULAN İSİM

YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi

Elif'in aklında hâlâ aynı soru vardı.

O gece kimi korumaya çalışmıştı?

Vane, telsizden gelen son bilgileri not ettikten sonra arabaya yöneldi.

“Burada daha fazla kalmayalım. Aracın plakasını araştıracaklar. Bir gelişme olursa haber verirler.”

Miller kapıyı açtı.

“Peki ya mesajlar? Bu adam her adımımızı biliyor.”

“Bunu da araştıracağız,” dedi Vane. “Ama önce elimizdeki bilgileri bir araya getirmemiz gerekiyor.”

Elif arabaya binmeden önce durdu.

“Eve gitmek istiyorum.”

Vane ona döndü.

“Elm Road'a mı?”

“Kendi evime. Annemden kalan birkaç kutu var. Belki içinde bir şey bulurum.”

Miller kaşlarını kaldırdı.

“Yıllardır açmadığın kutularda bir şey bulacağına mı inanıyorsun?”

“Hayır,” dedi Elif. “Ama bakmadan da öğrenemem.”

Vane kısa bir süre düşündü.

“Tamam. Birlikte gideriz.”

---

Eve vardıklarında gece yarısına yaklaşıyordu.

Elif kapıyı açıp içeri girdi. Salondaki masa, koltuğun üzerindeki kitaplar ve pencerenin önündeki küçük lamba her zamanki yerindeydi.

Yine de ev ona eskisi kadar tanıdık gelmiyordu.

Miller kapıyı kapattı.

“Nereden başlayacağız?”

Elif koridorun sonundaki dolabı gösterdi.

“Şu kutulardan.”

Alt raftan iki kutu çıkardı. İlkinde eski fotoğraflar, okul defterleri ve birkaç kitap vardı.

Miller fotoğraflardan birini eline aldı.

“Bu sen misin?”

Elif yanına gelip baktı.

“Evet. İlkokula başladığım yıl.”

Fotoğrafta küçük Elif'in yanında bir kadın duruyordu. Kadın kolunu onun omzuna atmış, kameraya gülümsüyordu.

Elif'in yüzündeki ifade değişti.

“Bu fotoğrafı daha önce gördüm.”

Vane yanına geldi.

“Kadını tanıyor musun?”

“Yüzü tanıdık geliyor ama kim olduğunu çıkaramıyorum.”

Elif fotoğrafı çevirdi.

Arkasında yalnızca şu yazıyordu:

**EYLÜL 2000**

Gün belirtilmemişti.

“Bu fotoğraf nerede çekilmiş olabilir?” diye sordu Miller.

Elif bir süre baktıktan sonra başını salladı.

“Hatırlamıyorum.”

Fotoğrafı masaya bıraktı. Daha fazlasını zorlamanın bir anlamı yoktu.

Miller ikinci kutuyu açtı.

“Burada bir zarf var.”

Zarfın üzerinde çocuk el yazısına benzeyen bir yazıyla **ELİF'E** yazıyordu.

Elif zarfı eline aldı.

“Bunu daha önce görmedim.”

“Belki de hiç açmadın,” dedi Miller.

Elif ona baktı.

“Bunu hatırlıyor olsaydım, açıp açmadığımı da bilirdim.”

Miller itiraz etmedi.

Vane zarfı işaret etti.

“Açmak ister misin?”

Elif başını salladı ve zarfı dikkatlice açtı.

İçinden küçük bir kâğıtla eski bir anahtar çıktı.

Kâğıtta tek bir cümle vardı:

**BİRİNİ KORUMAK İSTİYORSAN, ÖNCE KİM OLDUĞUNU HATIRLA.**

Miller anahtarı masaya bıraktı.

“Üzerinde bir numara var.”

Anahtarın baş kısmına küçük bir **17** işlenmişti.

Elif'in bakışları anahtara takıldı.

“Bu numarayı biliyorum.”

Vane hemen sordu:

“Nereden?”

“Elm Road'daki kutuda da aynı numara vardı.”

Miller anahtarı eline almadan yakından inceledi.

“İkisi aynı yere ait olabilir.”

Elif kâğıdı yeniden okudu.

“Peki bu zarf neden benim evimde saklanmış?”

“Belki de birinin senin bulmanı istediği bir şeydi,” dedi Vane. “Ama bunu kimin bıraktığını öğrenmeden emin olamayız.”

Elif anahtara baktı.

Bir anlığına, küçük bir elin avucuna soğuk bir metal bıraktığını hatırladı.

Ardından bir kadın fısıldadı:

**“Bunu sakla. Kimseye gösterme.”**

Elif irkilerek başını kaldırdı.

Miller bunu fark etti.

“Bir şey mi oldu?”

“Biri bana bu anahtarı vermişti.”

“Kim?”

Elif gözlerini kapatıp hatırlamaya çalıştı. Kadının yüzü belirmedi. Yalnızca sesini duyabiliyordu.

“Bilmiyorum.”

Vane anahtarın fotoğrafını çekti.

“Bunu inceleteceğiz. Şimdilik kutudaki diğer eşyaları da kontrol edelim.”

Elif başını salladı.

Tam o sırada kapının dışından ayak sesleri geldi.

Üçü de sustu.

Sesler kapılarının önünde durdu.

Miller, Elif'e baktı.

“Birini mi bekliyorsun?”

“Hayır.”

Vane eliyle sessiz olmalarını işaret etti. Kapıya yaklaşıp dürbünden baktı.

Koridor boştu.

Birkaç saniye daha bekledi, ardından geri döndü.

“Kimse görünmüyor.”

Elif masadaki kâğıdı eline aldı. Ön yüzüne bakmışlardı ama arkasını kontrol etmemişti.

Kâğıdı çevirdi.

Arkasında iki kelime vardı:

**ADINI SÖYLEME.**

Miller yazıyı okudu.

“Kimin adını?”

Elif cevap veremedi.

Çünkü çocukluğundan başka bir cümle hatırlamıştı.

Bir erkeğin sesi:

**“Beni hatırlarsan hepiniz tehlikeye girersiniz.”**

Elif masanın kenarına tutundu.

Vane yanına geldi.

“Elif, ne hatırladın?”

Elif yavaşça ona döndü.

“Sanırım o adamı yanlış anlamışız.”

“Nasıl yani?”

“Beni korkutmaya çalışmıyordu. Beni birinden uzak tutmaya çalışıyordu.”

Miller'ın yüzü ciddileşti.

“Kimden?”

Elif başını iki yana salladı.

“Bilmiyorum. Ama nedenini öğrenmem gerekiyor.”

Telefonu titredi.

Bilinmeyen numaradan bir mesaj gelmişti:

**ARTIK DOĞRU SORUYU SORUYORSUN.**

Elif mesajı Vane'e gösterdi.

Vane'in yüzü gerildi.

“Bu kişi seni dinliyor olabilir mi?”

“Bilmiyorum.”

“Öyleyse şimdilik mesajlara cevap vermiyoruz. Önce elimizdeki ipuçlarını araştıracağız.”

Elif telefonu masaya bıraktı.

Tam o sırada yeni bir mesaj geldi.

**KORUDUĞUN KİŞİ, SANDIĞIN KİŞİ DEĞİL.**

Miller başını iki yana salladı.

“Bizi yine yönlendirmeye çalışıyor.”

“Olabilir,” dedi Vane. “Ama bu mesajın doğru olup olmadığını da bilmiyoruz.”

Elif bir şey söylemedi. Zarfı, anahtarı ve fotoğrafı yan yana koydu.

Hepsinin 2000 yılıyla bağlantısı vardı.

Ama bir ayrıntı hâlâ eksikti.

Telefonuna yeni bir fotoğraf geldi.

Elif görüntüyü açtı.

Eski bir oda görünüyordu. Pencerenin önünde küçük bir masa, duvarda çocuk çizimleri ve kapının yanında duran bir çocuk vardı. Yüzü tam seçilmiyordu.

Elif fotoğrafı büyüttü.

“Bu olamaz…”

Miller yanına geldi.

“Neyi gördün?”

Elif fotoğrafı ona gösterdi.

“Bu, Elm Road'daki evin üst katındaki oda.”

Vane de görüntüye baktı.

“Bunu nereden biliyorsun?”

“Çünkü oradaydım. Masayı hatırlıyorum. Duvardaki çizikleri de.”

Elif fotoğrafın altındaki tarihe baktı.

**15 EYLÜL 2000**

“Bu, o gecenin ertesi günü.”

Vane fotoğrafı inceledi.

“Demek birisi ertesi gün de o evdeydi.”

Miller görüntüyü büyüttü.

“Bir dakika. Çocuğun eline bakın.”

Elif ekrana yaklaştı.

Çocuğun avucunda küçük bir anahtar vardı.

Başındaki numara net biçimde görünüyordu.

**17.**

Elif'in nefesi kesildi.

“Bu benim elimdeki anahtar.”

Miller masadaki anahtara baktı.

“Öyle görünüyor.”

Elif fotoğraftaki odaya yeniden baktı. Bir anlığına, kapının dışında bekleyen birinin gölgesi gözünün önüne geldi.

Sonra görüntü kayboldu.

Vane ona seslendi.

“Elif?”

Elif başını kaldırdı.

“Bu anahtar o evde bir şeyi açıyor.”

“Bunu nereden biliyorsun?” diye sordu Miller.

Elif masadaki anahtarı aldı.

“Bilmiyorum. Ama orada bir şey saklanmış.”

Vane itiraz etmedi.

“Öyleyse anahtarın neye ait olduğunu bulacağız. Ama bu gece tek başımıza o eve dönmeyeceğiz.”

Elif anahtarı avucunda tuttu.

“Yarın beklemek istemiyorum.”

“Biliyorum,” dedi Vane. “Ama hazırlıksız gitmek de istemiyorum.”

Elif bir süre sustu. Sonra başını salladı.

“Peki. Önce anahtarı araştırırız.”

Telefonunu masadan aldı. Göndereni bilinmeyen son mesaj hâlâ ekrandaydı.

**KORUDUĞUN KİŞİ, SANDIĞIN KİŞİ DEĞİL.**

Elif ekranı kapattı.

Artık bu kişinin kendisine neye inanması gerektiğini söylemesine izin vermeyecekti.

Kendi cevaplarını bulacaktı.

Ve ilk kez, geçmişinin peşinden sürüklenmek yerine ne yapacağına kendisi karar vermişti.

Masadaki anahtarın üzerinde ışık parladı.

**17.**

Elif gözlerini anahtardan ayırmadı.

Çünkü bir şeyden emindi:

O anahtar, unuttuğu gecenin kapısını açacaktı.