30 yıl sonra
YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi
Kameranın kırmızı ışığı yeniden yandı.
Elif'in telefonu titredi.
Ekrana baktı.
DEVAM ET.
Elif telefonu birkaç saniye elinde tuttu.
“Ne yapmamı istiyor?”
Vane telefonu aldı.
“Şimdilik hiçbir şey.”
Miller kameraya yaklaştı.
“Bunu söküp inceleyebiliriz.”
“Hayır.”
Miller Vane'e döndü.
“Neden?”
“Çünkü bunu buraya koyan kişi, bizim bulmamızı istiyor olabilir.”
Elif kasetçaların yanına çömeldi.
“Kaseti tekrar çalıştırabilir miyiz?”
Miller cihazı kontrol etti.
“Deneyelim.”
Kaseti yeniden başlattı.
Bir süre yalnızca cızırtı duyuldu.
Sonra çok hafif bir çocuk sesi geldi.
“Anne…”
Elif başını kaldırdı.
Ses devam etmedi.
Kaset yine durdu.
Miller cihazın düğmesine baktı.
“Garip.”
“Ne?”
“Kaset sağlam görünüyor.”
Vane kameraya baktı.
“Bence bunu artık burada konuşmayalım.”
Elif ayağa kalktı.
Tam o sırada telefonu yeniden titredi.
Bu kez bir mesaj değildi.
Bir video gelmişti.
Elif videoyu açtı.
Ekranda evin dışı görünüyordu.
Aynı sokak.
Aynı yağmur.
Birkaç saniye sonra görüntü değişti.
Kamera evin içine geçti.
Koridor.
Merdivenler.
Sonra bulundukları oda.
Elif'in yüzü değişti.
Çünkü görüntüde kendileri vardı.
Vane.
Miller.
Ve kendisi.
Miller ekrana yaklaştı.
“Bu ne zaman çekildi?”
Vane telefonu aldı.
Görüntünün köşesindeki saate baktı.
“Az önce.”
Elif ekrana baktı.
Tarihi gördü.
14.09.2030
Bir süre kimse konuşmadı.
Elif duvardaki eski tarihe baktı.
14.09.2000
Aynı gün.
Tam otuz yıl vardı aralarında.
“Bizi izleyen kişi,” dedi Elif, “bu evi yıllardır takip ediyor.”
Vane başını salladı.
“Ya da eski kayıtları kullanıyor.”
Elif ona baktı.
“Kasetteki ses gerçek.”
“Biliyorum.”
“Ve o kadın beni tanıyordu.”
Vane cevap vermedi.
Elif tekrar videoya baktı.
Görüntünün bir köşesinde eski bir fotoğraf duruyordu.
Bahçede küçük Elif vardı.
Yanında fotoğraftaki kadın.
Biraz geride de bir adam.
Elif görüntüyü durdurdu.
Adamın yüzü görünmüyordu.
Sadece elindeki siyah defter seçiliyordu.
Elif'in nefesi kesildi.
“Dur.”
Vane ekrana baktı.
“Ne oldu?”
Elif parmağıyla görüntüyü gösterdi.
“Defter…”
Miller yaklaştı.
“Arthur'unki mi?”
Elif cevap vermedi.
Görüntüyü büyüttü.
Adamın yüzü hâlâ seçilmiyordu.
Ama defter aynıydı.
Kapağındaki küçük çizik bile aynı yerdeydi.
Elif bir adım geri çekildi.
“Bunu daha önce gördüm.”
“Ne zaman?”
Elif gözlerini kapattı.
Hatırlamaya çalıştı.
Bahçe.
Yağmur.
Kadının sesi.
Arthur.
Ve siyah defteri tutan bir adam.
Ama yüz yoktu.
Sadece bir ses vardı.
“Buraya bakma, Elif.”
Elif gözlerini açtı.
“Bir şey hatırladım.”
Vane hemen yanına geldi.
“Ne?”
Elif başını iki yana salladı.
“Tam değil.”
Telefonun ekranı bir anda karardı.
Video kapandı.
Aynı anda odadaki ışıklar söndü.
Miller irkildi.
“Elektrik mi gitti?”
Vane telefonunun ışığını açtı.
“Sanırım.”
Aşağıdan bir ses geldi.
Üçü de sustu.
Bir kapı kapanmıştı.
Miller merdivenlere baktı.
“Biri mi var?”
Vane elini kaldırdı.
“Bekle.”
Bir süre hiçbir ses gelmedi.
Sonra yukarıdaki koridordan küçük bir tıkırtı duyuldu.
Elif başını kaldırdı.
Ses çocuk odasının kapısından geliyordu.
Kapı birkaç santim aralandı.
Elif olduğu yerde kaldı.
“Ben kapatmıştım.”
Vane ona baktı.
“Dokunma.”
Kapının arkasından bir çocuk sesi geldi.
“Sakın yukarı çıkma.”
Elif'in yüzü değişti.
Bu cümleyi daha önce duymuştu.
Hem de yıllar önce.
Bir anda odanın içindeki eski çizimlere baktı.
Duvarın köşesinde küçük bir resim vardı.
Üç kişi çizilmişti.
Bir kadın.
Bir adam.
Ve küçük bir kız.
Kızın elinde siyah bir şey vardı.
Elif resme yaklaştı.
“Bu…”
Miller sordu:
“Ne?”
Elif resme dokundu.
“Bunu ben çizmişim.”
Vane yaklaştı.
“Ne zaman?”
Elif resmin altındaki tarihi gördü.
14.09.2000
Bir süre resme baktı.
Sonra çok kısık bir sesle konuştu.
“Adamın yüzünü neden çizmemişim?”
Kimse cevap vermedi.
Elif başını kaldırdı.
Adamın yüzünü o zaman da görmemişti.
Ama sesini biliyordu.
Elif'in telefonu yeniden titredi.
Ekranda bu kez yalnızca bir tarih vardı:
14.09.2030
Altında tek bir cümle belirdi.
BU KEZ HATIRLAYACAKSIN.
Elif telefonu kapattı.
Merdivenlere baktı.
“Bizi buraya boşuna getirmedi.”
Vane başını salladı.
“Biliyorum.”
Elif yukarıdaki kapıya baktı.
“Bence ne olduğunu öğrenmemizi istiyor.”
“Ya öğrenmememizi istiyorsa?”
Elif cevap vermedi.
Çünkü kapının arkasından aynı kadın sesi geldi.
Bu kez çok yakından.
“Elif…”
Elif'in yüzü değişti.
Kadının devam etmesini bekledi.
Ama ses gelmedi.
Sadece kapının altında küçük bir gölge belirdi.
Elif birkaç saniye ona baktı.
Sonra fısıldadı:
“Sen o gece buradaydın.”
Gölge kayboldu.
Ve kasetçalar, kimse dokunmadan yeniden çalışmaya başladı.