# BÖLÜM 14 — KAPININ ARDINDA
YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi
# BÖLÜM 14 — KAPININ ARDINDA
**YENİ HEDEF: SEN.**
Elif ekrana bakmaya devam etti.
Bir süre kimse konuşmadı.
Miller sessizliği bozdu.
“Bunu bekliyor muydun?”
Elif başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Vane bilgisayara yaklaştı.
“Buradan çıkıyoruz.”
Tam o sırada arşivin ışıkları titredi.
Bir kez.
Sonra bir kez daha.
Miller tavana baktı.
“Elektrik mi gidiyor?”
“Bilmiyorum.”
Vane telefonunu çıkardı.
“Güvenliği arayacağım.”
Telefon birkaç kez çaldı.
Kimse açmadı.
Vane tekrar aradı.
Yine cevap yoktu.
Elif kapıya baktı.
Kapı biraz önce açıktı.
Şimdi kapalıydı.
“Kapıyı kim kapattı?”
Miller arkasına döndü.
“Ben kapatmadım.”
Vane kapıya yaklaştı.
Elif de birkaç adım ilerledi.
“Bir dakika.”
Vane durdu.
“Elif?”
Elif işaret parmağını kaldırdı.
“Dinleyin.”
Koridordan çok hafif bir ses geliyordu.
Adım sesleri.
Bir.
İki.
Sonra kesildi.
Miller’in sesi alçaldı.
“Biri mi var?”
Elif başını hafifçe yana eğdi.
“Bilmiyorum.”
Bir an daha bekledi.
“Ses uzaktan geliyor.”
Vane koridora baktı.
“Sağ taraftan.”
Elif başını salladı.
Tam o sırada telefonuna bir bildirim düştü.
Ekranda tek kelime vardı:
**BAKMA.**
Miller mesajı gördü.
“Ne diyor?”
Elif telefonu cebine koydu.
“Bakma.”
Miller ona baktı.
“Sen ne yapacaksın?”
Elif koridorun sonundaki kapıya baktı.
“Bakacağım.”
Vane hemen önüne geçti.
“Tek başına değil.”
“Elbette değil.”
Elif Vane’in yanında yürümeye başladı.
“Zaten tam olarak bunu istiyor.”
Miller arkalarından geldi.
Koridorun sonuna ulaştıklarında eski bir kapının önünde durdular.
Kapının üzerinde numara yoktu.
Miller telefonundaki haritaya baktı.
“Bu kapı planda görünmüyor.”
Elif kapının altındaki ince ışık çizgisine baktı.
“İçeride biri var.”
Vane kapı koluna uzandı.
Tam o anda içeriden bir ses geldi.
“ELİF.”
Üçü de olduğu yerde kaldı.
Miller hemen Vane’e baktı.
“Bunu siz de duydunuz mu?”
“Evet.”
Elif’in yüzü gerildi ama geri çekilmedi.
“Benim adımı söyledi.”
Vane kapının önünde durdu.
“Geri çekil.”
Elif bir adım geriye geçti.
Vane kapıyı yavaşça açtı.
Oda boştu.
İçeride eski bir masa, birkaç kutu ve köşede eski bir bilgisayar vardı.
Masanın üzerinde siyah bir defter duruyordu.
Miller deftere baktı.
“Bu Arthur’un defteri mi?”
Elif birkaç saniye inceledi.
“Hayır.”
Miller şaşırdı.
“Emin misin?”
“Elimdeki defterde kapağın köşesinde bir çizik vardı.”
Defteri işaret etti.
“Bunda yok.”
Vane masaya yaklaşmadan sordu:
“Yani başka biri hazırlamış.”
“Bildiğimiz kadarıyla.”
Elif gözlerini defterden ayırmadı.
“Arthur’un defterine benzetmeye çalışmış.”
Miller hafifçe başını salladı.
“Bizi yine Arthur’a götürmek istiyor.”
“Elimizdeki kişi artık Arthur’un adını kullanıyor olabilir.”
Tam o sırada eski bilgisayar kendiliğinden açıldı.
Ekran birkaç saniye karanlık kaldı.
Sonra beyaz yazılar belirdi.
**ARTHUR’U ARAMAYI BIRAK.**
Elif ekrana baktı.
Bu kez hemen cevap vermedi.
Miller sessizce sordu:
“Ne düşünüyorsun?”
“Elimizdeki kişi bir şeyden kaçıyor.”
Vane ona baktı.
“Neden?”
“Çünkü ilk kez bize neyi aramamamız gerektiğini söylüyor.”
Elif masadaki deftere baktı.
“Demek ki Arthur konusunda bulmamızı istemediği bir şey var.”
Ekran yeniden değişti.
**SENİN GEÇMİŞİN.**
Elif’in yüzündeki ifade değişti.
Miller ekrana baktı.
“Geçmişin derken?”
Elif cevap vermedi.
Masanın üzerindeki defteri aldı.
İlk sayfayı açtı.
Boştu.
İkinci sayfa da boştu.
Üçüncü sayfada bir tarih vardı.
**14 EYLÜL 2000.**
Elif’in parmakları sayfanın kenarında durdu.
Aynı tarih.
Fotoğraftaki tarih.
“Yine aynı gün.”
Vane yanına geldi.
“Tesadüf olduğunu düşünmüyorsun.”
“Hayır.”
Elif sayfayı çevirdi.
Bir cümle vardı:
**ELİF, BUNU HATIRLADIĞINDA HER ŞEY DEĞİŞECEK.**
Elif birkaç saniye yazıya baktı.
Sonra başını kaldırdı.
“Benden bir şey biliyor.”
Miller sessizce sordu:
“Ne?”
“Bilmiyorum.”
Elif defteri kapattı.
“Ama öğrenmek istiyor.”
Tam o anda kapının arkasından bir ses geldi.
**Tak.**
Üçü de kapıya döndü.
Sonra bir kez daha:
**Tak.**
Miller fısıldadı:
“Biri kapının dışında.”
Vane kapıya yöneldi.
“Elif, geride kal.”
Elif geri çekildi ama gözlerini kapıdan ayırmadı.
Kapı kolu yavaşça aşağı indi.
Vane elini kapıya uzattı.
Kapı bir anda açıldı.
Koridor boştu.
Kimse yoktu.
Elif birkaç saniye bekledi.
Sonra masaya baktı.
Defterin son sayfası açıktı.
Az önce boş olan sayfada şimdi bir cümle vardı:
**BİR SONRAKİ İPUCU EVİNDE.**
Elif’in yüzü gerildi.
Miller yanına geldi.
“Bunu az önce gördün mü?”
Elif başını salladı.
“Hayır.”
Vane deftere baktı.
“Kimse bu odaya girmedi.”
Elif defteri yavaşça kapattı.
“Girmiş.”
Vane ona baktı.
“Ne zaman?”
Elif kapıya baktı.
“Bizden önce.”
Yorumlar
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Dikkat alacağım canım içi çok teşekkür ederim canım içi
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Çok dikkatli okuyucu var çok teşekkür ederim canım
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Normal insanlar kaçar Elif bu inatla gider peşinden çok teşekkür ederim canım içi
- Eda Pekcan: Güzel bir uyarı ama yine de açmak istiyorsun elif
- Ece Oral: Biraz daha dikkatli olmalısın elif seslerin anlamı farklı olabilir
- Haticenur: Bu ne demek elif değişkenlik göstermese keşke