# BÖLÜM 15 — EVDEKİ İZ
YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi
# BÖLÜM 15 — EVDEKİ İZ
“Bizden önce.”
Elif’in sözleriyle üçü de bir süre sustu.
Miller deftere baktı.
“Yani biz gelmeden önce biri buradaydı.”
Vane başını salladı.
“Büyük ihtimalle.”
Miller etrafa göz gezdirdi.
“Peki nasıl çıktı?”
“Onu bulmamız gerekiyor.”
Vane telefonunu çıkardı.
“Güvenliği tekrar arıyorum.”
Elif hâlâ deftere bakıyordu.
Sayfanın üzerindeki cümle gözünün önünden gitmiyordu.
**BİR SONRAKİ İPUCU EVİNDE.**
Miller yanına geldi.
“Evinle ilgili bir şey biliyor olabilir mi?”
“Bilmiyorum.”
“Elif.”
“Gerçekten bilmiyorum.”
Elif defteri masaya bıraktı.
“Bugüne kadar hakkımda bildiği şeylerin çoğunu dosyalarımdan, fotoğraflardan ya da beni takip ederek öğrenmiş olabilir.”
Miller kaşlarını çattı.
“Ama ev başka.”
“Evet.”
Vane telefonu cebine koydu.
“Bu yüzden eve tek başına gitmeyeceksin.”
Elif ona baktı.
“Gitmek zorunda mıyım?”
“Hayır.”
Vane kısa bir süre düşündü.
“Ama orada ne olduğunu anlamamız gerekiyor.”
Miller bilgisayarın yanına geçti.
“Bir dakika.”
Ekrana baktı.
“Bilgisayar hâlâ açık.”
Elif yanına geldi.
Ekranda yeni bir dosya vardı.
**ELİF — EV**
Miller dosyayı açmak üzereyken Elif elini tuttu.
“Dur.”
Miller ona döndü.
“Ne oldu?”
“Dosyayı açarsak yine onun istediğini yapmış oluruz.”
Vane başını salladı.
“Doğru.”
Miller elini klavyeden çekti.
“Peki ne yapacağız?”
Elif birkaç saniye düşündü.
“Önce kendi evimize gideceğiz.”
Miller şaşırdı.
“Dosyayı açmadan mı?”
“Evet.”
“Ya içeride bir şey varsa?”
Elif bilgisayara baktı.
“Zaten bunu öğrenmek istiyoruz.”
Vane başını salladı.
“Tamam. Ama birlikte.”
Üçü arşivden çıkarken Elif son kez masaya baktı.
Siyah defter hâlâ oradaydı.
Tam arkasını dönecekken durdu.
Sayfaya tekrar baktı.
Bu kez yeni bir cümle vardı.
**EVİNE GİTTİĞİNİZİ BİLİYORUM.**
Elif’in eli bir an havada kaldı.
“Miller.”
Miller hemen yanına geldi.
“Şuna bak.”
Miller yazıyı gördü ve sustu.
Vane de yanlarına geldi.
“Bu az önce yoktu.”
“Hayır.”
Elif defteri kapattı.
“Bizi yine izliyor.”
Miller koridora baktı.
“Burada mı?”
Elif de etrafa baktı.
“Bilmiyorum.”
Vane kapıya yöneldi.
“Öğreneceğiz.”
---
Yaklaşık yarım saat sonra Elif’in yaşadığı binanın önüne geldiler.
Londra'nın akşam trafiği hâlâ yoğundu.
Elif arabadan indi ve binaya baktı.
Her şey normal görünüyordu.
Sokak aynıydı.
Giriş kapısı aynıydı.
Pencereler bile aynıydı.
Miller yanına geldi.
“Bir şey fark ettin mi?”
“Hayır.”
“Emin misin?”
Elif başını salladı.
“Her şey aynı.”
Vane birkaç adım geride durdu.
“Yine de dikkatli olalım.”
Binaya girdiler.
Asansöre yöneldiklerinde Elif durdu.
“Ben asansörü kullanmıyorum.”
Miller şaşırdı.
“Neden?”
“Elimden geldiğince merdiven kullanıyorum.”
Miller gülümsedi.
“İlk kez bugün normal bir şey duyuyorum.”
Elif de hafifçe gülümsedi.
“Bugünün yanında her şey normal kalıyor.”
Merdivenlerden çıktılar.
Elif kapısının önüne geldiğinde cebinden anahtarını çıkardı.
Tam anahtarı kilide sokacakken durdu.
Kapının altında ince bir kâğıt vardı.
Miller hemen eğildi.
“Dokunma.”
Elif elini geri çekti.
Vane kâğıdı dikkatlice aldı.
Üzerinde tek bir cümle vardı:
**EVDE İLK KEZ NE ZAMAN YALNIZ KALDIN?**
Elif yazıya baktı.
Bir süre konuşamadı.
Miller ona döndü.
“Biliyor musun?”
Elif başını yavaşça salladı.
“Hatırlamıyorum.”
Vane kâğıdı çevirdi.
Arkasında küçük bir tarih vardı.
**14 EYLÜL 2000.**
Elif bir anda durdu.
“Hayır…”
Miller ona baktı.
“Ne oldu?”
Elif gözlerini kâğıttan ayırmadı.
“Bu tarih…”
“Aynı tarih.”
“Hayır.”
Elif başını iki yana salladı.
“Bu sadece fotoğrafta değildi.”
Vane yaklaştı.
“Nerede daha gördün?”
Elif kapının koluna baktı.
Bir süre düşündü.
Sonra konuştu.
“Ben bu tarihi daha önce gördüm.”
“Ne zaman?”
Elif kaşlarını çattı.
“Çocukken.”
Tam o anda içeriden bir ses geldi.
**Tak.**
Üçü de sustu.
Sonra bir kez daha:
**Tak.**
Miller fısıldadı:
“İçeride biri mi var?”
Elif kapıya baktı.
“Bilmiyorum.”
Vane eliyle geri çekilmelerini işaret etti.
“Önce kapıyı açmayacağız.”
Elif başını salladı.
Gözlerini kapıdan ayırmadı.
İçeriden üçüncü bir ses geldi.
Bu kez kapıya vurulma sesi değildi.
Bir çekmece açılmıştı.
Miller hemen Vane’e baktı.
Ardından içeriden çok hafif bir ses duyuldu:
“ELİF.”
Elif olduğu yerde kaldı.
Bu kez sesin nereden geldiğini biliyordu.
**Kendi evinden.**
Yorumlar
- Ege Korkmaz: elif gitmek zorunda mısın gerçekten hem de bu durumda
- Gülay: Sen neler yaşıyorsun elif kapat illaki onun izini bulmalıyız
- Pınar Eryılmaz: Bunun yanında her şey normal değil ki dikkat et
- Hocaaan trabzonlu: kendi evinden gelen bir ses hiç iç açıcı değil elif
- Ruskoavo Turk: Ne olursa olsun iyice dikkat et elif şimdi riske girme