# BÖLÜM 17 — FOTOĞRAFTAKİ KADIN
YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi
# BÖLÜM 17 — FOTOĞRAFTAKİ KADIN
**ELİF'E BU FOTOĞRAFI ASLA GÖSTERME.**
Elif yazıya uzun süre baktı.
Kimse konuşmuyordu.
Miller sonunda sessizliği bozdu.
“Bunu daha önce görmedin, değil mi?”
Elif başını yavaşça salladı.
“Hayır.”
Vane fotoğrafı eline aldı.
“Fotoğraftaki kadın kim?”
Elif kadına baktı.
Yüzü tanıdık geliyordu.
Ama nereden tanıdığını çıkaramıyordu.
“Bilmiyorum.”
Miller fotoğrafa biraz daha yaklaştı.
“Peki bu kız sen olmalısın.”
Elif fotoğrafa baktı.
“Evet. Büyük ihtimalle.”
“Kaç yaşındasın?”
“Bilmiyorum.”
Vane fotoğrafın arkasına tekrar baktı.
Tarih hâlâ oradaydı.
**14 EYLÜL 2000.**
“Bu fotoğraf senin evinde olduğuna göre,” dedi Vane, “biri bunu yıllarca saklamış.”
Elif kaşlarını çattı.
“Ben saklamadım.”
“Biliyorum.”
“Peki kim sakladı?”
Kimse cevap vermedi.
Miller çekmecedeki diğer fotoğraflara baktı.
“Belki diğerlerinde bir şey buluruz.”
Elif fotoğrafları tekrar karıştırmaya başladı.
Çoğu sıradandı.
Bir doğum günü.
Bir park.
Bir okul bahçesi.
Ama 2000 yılına ait başka fotoğraf yoktu.
Elif bir fotoğrafı eline aldı.
“Bu kadın…”
Miller ona baktı.
“Ne oldu?”
Elif birkaç saniye düşündü.
“Bir yerde gördüm sanki.”
Vane hemen yaklaştı.
“Nerede?”
“Bilmiyorum.”
Fotoğrafa tekrar baktı.
“Yüzü tanıdık geliyor.”
Miller fotoğrafı aldı.
“Belki eski bir tanıdık.”
“Hayır.”
Elif başını salladı.
“Öyle değil.”
“Nasıl yani?”
Elif ne diyeceğini bilemedi.
“Bilmiyorum. Sadece… onu hatırlamam gerekiyormuş gibi geliyor.”
Vane sessizce fotoğrafa baktı.
Tam o sırada Elif’in telefonu titredi.
Üçü de telefona baktı.
Yeni mesaj gelmişti.
**FOTOĞRAFTAKİ KADINI TANIYORSUN.**
Elif’in yüzü değişti.
Miller hemen sordu:
“Numara?”
“Yine gizli.”
Bir mesaj daha geldi.
**AMA HATIRLAMIYORSUN.**
Elif telefonu kapattı.
“Artık yeter.”
Vane ona baktı.
“Elif…”
“Hayır.”
Elif ayağa kalktı.
“Biri yıllardır benim hakkımda benden fazla şey biliyor.”
Miller sakin bir sesle konuştu.
“Bunu araştıracağız.”
“Bu kez ben de araştıracağım.”
Vane başını salladı.
“Birlikte.”
Elif cevap vermedi.
Gözleri hâlâ fotoğraftaydı.
Bir şey dikkatini çekmişti.
Fotoğraftaki ev.
“Bir dakika.”
Miller ona baktı.
“Ne oldu?”
Elif fotoğrafı masaya bıraktı.
“Bu ev…”
“Ne olmuş?”
“Bilmiyorum ama…”
Elif fotoğrafı tekrar eline aldı.
“Burayı daha önce gördüm.”
Vane yaklaştı.
“Nerede?”
Elif başını salladı.
“Hatırlamıyorum.”
Miller fotoğrafa baktı.
“Evin kendisini mi?”
“Hayır.”
Elif bahçeyi gösterdi.
“Şurayı.”
Bahçenin köşesinde küçük, eski bir kulübe vardı.
Miller fotoğrafa eğildi.
“Şu kulübe mi?”
Elif başını salladı.
“Evet.”
Bir süre fotoğrafa baktı.
Sonra kaşlarını çattı.
“Çocukken oraya girmem yasaktı.”
Vane hemen sordu:
“Bunu hatırlıyor musun?”
“Tam olarak değil.”
Elif gözlerini kapattı.
“Bir görüntü gibi.”
“Ne görüntüsü?”
“Kapının önünde duruyorum.”
Miller sessizce bekledi.
Elif birkaç saniye sonra devam etti.
“Biri bana bağırıyor.”
“Kim?”
“Bilmiyorum.”
“Ne diyordu?”
Elif gözlerini kapalı tuttu.
Sanki kelimeleri hatırlamaya çalışıyordu.
Sonunda çok düşük bir sesle konuştu.
“İçeri girme.”
Odanın içi bir anda sessizleşti.
Elif gözlerini açtı.
“Bunu gerçekten hatırlıyorum.”
Tam o anda bilgisayarın ekranı yeniden açıldı.
Üçü birden döndü.
Ekranda tek bir cümle vardı:
**BUNU HATIRLAMAN GEREKİYORDU.**
Miller bilgisayara yaklaştı.
“Yine başladı.”
Elif ekrana baktı.
Yeni bir satır belirdi.
**AMA KİMİN SANA SÖYLEDİĞİNİ HATIRLAMIYORSUN.**
Elif fotoğraftaki kadına baktı.
“Sen biliyorsun.”
Ekranda birkaç saniye hiçbir şey görünmedi.
Sonra tek kelime belirdi.
**EVET.**
Miller kaşlarını çattı.
“Kim bu kadın?”
Cevap gelmedi.
Bunun yerine yeni bir dosya açıldı.
**ARTHUR PENHALIGON — 14 EYLÜL 2000**
Elif ekrana baktı.
“Yine Arthur…”
Vane dosyaya yaklaştı.
“Bunu daha önce görmüş müydün?”
“Hayır.”
Miller dosyanın tarihine baktı.
“Bu dosya da aynı tarihe ait.”
Elif fotoğrafı elinde sıktı.
“Arthur o gün bu evde miydi?”
Ekranda yeni bir satır belirdi.
**BİLMEN GEREKEN ŞEY BU DEĞİL.**
Elif kaşlarını çattı.
“Peki ne?”
Cevap gelmedi.
Birkaç saniye sonra ekran tamamen karardı.
Miller bilgisayara baktı.
“Bitti mi?”
Vane başını salladı.
“Şimdilik.”
Elif fotoğrafa tekrar baktı.
Bir şey daha hatırlamaya çalışıyordu.
Ama görüntü yine kayboldu.
Sadece küçük kulübenin kapısı aklında kalmıştı.
Ve kapının önünde duran bir adam.
Yüzünü göremiyordu.
Elinde siyah bir defter vardı.
Elif fısıldadı:
“Birini hatırlıyorum.”
Miller hemen ona döndü.
“Arthur mu?”
Elif başını salladı.
“Bilmiyorum.”
Bir süre sustu.
“Yüzünü hatırlamıyorum.”
Vane fotoğrafa baktı.
“Ama defteri hatırlıyorsun.”
Elif başını yavaşça salladı.
“Evet.”
Miller derin bir nefes aldı.
“Demek ki Arthur’un defteri o zamandan beri varmış.”
Elif cevap vermedi.
Çünkü aklına başka bir şey gelmişti.
Kulübenin kapısı.
Ve o kapının üzerinde, yıllar önce gördüğü aynı işaret vardı:
**Üç çizgi ve siyah bir nokta.**
Yorumlar
- Aylin Gür: biri tüm hayatını takip ediyor gibi hissediyorum
- Emre Kuş: bunun arkasında bir sır var gibi
- Esra Sancak: Gerçekten birine ihtiyacın var sana yardım edecek
- Özlem: elif aman dikkat et o fotoğrafı sakın göstermeyin
- Bahar Onat: birini hatırladım derken biraz daha dikkatli olmalısın
- Tolga Korkut: Yeter elif artık taştan dönüş
- Aslı Akçay: Mesajı okumak bile korkutucu Neler oluyor elif?
- Recep Karaca: O işaret tam olarak neyi simgeliyor elif?
- Eda Zorlu: Defteri hatırlamak önemli ama daha fazlasını çözmek gerek