# BÖLÜM 18 — KULÜBENİN SIRRI

YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi

**Üç çizgi ve siyah bir nokta.**

Elif fotoğraftan gözlerini ayıramıyordu.

İşaret küçüktü. Kulübenin kapısının hemen yanında, neredeyse fark edilmeyecek kadar silik duruyordu.

Ama Elif onu tanıyordu.

Daha önce görmüştü.

Hem de birden fazla kez.

“Bu işaret…”

Miller fotoğrafı eline aldı.

“Neyi fark ettin?”

Elif kulübeyi gösterdi.

“Şurada.”

Miller fotoğrafa yaklaştı.

“Şu çizikler mi?”

“Hayır. Yanındaki.”

Vane de fotoğrafa eğildi. Birkaç saniye baktı.

“Üç çizgi ve bir nokta.”

Elif başını salladı.

“Bunu daha önce gördük.”

Miller hemen hatırladı.

“Damian Black’in sergisinde.”

“Elimdeki defterde de vardı.”

“Arşivde de.”

Vane fotoğrafa baktı.

“Ve şimdi burada.”

Elif fotoğrafı geri aldı.

“Otuz yıl önce.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Miller masaya yaslandı.

“Bu işaretin ne olduğunu öğrenmemiz gerekiyor.”

“Evet.”

Vane Elif’e baktı.

“Fotoğraftaki evi hatırlıyor musun?”

Elif başını salladı.

“Hayır.”

“Hiçbir şey mi?”

“Evi hatırlamıyorum.”

Fotoğrafı masaya bıraktı.

“Ama bahçeyi hatırlıyorum.”

Miller dikkat kesildi.

“Nasıl?”

“Çok küçük olduğumu.”

Bir an durdu.

“Bir de o kulübeyi.”

Elif gözlerini kapattı.

Zihninde kısa bir görüntü belirdi.

“Bir ses de var.”

Vane hemen sordu:

“Nasıl bir ses?”

“Kapının sesi.”

“Kapının mı?”

“Elimde kalan tek şey bu.”

Elif biraz düşündü.

“Tahta bir kapı açılıyor.”

Sonra sustu.

“Ardından biri geliyor.”

“Kim?”

“Bilmiyorum.”

“Erkek miydi?”

Elif tereddüt etti.

“Sanırım.”

Miller fotoğrafa baktı.

“Elinde siyah bir defter var mıydı?”

Elif başını kaldırdı.

“Evet.”

“Emin misin?”

Elif birkaç saniye düşündü.

“Hayır.”

Sonra ekledi:

“Yüzünü hatırlamıyorum. Sadece elindeki siyah şeyi hatırlıyorum.”

Vane fotoğrafa baktı.

“Belki defter değildi.”

Elif ona döndü.

“Ne olabilir?”

“Bilmiyorum.”

Miller bilgisayarın başına geçti.

“Evin yerini bulabiliriz.”

Elif hemen araya girdi.

“Bekle.”

Miller durdu.

“Ne oldu?”

“Bu kez onun istediği şeyi yapmayalım.”

Miller hafifçe gülümsedi.

“Bunu söyleyeceğini tahmin etmiştim.”

Elif bilgisayara baktı.

“Bizi sürekli bir yere yönlendiriyor. Bir dosya açtırıyor, bir isim gösteriyor, sonra önümüze başka bir ipucu koyuyor.”

Vane başını salladı.

“Ve ne yapacağımızı izliyor.”

“Evet.”

Elif fotoğrafı tekrar eline aldı.

“Bu kez önce kendimiz araştıracağız.”

Miller sandalyesine oturdu.

“Peki nereden başlayacağız?”

Elif cevap vermedi.

Bakışları fotoğraftaki kadına kaymıştı.

Kadın hâlâ tanıdık geliyordu.

Ama kim olduğunu çıkaramıyordu.

Vane bunu fark etti.

“Kadınla ilgili bir şey hatırlıyor musun?”

Elif başını salladı.

“Hayır.”

“Annen olabilir mi?”

Elif bir an durdu.

“Bilmiyorum.”

Miller çekmecedeki diğer fotoğrafları karıştırdı.

“Burada başka fotoğrafı yok.”

Elif ona baktı.

“Emin misin?”

“Baktım.”

Fotoğrafları masaya yaydı.

“Doğum günü, okul, park…”

Bir fotoğrafı eline aldı.

“Hiçbirinde bu kadın yok.”

Elif kaşlarını çattı.

“Demek bu fotoğraf farklı.”

Vane fotoğrafın arkasını çevirdi.

Aynı cümle hâlâ oradaydı:

**ELİF'E BU FOTOĞRAFI ASLA GÖSTERME.**

“Bunu yazan kişi seni tanıyor.”

Elif sessizce cevap verdi.

“Evet.”

“Peki neden saklamış?”

“Bilmiyorum.”

Tam o sırada Elif’in telefonu titredi.

Ekranda yeni bir mesaj vardı.

**KULÜBEYİ HATIRLADIN.**

Elif daha bir şey söyleyemeden ikinci mesaj geldi.

**AMA İÇERİDE NE OLDUĞUNU HÂLÂ HATIRLAMIYORSUN.**

Miller ekrana baktı.

“Bunu biliyor.”

Vane sakin bir şekilde konuştu.

“Cevap vermiyoruz.”

Elif telefonu masaya bıraktı.

Birkaç saniye sonra yeni bir mesaj geldi.

**ÇÜNKÜ SEN O GÜN İÇERİDE DEĞİLDİN.**

Elif’in yüzü değişti.

“Ne?”

Miller telefona baktı.

“Ne demek bu?”

Cevap gelmedi.

Elif yeniden fotoğrafa döndü.

Kulübenin kapısı zihninde canlandı.

Küçük bir kız kapının önünde duruyordu.

Ama görüntüde bir tuhaflık vardı.

Elif bunu ilk kez fark ediyordu.

“Bir dakika…”

Vane ona döndü.

“Ne oldu?”

“Ben o görüntüde kapının önünde duruyorum sanıyordum.”

“Evet.”

“Ama öyle değil.”

Elif fotoğrafa baktı.

“Ben kapıya bakmıyorum.”

Miller kaşlarını çattı.

“Peki neye bakıyorsun?”

Elif birkaç saniye sustu.

“Birine.”

Odanın içi sessizleşti.

Vane fotoğrafı eline aldı.

“Fotoğrafta başka biri görünmüyor.”

“Biliyorum.”

“Elif, nasıl biriydi?”

Elif gözlerini kapattı.

Siyah bir defter.

Kapının yanında duran biri.

Ve kendisine doğru eğilen bir ses.

“Bana bir şey söylüyordu.”

Miller alçak sesle sordu:

“Ne söylüyordu?”

Elif düşündü.

“Hatırlamıyorum.”

Telefon bir kez daha titredi.

**O GÜNÜ HATIRLAMAN İÇİN ÖNCE EVİ BULMALISIN.**

Elif telefonu masaya bıraktı.

“Hayır.”

Miller ona baktı.

“Ne hayır?”

“Elimizde sadece bu mesajlar yok.”

Vane kaşlarını kaldırdı.

“Elif?”

Elif fotoğrafı çevirdi.

“Fotoğrafın çekildiği yerle ilgili başka bir kayıt olabilir.”

Miller düşündü.

“Arşiv?”

“Belki.”

Vane başını salladı.

“Arşive tekrar gitmeden önce başka kaynaklara bakalım.”

Miller bilgisayarı açtı.

“Eski haritalara bakabiliriz.”

“Olur.”

Elif fotoğrafın kenarına baktı.

“Bir şey daha var.”

“Nedir?”

“Fotoğrafın tarihi.”

Vane fotoğrafa baktı.

**14 EYLÜL 2000.**

Elif yavaşça konuştu.

“Bu tarih sadece bizim için önemli değil.”

Miller hemen anladı.

“Arthur’un dosyasında da aynı tarih vardı.”

“Evet.”

Miller Elif’e baktı.

“Belki Arthur gerçekten o evdeydi.”

“Elimizde bunu kanıtlayan bir şey yok.”

Elif başını salladı.

“Belki de biri onun adını kullanıyor.”

Vane sakin bir sesle konuştu.

“O yüzden Arthur’un bu olayla gerçekten bağlantısı olup olmadığını öğrenmeden hiçbir şeyi kesin kabul etmiyoruz.”

“Elbette.”

Miller birkaç tuşa bastı.

“Eski adres kayıtlarına ulaşabilirsek…”

Ekran bir anda karardı.

Miller ellerini klavyeden çekti.

“Ben kapatmadım.”

Elif ayağa kalktı.

Birkaç saniye sonra ekran yeniden açıldı.

Bu kez karşılarında bir dosya vardı.

**14 EYLÜL 2000 — FOTOĞRAF KAYDI**

Miller ekrana baktı.

“Bunu ben açmadım.”

Vane Elif’e döndü.

Elif bilgisayara yaklaştı.

Dosyanın altında tek bir cümle vardı:

**KULÜBENİN ADRESİNİ BULDUĞUNUZDA, KİMİN EVİ OLDUĞUNU DA ÖĞRENECEKSİNİZ.**

Elif yazıya birkaç saniye baktı.

Sonra yavaşça konuştu:

“Bence bu kez bir hata yaptı.”

Miller ona döndü.

“Neyi?”

Elif fotoğrafı kaldırdı.

“Bize adresi vermedi.”

Vane başını salladı.

“Evet.”

“Çünkü adresi bizim bulmamızı istiyor.”

Miller düşündü.

“Yani hâlâ bizi yönlendiriyor.”

Elif fotoğrafa baktı.

“Hayır.”

Bir an sustu.

“Bu kez başka bir şey yapıyor.”

“Ne?”

Elif’in gözleri kulübeye takıldı.

“Bizi geçmişimize götürüyor.”

Ekranda yeni bir satır belirdi.

**SONUNDA ANLADIN.**

Elif’in yüzü gerildi.

Ardından ikinci satır çıktı:

**AMA GEÇMİŞİNİZDE SADECE SİZ YOKSUNUZ.**

Ekran yeniden karardı.

Kimse konuşmadı.

Elif elindeki fotoğrafa baktı.

Kadın.

Kulübe.

Siyah defter.

Ve otuz yıl önce yaşanan o gün.

Artık akıllarında tek bir soru vardı:

**14 EYLÜL 2000'DE O EVDE GERÇEKTEN NE OLMUŞTU?**

Yorumlar

Ahu Kuzu: Çok merak ediyorum bu gün hakkında neyi yakalayacaksınız
Turan Kızılaya: Silent kafanda yine dönüp duruyor mu?
Asil genç: elif fotoğraftan gözüni ayırınca çok gergin bir havaya büründü
ERDOĞAN: Eldeki ipuçlarından bir şey bulmaya çalışman umut verici
Samet Can Zengin: tam emin olmaman koyuyor ortalığı karıştırmaya
Recep Uçar: Neden saklandığını bilmek için özgürleşmen gerekiyor
Aslı Kuş: miller gizemi daha fazla karıştırmadan önce daha dikkatli olmalısın
Ahmet Poyraz: Geçmişle yüzleşmeden bugünü çözemezsin elif
Elisa: Dikkat et elif kulübe her şeyin başlangıcı olabilir
Damla Çınar: Hadi elif o sesin peşine düş ve hatırla şu anı