BÖLÜM 19 — SAKLI İSİM

Elif, fotoğrafı masanın üzerine bıraktı.

Üçü de bir süre sessiz kaldı.

Fotoğraftaki kadın, kulübe ve otuz yıl öncesine ait tarih… Hepsi birbirine bağlı görünüyordu. Ancak ellerinde henüz bunları kesin olarak birbirine bağlayacak bir kanıt yoktu.

Miller sessizliği bozdu.

“Bir şeyi anlamıyorum.”

Elif ona baktı.

“Neyi?”

“Bizi izleyen kişi, geçmişinle ilgili bu kadar şey biliyorsa neden her şeyi doğrudan söylemiyor?”

Vane cevap verdi.

“Çünkü gerçeği öğrenmemizi istemiyor olabilir.”

Elif başını iki yana salladı.

“Bence istiyor.”

İkisi de ona döndü.

Elif fotoğrafı işaret etti.

“Bizi sürekli bir yere yönlendiriyor. Bir isim gösteriyor, ardından başka bir ipucu bırakıyor. Sanki bazı şeyleri bizim bulmamızı bekliyor.”

Miller düşündü.

“Peki neden?”

“Bilmiyorum. Ama bütün bunların bir amacı olduğuna eminim.”

Vane fotoğrafı eline aldı.

“Önce bildiklerimizi birbirinden ayıralım. Fotoğrafta 14 Eylül 2000 tarihi var. Kulübenin yanında daha önce gördüğümüz işaret bulunuyor. Bir de siyah defterle ilgili hatırladıkların var.”

Elif başını salladı.

“Ve yüzünü hatırlayamadığım biri.”

“Arthur olabilir mi?”

“Olabilir. Ama bunu kanıtlayamayız.”

Miller masadaki siyah defteri aldı. Birkaç gündür peşinde oldukları defterin kapağında herhangi bir isim yazmıyordu.

“Belki de cevap burada.”

Elif deftere baktı.

“Arthur'un defteri olduğundan emin miyiz?”

“Üzerinde onun adı yok.”

“Ben de bunu söylüyorum.”

Vane defteri Miller'dan aldı.

“İçindeki notlar Arthur'a ait olsa bile bu, defterin tamamının onun tarafından yazıldığını kanıtlamaz.”

Miller itiraz etmedi.

“Peki, nasıl ilerleyeceğiz?”

Elif bir süre düşündü.

“Önce defterdeki isimlere bakalım.”

Vane defteri masaya bıraktı.

“Dikkatli olalım. Bizi özellikle bir isme yönlendirmek istiyor olabilir.”

Elif kapağı açtı.

İlk sayfalar boştu. Sonraki birkaç sayfada tarihler, kısa notlar ve anlam veremedikleri işaretler vardı.

Miller yanına oturdu.

“Şunlara bak.”

Bir sayfayı çevirdi.

Kenarına küçük harflerle birkaç isim yazılmıştı. Bazılarının üzeri çizilmiş, bazılarının yanına tarihler eklenmişti.

Elif isimleri tek tek inceledi.

Hiçbiri ona tanıdık gelmedi.

Sonra bir sayfada durdu.

“Bir dakika.”

Vane yaklaştı.

“Ne buldun?”

Elif sayfanın alt köşesini gösterdi.

Orada yalnızca iki harf vardı:

C. M.

Miller kaşlarını çattı.

“Bir isim mi?”

“Olabilir.”

Vane defteri kendine doğru çekti.

“Bu harflerin kime ait olduğunu bilmiyoruz.”

Elif parmağını harflerin üzerinde gezdirdi.

“Fotoğraftaki kadın olabilir.”

“Ya da tamamen başka biri,” dedi Vane.

Elif ona baktı.

“Biliyorum. Sadece bir ihtimal.”

Miller diğer sayfaları kontrol etti.

“Aynı harfler başka yerde yok.”

“Peki, tarih?”

Miller sayfanın üst kısmını gösterdi.

“Burada bir tarih var ama son iki rakam silinmiş.”

Elif eğildi.

İlk kısmı okuyabiliyordu.

14.09.

Gerisi belli değildi.

“Yine aynı gün.”

Vane'in yüzü ciddileşti.

“Bu kadar çok tekrar etmesi tesadüf olmayabilir. Ama tek başına yeterli değil.”

Elif defteri kapatmadı.

“Bence bir şeyin başlangıcına bakıyoruz.”

Miller ona döndü.

“Neyin başlangıcına?”

Elif cevap vermek üzereydi ki bilgisayarın ekranı aydınlandı.

Üçü de aynı anda ekrana baktı.

Yeni bir dosya açılmıştı.

19 — SAKLI İSİM

Miller klavyeden uzaklaştı.

“Ben açmadım.”

Vane bilgisayara yaklaştı.

“Hiçbir şeye dokunmayın.”

Ekranda yeni bir satır belirdi.

DOĞRU YERDESİNİZ.

Ardından ikinci satır çıktı.

AMA YANLIŞ KİŞİYİ ARIYORSUNUZ.

Elif ekrana yaklaştı.

“Yine aynı şey.”

Miller başını salladı.

“Bize neyi araştırmamız gerektiğini söylemeye çalışıyor.”

Vane cevap verdi.

“Ya da araştırdığımız şeyden uzaklaşmamızı istiyor.”

Elif ekrandaki yazıya baktı.

“Hangisi olduğunu anlamanın tek yolu var.”

“Ne?” diye sordu Miller.

“Bize söylediği şeyi hemen kabul etmemek.”

Vane hafifçe başını salladı.

“Bu kez aynı fikirdeyiz.”

Ekrandaki yazılar kayboldu.

Bir süre hiçbir şey olmadı.

Sonra tek bir cümle belirdi:

DEFTERİN SON SAYFASINA BAK.

Miller defteri çevirmeye uzandı.

“Bunu yapmamızı bekliyor.”

Elif elini uzatıp defteri durdurdu.

“Bir dakika.”

Miller ona baktı.

“Ne oldu?”

“Son sayfaya bakmamızı istiyorsa orada görmemizi istemediği bir şey de olabilir.”

Vane, Elif'in ne demek istediğini anlamıştı.

“Ya da bizi özellikle oraya çekiyor.”

Elif defteri kendine aldı.

“Yine de bakacağız. Ama onun istediği için değil.”

Son sayfayı açtı.

Sayfa diğerlerinden farklıydı. Üzerinde uzun bir not yoktu. Yalnızca ortasına yazılmış tek bir isim vardı.

Elif yazıya yaklaştı.

İsim silikleşmişti. Mürekkep zamanla dağılmış, bazı harfler neredeyse okunmaz hâle gelmişti.

Miller telefonunun ışığını tuttu.

“Bir kısmı seçiliyor.”

Vane dikkatlice baktı.

“Ne yazıyor?”

Elif başını iki yana salladı.

“Tam okuyamıyorum.”

Miller bir kâğıt alıp görünen harfleri not etti.

İlk harf seçilmiyordu.

Ortada bir A, sonunda ise N vardı.

Elif'in bakışları deftere sabitlendi.

“Bu isim daha önce karşımıza çıkmış olabilir.”

“Arthur'un dosyasında mı?” diye sordu Miller.

“Bilmiyorum.”

Tam o sırada bilgisayardan kısa bir bildirim sesi geldi.

Yeni bir mesaj belirdi:

O İSMİ HATIRLADIĞINDA HER ŞEY DEĞİŞECEK.

Elif'in yüzü gerildi.

“Hatırladığımda mı?”

Vane ekrana baktı.

“Demek bu ismin seninle bir bağlantısı olduğunu düşünüyor.”

“Ya da öyle düşünmemizi istiyor.”

Miller defteri kapattı.

“Bu isim ne olursa olsun, önce okunabilir hâle getirmemiz gerekiyor.”

Elif fotoğrafı yeniden eline aldı.

Kadının yüzüne baktı. Sonra defterin son sayfasındaki silik ismi düşündü.

Birbirlerini tanıyor olabilirler miydi?

Peki Arthur bu işin neresindeydi?

Aklında onlarca soru vardı ama hiçbirine cevap bulamıyordu.

Vane, Elif'in elindeki fotoğrafı fark etti.

“Bir şey mi hatırladın?”

Elif başını kaldırdı.

“Hayır. Sadece bu kadını daha önce gördüğüme emin gibiyim. Ama nerede gördüğümü çıkaramıyorum.”

“Zorlama,” dedi Vane. “Hatırladığın şeyleri birbirine bağlamaya çalışırken yanlış bir sonuca ulaşabiliriz.”

Elif fotoğrafı masaya bıraktı.

“Peki ya bir daha hatırlayamazsam?”

Vane hemen cevap vermedi.

“Hatırlayacaksın demiyorum. Ama elimizdeki ipuçlarını takip edebiliriz. Şimdilik bu yeterli.”

Miller defteri dikkatlice kapattı.

“Yarın ilk iş, bu isim üzerinde çalışalım. Belki eski kayıtlarda bir karşılığı vardır.”

Elif başını salladı.

Tam o sırada bilgisayar ekranındaki dosya kendiliğinden kapandı.

Ardından ekran tamamen karardı.

Miller bilgisayara baktı.

“Bitti mi?”

“Şimdilik,” dedi Vane.

Elif fotoğrafı çantasına koydu, siyah defteri ise masada bıraktı.

O gece öğrendikleri şeyler cevaplardan çok yeni sorular doğurmuştu.

C. M. harfleri kime aitti?

Defterin son sayfasındaki silik isim neden Elif'in hafızasıyla bağlantılıydı?

Ve 14 Eylül 2000'de o evde gerçekte ne yaşanmıştı?

Elif henüz bunların hiçbirini bilmiyordu.

Ama fotoğrafın arkasındaki silik yazıyı yeniden incelemeleri gerektiğini düşünüyordu. Belki de gözlerinin önünde duran, fakat şimdiye kadar fark etmedikleri ayrıntı, onları bir sonraki adıma götürecekti.

Çünkü bazen geçmişi ortaya çıkarmak için yeni bir iz bulmak değil, elindeki eski ize yeniden bakmak gerekiyordu.

Yorumlar

Damla Çınar: Neden o isim silik?
Emir Polat Yüksel: Belki de gizli güç olduğu kendi içinde
İbrahim Ergin: elif defterin içini dikkatlice incelemeli kaybolmuş ipuçları çok yaratıcı gözler
Erdem Çiçek: Seviyorum bu bölümdeki gizemli detayların aralayacağı ipuçlarını