# BÖLÜM 30 — ON YEDİ NUMARALI KAPI

YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi

Elif, masanın üzerindeki fotoğrafı yeniden eline aldı.

Fotoğrafta çocuk hâli vardı. Bahçede durmuş, kameraya bakıyordu. Elindeki anahtarın üzerinde ise **17** yazıyordu.

Miller fotoğrafın arkasını çevirdi.

“15 Eylül 2000.”

Elif fotoğrafı ondan aldı.

“Bir gün öncesinde ne olduğunu bile hatırlamıyorum.”

“Belki de hepsini bir anda hatırlamaya çalışıyorsun,” dedi Miller. “Biraz zamana ihtiyacın olabilir.”

Elif anahtarı avucunda çevirdi.

“Annem neden bunu saklamış? Üstelik bir de not bırakmış. ‘On yediyi açma’ yazıyor.”

Vane masadaki dosyayı kapattı.

“Bunu ancak anahtarın neyi açtığını bulduğumuzda anlayabiliriz.”

“Ya bulmamızı istemiyorsa?”

Vane bir süre düşündü.

“Bu ihtimali de göz önünde bulunduracağız. Ama şu an elimizde yalnızca bir not var.”

Miller ayağa kalktı.

“Yarın Elm Road'a gidelim. Evi yeniden kontrol edelim. Belki daha önce fark etmediğimiz bir şey vardır.”

Elif anahtarı cebine koydu.

“Bizi yönlendiren kişinin de bunu bildiğini düşünüyorum.”

“Bunu nereden çıkarıyorsun?” diye sordu Miller.

“Bulduğumuz her şey bizi bir sonrakine götürüyor. Defterler, fotoğraflar, kasetler… Sanki biri geçmişimi benden daha iyi biliyor.”

Vane ceketini aldı.

“Öyleyse onun bize gösterdiklerinden çok, geride bıraktığı izlere bakalım.”

Elif başını salladı.

Yine de aklındaki sorudan kurtulamıyordu.

Bu anahtarı ona kim vermişti?

Ve neden saklamasını istemişti?

---

Elif eve döndüğünde gece yarısını geçmişti.

Salondaki kutular hâlâ açıktı. Annesinden kalan eşyaları birkaç gündür inceliyordu ama henüz işine yarayacak bir şey bulamamıştı.

Bu kez küçük, kahverengi bir kutuyu açtı.

İçinden birkaç fotoğraf, mektup ve ince bir defter çıktı.

Defteri açtığında ilk sayfada annesinin el yazısını gördü.

*Bazı şeyleri unutmak, onları hiç yaşamadığın anlamına gelmez.*

Elif cümleyi okudu, sonra sayfayı çevirdi.

Sonraki sayfalar boştu.

Defteri kapatırken arka kapağın içine sıkıştırılmış bir kâğıt fark etti.

Kâğıdı çıkarıp açtı.

**ON YEDİYİ AÇMA.**

Elif yazıyı birkaç kez okudu.

Aynı sayı. Aynı uyarı.

Hemen telefonunu alıp Miller'ı aradı.

“Elif?” Miller'ın sesi uykulu geliyordu. “Bir şey mi buldun?”

“Annemin defterinde bir not var.”

“Ne yazıyor?”

Elif okudu.

Miller'ın sesi ciddileşti.

“Fotoğrafını gönder. Sabah Vane'e de gösteririz.”

Elif fotoğrafı yolladı.

“Yarın yine de o eve gidecek miyiz?”

“Gideceğiz. Ama bu notu da incelememiz gerekiyor.”

Telefonu kapattıktan sonra defteri kutuya koydu. Kâğıdı masanın üzerinde bıraktı.

Tam ışığı kapatacaktı ki koridordan bir ses geldi.

**Tık.**

Elif durdu.

Bir süre dinledi. Binanın eski olduğunu biliyordu. Bazen borulardan, bazen komşuların dairelerinden sesler gelirdi.

Sonra giriş kapısının önünden hafif bir sürtünme duyuldu.

Bu kez telefonunu aldı ve Vane'i aradı.

“Kapının önünde biri var galiba.”

“Kapıyı açma. İçeride kal. Yardım gönderiyorum.”

Elif kapıdan uzaklaştı.

Tam o sırada kapının altından bir kâğıt içeri sürüldü.

Elif olduğu yerde kaldı. Birkaç saniye sonra koridordan ayak sesleri duyduğunu sandı. Ardından binanın giriş kapısı kapandı.

Kâğıda dokunmadan fotoğrafını çekti.

Üzerinde tek bir cümle vardı:

**SANA SÖYLEMEDİM Mİ?**

Altında üç çizgi ve siyah bir nokta bulunuyordu.

Elif, işareti daha önce gördüğü yerleri hatırladı. Defterlerde, fotoğraflarda, eski evin duvarında…

“Yine o işaret,” dedi.

Vane'in sesi telefondan geldi.

“Elif, beni dinle. Kapıyı açma. Ekip gelene kadar bekle.”

“Beni kendi evimde bile rahat bırakmıyor.”

“Biliyorum. Ama şu anda ne istediğini bilmiyoruz. Onun peşinden gitmeye çalışma.”

Elif cevap vermedi.

Polis geldiğinde koridor boştu. Binanın güvenlik kayıtları istendi ama o gece kapının önünde kimin bulunduğu henüz belli değildi.

Elif'in elinde yalnızca bir kâğıt vardı.

Bir de aynı soruyu yeniden düşündüren o işaret.

---

Ertesi sabah Miller onu almaya geldiğinde Elif çoktan hazırlanmıştı.

Miller yüzüne baktı.

“Uyuyabildin mi?”

“Pek sayılmaz.”

“Ben de geceyi pek iyi geçirmedim.”

Elif kapıyı kilitledi.

“En azından artık yalnızca benim peşimde olmadığını biliyoruz.”

Miller ona döndü.

“Bunu nereden çıkardın?”

“Sen de Vane de bu işin içindesiniz. Bizi izleyen kişi, hepimizin ne yaptığını biliyor.”

Miller bir an düşündü.

“Belki de bilmemizi istediği şey budur.”

Elif arabaya bindi.

“Her ihtimali düşünmekten yoruldum.”

“Önce anahtarın neyi açtığını bulalım. Sonra yorulmaya devam ederiz.”

Elif hafifçe gülümsedi.

“Ne kadar rahatlatıcı.”

“Ben elimden geleni yapıyorum.”

Kısa bir süre ikisi de sustu. Sonra Miller arabayı çalıştırdı.

Elm Road'a vardıklarında Vane onları evin önünde bekliyordu.

“Çevreyi kontrol ettik. Şimdilik olağan dışı bir şey görünmüyor.”

Miller kapıya baktı.

“İçeri girelim mi?”

“Birlikte gireceğiz. Kimse tek başına dolaşmayacak.”

Eve girdiklerinde ağır bir toz kokusu karşıladı onları.

Elif doğrudan çocuk odasına yöneldi. Masaya, dolaba ve duvardaki solmuş çizimlere baktı.

Miller odanın diğer tarafını inceliyordu.

“Burada gizli bir bölme olduğunu nereden anlayacağız?”

Elif cevap vermeden masanın yanına çömeldi.

Masanın altındaki ahşap panel diğerlerinden farklıydı. Kenarında ince bir metal parça, ortasında da küçük bir delik vardı.

Elif cebinden anahtarı çıkardı.

“Sanırım buldum.”

Vane yanına geldi.

“Yavaşça dene.”

Elif anahtarı deliğe yerleştirdi. İlk seferde dönmedi. Anahtarı biraz geri çekip yeniden denedi.

Bu kez kilit açıldı.

**Klik.**

Panel hafifçe dışarı çıktı.

Miller eğilip baktı.

“Gerçekten bir bölme varmış.”

Vane paneli dikkatlice açtı.

İçeride siyah bir zarf duruyordu.

Üzerinde beyaz kalemle **17** yazılmıştı.

Miller zarfı çıkardı. Dışını kontrol ettikten sonra açıp içindekileri masaya bıraktı.

Küçük bir kaset ve eski bir fotoğraf.

Elif fotoğrafı eline aldı.

Bu kez çocuk odası kapının dışından görüntülenmişti. Kapının önünde bir adam duruyordu. Yüzü seçilmiyordu ama elindeki siyah defter açıktı.

Defterin kapağındaki harfleri görünce Elif'in eli durdu.

**E.M.**

“Bu defteri daha önce gördüm.”

Vane ona baktı.

“Arthur'un defteri mi?”

“Hayır. Onunkinden önce.”

Elif fotoğrafı çevirdi.

Arkasında şu yazıyordu:

**15 EYLÜL 2000 — 02.17**

Miller tarihe baktı.

“Diğer fotoğrafın ertesi günü.”

Elif fotoğrafı masaya bıraktı.

“Demek o gece de buradaydı.”

“Kim?” diye sordu Vane.

Elif başını iki yana salladı.

“Bilmiyorum. Yüzünü göremiyorum.”

Vane kaseti eline aldı.

Üzerindeki etikette **17 — SON KAYIT** yazıyordu.

Miller çantasından taşınabilir kasetçaları çıkardı.

“Dinleyelim mi?”

Elif kasete baktı. Bir an tereddüt ettikten sonra başını salladı.

Miller kaseti yerleştirip oynat düğmesine bastı.

Önce parazit duyuldu. Ardından bir kapının kapanma sesi geldi.

Sonra bir kadın konuştu.

“Onu buradan çıkarmamız gerekiyor.”

Başka bir ses cevap verdi.

“Artık çok geç.”

Elif'in bakışları kasetçaların üzerinde kaldı.

Kadının sesini tanıyordu. Bundan emindi. Ama kim olduğunu hatırlayamıyordu.

Kayıt devam etti.

“Peki ya Elif?” diye sordu kadın.

Kısa bir sessizlik oldu.

Ardından erkek sesi duyuldu.

“Elif hiçbir şey hatırlamayacak.”

Elif bir adım geri çekildi.

“Hayır…”

Miller elini düğmeye götürdü.

“Durdurayım mı?”

Elif başını salladı.

“Devam et.”

Kasetten bu kez küçük bir kızın sesi geldi.

“Beni de götür.”

Kadın cevap verdi.

“Sen burada kalmalısın.”

“Onunla gitmek istiyorum.”

Kadının sesi biraz titredi.

“Beni dinle, Elif. Ne olursa olsun, onun adını kimseye söyleme.”

Elif gözlerini kapattı.

Bir kapının önünde duruyordu. Bunu hatırlıyordu. Karşısında bir kadın vardı ama yüzünü seçemiyordu. Kadın ona bir şey söylüyor, Elif ise gitmek istemiyordu.

Anı bir anda dağıldı.

Kasetten sert bir ses geldi.

Ardından erkek sesi duyuldu:

“Kaydı kapat.”

Bir tıkırtı oldu.

Kayıt sona erdi.

Miller kasetçaları kapattı.

Bir süre kimse konuşmadı.

Sonunda Elif başını kaldırdı.

“Kadının sesini tanıyorum.”

Vane ona yaklaştı.

“Kim olduğunu hatırlıyor musun?”

“Hayır. Yalnızca sesini.”

“Peki adamı?”

Elif başını iki yana salladı.

“Onu da