# BÖLÜM 31 — HATIRLAMAKTAN KORKAN KADIN

Elif o gece bir türlü uyuyamadı.

Yatağında dönüp dururken aklına yine aynı görüntüler geliyordu: siyah bir defter, yüzünü seçemediği bir adam ve kendisine bir şey söylemeye çalışan bir kadın.

Bir de saat.

02.17.

Yataktan kalkıp pencerenin önüne geçti. Londra'nın sokakları hâlâ hareketliydi. Karşı binanın pencerelerinde ışıklar yanıyor, arada bir geçen arabaların sesi odasına kadar ulaşıyordu.

Eskiden böyle gecelerde kitabını açar, birkaç sayfa okuduktan sonra uykuya dalardı. Şimdiyse kendi yazdığı hikâyeye bile güvenemiyordu.

Masadaki annesinin eski defterini açtı.

*Bazı şeyleri unutmak, onları hiç yaşamadığın anlamına gelmez.*

Cümleyi tekrar okudu.

“Peki ben neyi unuttum?” diye fısıldadı.

Cevap alamayacağını biliyordu ama yine de sormuştu.

Bunca zamandır gerçeğin peşinden koşuyordu. Kendisine mesaj gönderen kişiyi bulmak, geçmişindeki boşlukları doldurmak istiyordu. Fakat şimdi, hatırlamaktan korktuğunu ilk kez açıkça kabul etti.

Ya hatırladığı şey, bugüne kadar kendisi hakkında inandığı her şeyi değiştirirse?

Defteri kapatıp masaya bıraktı.

Sabah olduğunda yine araştırmaya devam edecekti. Korksa da başka türlü yapamazdı.

---

Elif karakola girdiğinde Miller koridorda dosyalarla uğraşıyordu.

Onu görünce başını kaldırdı.

“Günaydın.”

Miller birkaç saniye yüzüne baktı.

“Uyumadın mı sen?”

Elif çantasını omzundan indirdi.

“Bu kadar belli mi?”

“Biraz.”

“Harika. Demek ki yorgunluğumu saklama konusunda da başarısızım.”

Miller güldü.

“Merak etme, ben de kahvesiz kendime gelemiyorum.”

Elif'in yüzünde hafif bir gülümseme belirdi.

“En azından yalnız değilim.”

“Gel, Vane seni bekliyor.”

Birlikte koridorda yürümeye başladılar. Miller elindeki dosyaları düzenlerken arada bir Elif'e bakıyordu. Bir şey söyleyecek gibi oluyor, sonra vazgeçiyordu.

Elif sonunda dayanamayıp sordu:

“Bir şey mi diyeceksin?”

Miller duraksadı.

“Yok. Yani… İyi misin diye soracaktım.”

Elif ona baktı.

“Bunu sorarken neden bu kadar zorlandın?”

“Çünkü her sorduğumda ‘iyiyim’ diyorsun. Sonra da gece yarısına kadar çalışıyorsun.”

Elif'in yüzündeki gülümseme biraz silindi.

“Ne cevap vermemi bekliyorsun?”

Miller omuz silkti.

“Doğru olanı.”

Elif birkaç saniye sustu.

“Bilmiyorum, Miller. Gerçekten bilmiyorum.”

Miller başını salladı.

“Tamam.”

Başka bir şey sormadı.

Elif bundan memnun kaldı. Herkes ondan bir açıklama beklerken Miller'ın üstelememesi hoşuna gitmişti.

Ona teşekkür etmedi.

Henüz buna gerek olmadığını düşündü.

---

Vane'in odasında masanın üzerine yeni belgeler yayılmıştı.

Vane başını kaldırdı.

“Geldin. Otur.”

Elif sandalyeye geçti.

“Kasetle ilgili bir haber var mı?”

“İlk inceleme yapıldı. Kayıtta kesintiler var. Sesin tamamına ulaşmak için daha ayrıntılı inceleme gerekiyor.”

Elif iç çekti.

“Yani yine bekleyeceğiz.”

“Şimdilik.”

Vane önündeki dosyayı ona uzattı.

“Ama elimizde başka bir iz var. Miller, 15 Eylül 2000 tarihli eski kayıtları tararken Elm Road çevresinde yapılmış bir başvuruya rastlamış. Dosyanın tamamını arşivden istedik.”

Elif dosyayı açtı.

“Ne başvurusu?”

“Henüz bilmiyoruz. Kayıt numarasından başka bir şey yok.”

Elif sayfaya baktı. Tarihleri görünce aklına kaset geldi.

“Bazen bütün bunları yapan kişinin beni tanıdığına inanıyorum,” dedi. “Sonra da bunun, bana öyle düşündürmek için hazırlanmış bir oyun olduğunu düşünüyorum.”

Vane sandalyesine yaslandı.

“İkisi de mümkün. O yüzden elimizdeki kanıtları birbirinden ayırmamız gerekiyor.”

“Ya kendi anılarıma bile güvenemiyorsam?”

Vane bu kez hemen cevap vermedi.

“Hatırlamadığın şeyler hakkında karar vermek zorunda değilsin. Önce neyi gerçekten bildiğimizi bulalım.”

Elif başını eğdi.

“Bunu yapmak kolay değil.”

“Kolay olduğunu söylemedim.”

Vane'in cevabı Elif'i kısa bir an şaşırttı. Ondan teselli beklemiyordu zaten. Yalnızca birinin durumun ne kadar zor olduğunu anlamasını istiyordu.

Kapı çalındı. Miller içeri girdi ve elindeki dosyayı masaya bıraktı.

“Arşivden gelen ilk cevap bu. Dosyanın tamamı henüz ulaşmadı ama başvurunun tarihini doğruladılar.”

Vane belgeye göz gezdirdi.

“Güzel. Ayrıntılar gelince yeniden inceleyeceğiz.”

Elif dosyayı kendine çekti.

“Ne gerekiyorsa yapalım.”

Miller ona baktı.

“Emin misin?”

Elif gözlerini belgeden ayırmadı.

“Hayır. Ama beklemek de hiçbir şeyi değiştirmiyor.”

Miller hafifçe başını salladı.

Bu kez Elif'in kararını sorgulamadı.

---

Öğleye doğru Elif bilgisayar başında çalışırken Miller masasına bir kahve bıraktı.

Elif gözlerini ekrandan ayırmadan konuştu.

“Ben istemedim.”

“Biliyorum.”

“Öyleyse neden aldın?”

“Çünkü sabahtan beri buradasın ve bir kez bile mola vermedin.”

Elif başını kaldırıp ona baktı.

“Beni takip mi ediyorsun?”

Miller kendi kahvesini gösterdi.

“Aynı odadayız. Takip etmek için özel bir çaba göstermem gerekmiyor.”

Elif güldü.

“İyi kurtardın.”

Miller karşısındaki sandalyeye oturdu.

“Bir şey soracağım ama cevap vermek istemezsen vermeyebilirsin.”

Elif kaşını kaldırdı.

“Bu kadar ciddi bir giriş yaptıysan sor bakalım.”

“Bütün bunlar başlamadan önce nasıldın?”

Elif'in gülümsemesi yavaşça kayboldu.

“Nasıl yani?”

“Günlerin nasıl geçerdi? Neler yapardın?”

Elif bir süre düşündü.

“Yazardım. Kitap okurdum. Bazen bir fikre takılır, saatlerce onunla uğraşırdım. Sonra yorulunca dışarı çıkar, yürürdüm.”

“Şimdi?”

“Şimdi yazdığım şeylerin gerçekten benim fikrim olup olmadığını bile düşünüyorum.”

Miller'ın yüzündeki ifade ciddileşti.

“Bu hikâyeyi sen yazdın, Elif. Birinin onu kullanması, yazdığın her şeyin onun kontrolünde olduğu anlamına gelmez.”

Elif gözlerini ondan ayırmadı.

“Ya bazı şeyleri benden önce biliyorsa?”

“Bunu henüz bilmiyoruz.”

“Biliyorum. Herkes aynı şeyi söylüyor.”

Miller hafifçe gülümsedi.

“Çünkü bu kez doğru olabilir.”

Elif istemeden güldü.

“Sen gerçekten teselli etmeyi bilmiyorsun.”

“Ben de fark ettim.”

İkisi de kısa bir kahkaha attı.

Sonra Elif kahvesinden bir yudum aldı.

“Teşekkür ederim.”

Miller başını salladı.

“Rica ederim.”

Konuşma orada bitti. Miller işine döndü, Elif de yeniden ekrana baktı.

Ama kahve soğuyana kadar masada kaldı.

Elif birkaç kez bardağa baktı. Küçük bir şeydi, hepsi bu. Yine de son günlerde ilk kez birinin kendisinden bir cevap ya da anı istemeden yanında durduğunu hissetmişti.

Miller ise çalışmaya devam ederken Elif'in yeniden gülümsemiş olmasını düşünüyordu.

Bunun ne anlama geldiğini kendine sormadı.

Şimdilik sormak istemiyordu.

---

Akşam karakoldan ayrılırken Elif çantasını omzuna attı.

Miller da ceketini alıyordu.

“Eve mi gidiyorsun?” diye sordu.

“Evet. Biraz dinlenmeye çalışacağım.”

“İyi fikir.”

Elif kapıya yöneldiğinde Miller arkasından seslendi.

“İstersen taksi çağırabilirim. Dışarıda yağmur başladı.”

Elif camdan dışarı baktı.

“Çağırabilirsin. Teşekkürler.”

Miller telefonunu çıkarırken Elif'in telefonu titredi.

İkisi de ekrana baktı.

Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.

**BİRİ SANA YARDIM ETMEK İSTİYOR.**

Elif'in yüzündeki ifade değişti.

Ardından ikinci mesaj geldi.

**AMA ONA GÜVENİYOR MUSUN?**

Miller ekrana baktı.

“Bunu ben göndermedim.”

Elif gözlerini kaldırdı.

“Biliyorum.”

Bu kez gerçekten biliyordu. Miller'ın mesajı göndermediğinden şüphelenmiyordu. Ama bir başkasının aralarındaki konuşmayı öğrenmiş olması, içini huzursuz etmişti.

“Bunu da kayda geçirelim,” dedi Miller.

Elif ekranın görüntüsünü aldı.

“Evet. Vane'e gönderirim.”

Taksi kapının önüne geldiğinde Miller kapıyı açtı.

“Yarın görüşürüz.”

Elif arabaya binmeden önce ona döndü.

“Yarın görüşürüz, Miller.”

Taksi hareket etti.

Miller kaldırımda birkaç saniye durduktan sonra karakola geri döndü. Elif'in başına gelenler onu düşündürüyordu ama onun yerine karar vermek ya da her adımını kontrol etmek istemiyordu.

Yapabileceği tek şey, gerektiğinde yanında olmaktı.

---

Elif arka koltukta otururken mesajı yeniden okudu.

**AMA ONA GÜVENİYOR MUSUN?**

Telefonu kapattı.

Bilinmeyen kişi, geçmişini didik didik ettiği yetmezmiş gibi artık bugünkü hayatına da karışıyordu.

Miller'a güvenme