# BÖLÜM 32 — GÜVENİN GÖLGESİ

# BÖLÜM 34 — DOSYADAKİ İSİM

Elif, sabah uyandığında ilk iş komodinin üzerindeki fotoğrafı eline aldı.

Küçük Elif gülümsüyordu. Yanındaki adamın yüzü kadrajın dışında kalmıştı. Fotoğrafın arkasındaki cümleyse her baktığında aklını daha da karıştırıyordu.

**BENİ O KURTARDI.**

Küçük Elif bu adamı hatırlıyordu. Ona güvenmişti. Belki de hayatını ona borçlu olduğunu düşünüyordu.

Peki yetişkin Elif neden onu hatırlayamıyordu?

Telefonuna uzandı. Vane’den bir mesaj gelmişti.

*Fotoğrafı incelemeye gönderdim. Karakola gelince odama uğra.*

Elif fotoğrafı çantasına koyup evden çıktı.

---

Vane’in odasına girdiğinde Miller da oradaydı. Masanın üzerine birkaç eski belge yayılmıştı.

“Bir şey mi buldunuz?” diye sordu Elif.

Vane önündeki dosyayı ona uzattı.

“Elm Road 17 için tutulan kayıtların bir kısmına ulaştık. On beş Eylül 2000’de dosya çocuk koruma birimine aktarılmış.”

Elif sayfaları çevirdi.

“Peki devamı nerede?”

“Bulamadık. Aktarım yapılmış ama sonraki kayıtlara ulaşamıyoruz.”

“Yani bir çocukla ilgili işlem yapılmış, sonra dosya ortadan kaybolmuş.”

“Şimdilik bildiğimiz bu.”

Elif belgenin altındaki satıra göz gezdirirken durdu.

**DOSYA SORUMLUSU: M. MILLER**

Başını kaldırdı.

“Miller, bu senin ailenle ilgili olabilir mi?”

Miller belgeyi eline aldı. Birkaç saniye boyunca yazıya baktı.

“Olabilir. Ama yalnızca soyadından yola çıkarak bir sonuca varamayız.”

“Babanın adı neydi?”

“Michael.”

Elif yeniden belgeye baktı.

Miller’ın yüzündeki ifade değişmişti. Elif bunu fark etti ama üzerine gitmedi.

“Onunla konuşacak mısın?” diye sordu.

“Evet. Önce bu kaydı hatırlayıp hatırlamadığını öğrenmem gerekiyor.”

“Ben de gelmek istiyorum.”

Miller itiraz edecek gibi oldu, sonra vazgeçti.

“Tamam. Ama babamın ne bildiğini henüz bilmiyoruz. Ondan kesin cevaplar bekleme.”

Elif çantasındaki fotoğrafı düşündü.

“Ben de kesin cevaplar bulduğumu sanmıyorum zaten.”

Miller hafifçe gülümsedi.

“Bunu söyleyen biri için epey inatçısın.”

“Sen de sorulara cevap vermek yerine dosya kapatmayı seviyorsun.”

“Dosya kapatmıyorum.”

“Şimdilik.”

Miller başını iki yana salladı. Elif de istemeden gülümsedi. Son günlerde yaşadıklarının arasında, birkaç saniyeliğine de olsa normal bir konuşma yapabilmek iyi gelmişti.

Tam o sırada Miller’ın telefonu çaldı.

Ekrana baktığında gülümsemesi kayboldu.

“Babam,” dedi.

Aramayı açtı.

“Merhaba, baba.”

Karşı taraftan gelenleri dinlerken yüzü giderek ciddileşti.

“Hayır, bugün gelebilirim.”

Bir süre sustu.

“Eski dosya hakkında konuşmamız gerekiyor.”

Elif, Miller’ın bakışlarının kendisine kaydığını gördü.

“Tamam,” dedi Miller sonunda. “Geliyoruz.”

Telefonu kapattı.

Vane sandalyesinde doğruldu.

“Ne oldu?”

Miller cevap vermeden önce düşündü.

“Babam, bu sabah evine bir zarf bırakıldığını söyledi. İçinde eski bir fotoğraf varmış.”

Elif’in kalbi hızlandı.

“Nasıl bir fotoğraf?”

“Bana tarif etmedi. Sadece görmem gerektiğini söyledi.”

Elif çantasındaki fotoğrafı çıkardı.

“Bununla ilgili olabilir mi?”

Miller fotoğrafa baktı.

“Bilmiyorum. Ama öğrenmek üzereyiz.”

---

Michael Miller kapıyı kendisi açtı.

Önce oğluna, ardından Elif’e baktı. Elif’i tanımıyordu ama yüzünde tuhaf bir dikkat vardı; sanki söyleyeceği bir şeyi tartıyordu.

“İçeri gelin.”

Salona geçtiler.

Sehpanın üzerinde kahverengi bir zarf duruyordu. Michael zarfı aldı, ancak hemen açmadı.

“Miller, bana telefonda söylediğin dosyayı gösterebilir misin?”

Miller belgeyi uzattı.

Babası satırı okuduğunda kaşlarını çattı.

“Bunu nereden buldunuz?”

“Eski arşivden. Bu isim sana bir şey hatırlatıyor mu?”

Michael cevap vermedi. Belgeyi masaya bıraktı.

“Yıllar önce buna benzer bir dosya görmüştüm.”

Elif öne eğildi.

“Elm Road 17 mi?”

Michael başını ona çevirdi.

“Bu adresi nereden biliyorsun?”

“Çünkü orada yaşadım.”

Michael’ın yüzündeki ifade değişti. Bir şey söylemek istedi ama vazgeçti.

Miller babasına yaklaştı.

“Baba, ne biliyorsun?”

Michael zarfı açtı ve içindeki fotoğrafı çıkardı.

Elif fotoğrafı görür görmez tanıdı.

Aynı evdi. Aynı küçük çocuk. Aynı adam.

Ancak bu fotoğraf diğerinden daha uzaktan çekilmişti. Adamın yüzü yine görünmüyordu. Elinde siyah bir defter tutuyordu.

Fotoğrafın arkasında tarih vardı:

**15 EYLÜL 2000 — 02.17**

Elif’in sesi kısıldı.

“Bu fotoğrafı kim gönderdi?”

“Bilmiyorum. Sabah kapının önündeydi.”

Miller fotoğrafı ışığa doğru tuttu.

“Zarfın üzerinde başka bir şey var mıydı?”

“Hayır.”

Elif fotoğrafı eline aldı.

“Bu adamı tanıyor musunuz?”

Michael uzun süre fotoğrafa baktı.

“Yüzünü görmedim. Ama o geceyle ilgili bir şey hatırlıyorum.”

Miller hemen sordu:

“Ne?”

Michael oğluna baktı.

“Yıllar önce çalıştığım bir birimden telefon geldi. Elm Road'daki bir çocukla ilgili bir işlem yapılacaktı. Bana yalnızca adresi ve saati söylediler.”

“Elif'in evi mi?” dedi Miller.

“Öyle görünüyor.”

Elif’in parmakları fotoğrafın kenarında durdu.

“Peki, oraya gittiniz mi?”

“Hayır. Gitmem istendiğini hatırlıyorum ama yola çıkmadan önce ikinci bir telefon aldım. İşlemin iptal edildiğini söylediler.”

“Neden?”

“Bilmiyorum. Bana açıklama yapılmadı.”

Miller’ın sesi sertleşti.

“Bunu neden daha önce anlatmadın?”

Michael oğluna döndü.

“Çünkü bunun yıllar önce kapanmış bir dosyayla ilgili olduğunu düşündüm. Üstelik elimde hiçbir belge yoktu. Şimdiye kadar bu kadarını bile hatırlamıyordum.”

Elif fotoğrafı masaya bıraktı.

“Arayan kişinin adını hatırlıyor musunuz?”

Michael başını salladı.

“Hayır.”

“Sesini?”

“Hayır, Elif. Aradan otuz yıl geçti.”

Elif sustu.

Michael’ın cevapları istediği gibi değildi ama en azından ilk kez biri, o gece yaşananlarla ilgili somut bir şey anlatıyordu.

Miller belgeyi yeniden önüne çekti.

“Dosyada senin adın yok. Sadece M. Miller yazıyor. Bunun sen olduğunu nasıl anlayacağız?”

Michael sayfayı dikkatle inceledi.

“Anlayamayız. Orijinal kaydı bulmanız gerekiyor.”

“Peki o birimdeki diğer çalışanlar?”

“Bazıları emekli oldu. Bazıları artık hayatta değil. Ama eski personel listeleri arşivde olabilir.”

Vane’in yokluğunu hatırlayan Elif, bu bilgiyi hemen not etti.

Belki de ilk kez önlerinde yalnızca gizemli bir mesaj değil, gerçekten takip edebilecekleri bir iz vardı.

Michael ayağa kalktı.

“Size verebileceğim başka bir şey yok.”

Elif de kalktı.

“Bir şey daha soracağım.”

Michael durdu.

“Bu fotoğrafı görünce neden bu kadar şaşırdınız?”

Adamın bakışları yeniden fotoğrafa kaydı.

“Çünkü o gece iptal edilen işlemden sonra dosyayı bir daha görmedim. Şimdi aynı evin fotoğrafı kapıma bırakılıyor.”

Bir an sustu.

“Biri, o dosyanın unutulmadığını bilmemi istiyor.”

---

Karakola dönerlerken Miller sessizdi.

Elif birkaç dakika boyunca ona dokunmadı. Sonunda dayanamadı.

“İyi misin?”

Miller gözlerini yoldan ayırmadı.

“Bilmiyorum. Babamın geçmişiyle ilgili bilmediğim şeyler olduğunu öğrenmek kolay değil.”

“Bunu sen yapmadın.”

“Biliyorum. Yine de insan ailesi hakkında bir şey duyunca hemen uzaklaşamıyor.”

Elif camdan dışarı baktı.

“Ben de kendi geçmişim hakkında bir şey öğrendiğimde önce inkâr etmek istiyorum.”

Miller ona kısa bir bakış attı.

“Belki de bu yüzden birbirimizi anlıyoruz.”

Elif cevap vermedi ama bu söz aklında kaldı.

Karakola ulaştıklarında Vane, Michael’ın verdiği bilgileri eski personel kayıtlarıyla karşılaştırmaya başladı. Miller ise babasının hatırladığı birim hakkında araştırma yapmak için yan odaya geçti.

Elif masasına oturup fotoğrafları yan yana koydu.

İki fotoğraf.

Aynı çocuk.

Aynı adam.

Ve aynı siyah defter.

Bir süre sonra fotoğraflardan birini çevirdi. Küçük Elif’in yazdığı cümleye yeniden baktı.

**BENİ O KURTARDI.**

Bu kez başka bir ayrıntı dikkatini çekti.

Fotoğrafın köşesinde, adamın elindeki defterin kapağı görünüyordu.

Üç kısa çizgi.

Altında siyah bir nokta.

Elif hemen ikinci fotoğrafı çevirdi. Aynı işaret orada da vardı.

İşaret yalnızca sonradan gönderilen mesajlarda değil, otuz yıl önce çekilmiş fotoğraflarda da bulunuyordu.

Demek ki bu işaret, onu korkutmak için sonradan uydurulmuş bir şey değildi.

Geçmişin içindeydi.

Telefonu titredi.

Bilinmeyen numa