BÖLÜM 35 — SON ARAMANIN SAHİBİ

YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi

# BÖLÜM 35 — SON ARAMANIN SAHİBİ

Elif sabah karakola geldiğinde bilgisayarını açıp önceki gece bulduğu telefon kaydını yeniden inceledi.

**14 EYLÜL 2000 — 23.48**

On yedi dakika süren bir arama.

Dört dakika sonra Elm Road 17 adresiyle ilgili açılan bir bildirim.

Ardından başka bir birime aktarılan, fakat devamı bulunamayan bir dosya.

Elif kahvesinden bir yudum aldı. Ekrandaki üç satıra bakmaktan sıkılmıştı ama başka bir şey yapamıyordu.

Kapı açıldı. Miller elinde iki kahveyle içeri girdi.

“Bunu içmen gerekiyor.”

Elif bardağa baktı.

“Günaydın demek yerine kahve mi dağıtıyorsun artık?”

“Günaydın. Kahveni de iç. Dün gece kaç saat uyudun?”

“Yeterince.”

“Yalan söylerken biraz daha ikna edici olabilirsin.”

Elif bardağı eline aldı.

“Sen her sabah böyle misin?”

“Nasıl?”

“İnsanın sabrını sınayan biri gibi.”

Miller gülümsedi.

“Mesleki alışkanlık.”

Elif başını iki yana salladı ama o da gülümsüyordu.

Miller ekrana baktı.

“Bir gelişme var mı?”

“Eski kayıtların nerede tutulduğunu bulmaya çalışıyorum. Bugün kayıt merkezine gideceğiz.”

“Vane biliyor mu?”

“Bizi bekliyor.”

Miller başını salladı.

“Öyleyse kahveni bitir. Bu kez seni bekleyen ben olmayacağım.”

Elif bardağını kaldırdı.

“Büyük fedakârlık.”

---

Vane, eski kayıt merkezine gitmeden önce belgelerin kopyalarını hazırladı.

“Orada bulduğumuz her şeyi doğrulamamız gerekiyor,” dedi. “Bir belgenin eski görünmesi, tek başına güvenilir olduğu anlamına gelmez.”

Elif çantasındaki fotoğrafı kontrol etti.

“Bunu da götürüyoruz.”

“Evet. Belki başka kayıtlarla eşleşir.”

Miller kapıya yöneldi.

“Hazırsanız çıkalım.”

---

Kayıt merkezindeki görevli, adres üzerinden yaptığı aramada eski bir dosya buldu. Ancak dosyanın tamamı başka bir birime aktarılmıştı.

Elif önündeki belgeye baktı.

**ELM ROAD 17 — 14 EYLÜL 2000**

**BİLDİRİM SAATİ: 23.52**

**KONU: ÇOCUKLA İLGİLİ BİLGİ TALEBİ**

“Kim talep etmiş?” diye sordu.

Görevli ekrana yeniden baktı.

“Bu kopyada isim görünmüyor.”

Miller saate işaret etti.

“Telefon kaydı 23.48’de başlamıştı. Bildirim de dört dakika sonra açılmış.”

Vane belgeyi aldı.

“Bağlantılı olabilirler. Ama henüz bunu doğrulayamayız.”

Elif sayfanın altındaki kodu fark etti.

**AKTARIM KODU: EM-17**

Parmağını kodun üzerinde tuttu.

“Bu harfleri daha önce gördüm.”

Miller belgeye eğildi.

“Annenin defterinde, değil mi?”

Elif başını salladı.

“Ama aynı kişiye ait olduklarını bilmiyoruz.”

“Bilmiyoruz,” dedi Miller. “Belki bir dosya kodudur.”

Vane de aynı fikirdeydi.

“Önce aktarımın nereye yapıldığını bulalım. Sonra kodu anlamlandırmaya çalışırız.”

Görevli, dosyanın arkasındaki notu kontrol etti.

“Teslim defterine bakmamız gerekiyor. Burada yalnızca cilt numarası yazıyor.”

“Hangisi?” diye sordu Vane.

“Cilt altı.”

Elif hemen not aldı.

“Peki defter hâlâ burada mı?”

“Bunu kontrol etmem gerekiyor. Eski kayıtların hepsi aynı yerde tutulmuyor.”

Vane gerekli talebi oluşturdu. Görevli, yanıt geldiğinde kendilerine bilgi vereceğini söyledi.

Elif dosyayı kapattı.

“Yani bekleyeceğiz.”

“Şimdilik,” dedi Vane.

Elif içini çekti.

“Beklemekten nefret ediyorum.”

Miller kapıya yönelirken arkasına döndü.

“Bunu fark ettik.”

Elif gözlerini devirdi.

“Çok komiksin.”

“Biliyorum.”

---

Karakola dönerken Miller sessizdi. Elif de bir süre konuşmadı.

Sonunda Miller sordu:

“Hayal kırıklığına mı uğradın?”

“Biraz. Her seferinde bir şey buluyoruz, sonra devamı çıkmıyor.”

“En azından artık hangi kaydı aradığımızı biliyoruz.”

Elif camdan dışarı baktı.

“Ya hiçbir zaman tamamını bulamazsak?”

Miller hemen cevap vermedi.

“Bunu şimdi bilemeyiz.”

“Bazen her şeyi hatırlayamayacağımdan korkuyorum.”

Miller ona kısa bir bakış attı.

“Hatırlamadığın her şeyi bugün çözmek zorunda değilsin.”

Elif başını ona çevirdi.

“Bunu kendine söylemek kolay mı?”

“Hayır,” dedi Miller. “Ama bazen insanın duyması gereken şey bu oluyor.”

Elif sustu. Miller konuyu uzatmadı.

Bir süre sonra Elif hafifçe gülümsedi.

“Peki, kahvenin parasını senden düşebilir miyim?”

Miller ona baktı.

“Niye?”

“Bütün sabah beni sinir ettin.”

“Ben sana kahve aldım.”

“İşte. Biraz daha alırsan belki unuturum.”

Miller güldü.

“Bir dahaki sefere düşünürüm.”

Elif de güldü. Küçük bir andı ama iyi gelmişti.

---

Karakola döndüklerinde Vane, eski dosyanın dijital kopyasını sisteme kaydetti. Miller başka bir işle ilgilenmek üzere odadan çıktı.

Elif masasına oturup **EM-17** kodunu arattı.

Sonuç çıkmadı.

Aramayı farklı biçimlerde tekrarladı ama yine bir şey bulamadı.

Tam bilgisayarı kapatacakken dosyanın alt köşesindeki notu yeniden fark etti.

*Teslim defteri: Cilt 6.*

Vane'in odasına gitti.

“Defterin numarasını bulduk.”

Vane notu inceledi.

“Güzel. Talebin yanıtını bekleyeceğiz.”

“Ya defter bulunamazsa?”

“O zaman başka kayıtları araştırırız. Şimdiden kötü ihtimallere takılmayalım.”

Elif başını salladı.

Miller odaya döndüğünde Elif ona notu gösterdi.

“Cilt altı. Aktarımın kime yapıldığını öğrenebiliriz.”

Miller belgeyi inceledi.

“Umarım bu kez devamı vardır.”

“Ben artık bir şeye umutlanmadan önce iki kez düşünüyorum.”

“Bu da bir gelişme.”

Elif gülümsedi.

Tam o sırada telefonu çaldı.

Ekranda numara görünmüyordu.

Elif bir an tereddüt etti, sonra aramayı açtı.

“Alo?”

Karşı taraftan bir erkek sesi geldi.

“Elinizdeki dosyayı bırakın.”

Elif'in yüzü ciddileşti.

“Kimsiniz?”

“Bu dosyayla ilgili daha fazla araştırma yapmanızı istemiyorum.”

“Bunu neden bana söylüyorsunuz?”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Çünkü o gece olanları yanlış hatırlıyorsunuz.”

Elif'in eli telefonun etrafında sıkılaştı.

“Neyi yanlış hatırlıyorum?”

“Henüz hiçbir şeyi hatırlamıyorsunuz.”

Elif ayağa kalktı.

“Beni tanıyor musunuz?”

Karşı taraf cevap vermedi.

“Elinizde ne varsa söyleyin,” dedi Elif. “Beni aramak yerine neden saklanıyorsunuz?”

Adamın sesi biraz alçaldı.

“Çünkü bazı gerçekleri öğrenmek, onları değiştirmeye yetmez.”

Arama kesildi.

Elif birkaç saniye telefonuna baktı.

Bu kez karşısındaki kişi yalnızca araştırmayı bırakmasını istememişti. O geceyi hatırlamadığını da biliyordu.

Elif doğrudan Vane'in odasına gitti ve konuşmayı anlattı.

Vane dikkatle dinledi.

“Numara gizli mi?”

Elif telefonu uzattı.

“Evet.”

“Aramanın saatini ve süresini kaydedelim. Sonra resmî yoldan araştırabiliriz. Şu an arayanın kim olduğunu bilmiyoruz.”

Elif ellerini cebine soktu.

“Beni tanıyor.”

“Olabilir. Ama bunu da doğrulamamız gerekiyor.”

Miller kapıda belirdi.

“Ne oldu?”

Elif aramayı kısaca anlattı.

Miller'ın yüzü ciddileşti.

“Sesini tanıdın mı?”

Elif başını salladı.

“Hayır. Ama söyledikleri… Sanki o geceyi biliyor.”

Miller bir süre düşündü.

“Belki biliyordur. Ama bu, söylediklerine güvenmemiz gerektiği anlamına gelmez.”

Vane dosyayı kapattı.

“Yarın teslim defteriyle ilgili yanıtı bekleyeceğiz. Bu arada aramayı da rapor edeceğiz. Kimse tek başına hareket etmeyecek.”

Elif masasına döndü.

Çantasından fotoğrafı çıkardı. Küçük Elif'in arkasındaki yazıya baktı.

**BENİ O KURTARDI.**

Fotoğrafı çevirdiğinde adamın elindeki siyah defter yeniden gözüne çarptı. Kapağındaki üç çizgi ve siyah nokta…

Bu işaret, yıllardır kimsenin konuşmadığı bir geceden kalmıştı.

Elif fotoğrafı yerine bıraktı.

Artık birinin geçmişini araştırmasını istemediğini biliyordu. Ama bu kişinin kim olduğunu, neden şimdi ortaya çıktığını ve kendisinin o gece ne gördüğünü hâlâ bilmiyordu.

Telefonunu eline aldı ve bulduğu bütün belgelerin bir kopyasını güvenli dosyasına kaydetti.

Yarın Cilt 6'nın izini süreceklerdi.

Bu kez yalnızca bir cevap bulmak için değil, ellerindeki kayıtların neden yıllardır eksik bırakıldığını anlamak için.

**Çünkü birileri o geceyi unutmuş değildi. Unutulmasını istiyordu.**