# BÖLÜM 36 — TESLİM ALAN KİŞİ

YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi

Elif sabah karakola geldiğinde bilgisayarını açıp doğrudan e-postalarını kontrol etti.

Dün geceki telefon görüşmesi aklından çıkmıyordu.

*Henüz hiçbir şeyi hatırlamıyorsunuz.*

Telefonunu masaya bıraktı. Arayanın kim olduğunu bilmiyordu ama geçmişi hakkında bir şeyler bildiğinden emindi.

“Bugün senden yeni bir bilmece istemiyorum,” diye mırıldandı.

“Kimden istemiyorsun?”

Elif başını kaldırdı. Miller, elinde iki kahveyle kapıda duruyordu.

“Hayatın kendisinden.”

Miller kahvelerden birini masasına bıraktı.

“Onunla konuşursan bana da haber ver. Benim de birkaç şikâyetim var.”

Elif gülümsedi.

“Bugün Cilt 6'yı buluyoruz.”

“Daha yerini bile görmedik.”

“Biraz umutlanmama izin ver.”

“Veriyorum. Ama bulamazsak sorumlusu ben değilim.”

Elif kahvesini aldı.

“Ne kadar düşüncelisin.”

Miller gülerek Vane'in odasına yöneldi.

---

Vane'in bilgisayarında kayıt merkezinden gelen bir e-posta açıktı.

Elif içeri girince ekrana işaret etti.

“Cilt 6 bulundu. Bugün incelememize izin verecekler.”

“Peki, aradığımız aktarım kaydı da içinde mi?”

“Henüz bilmiyoruz. Bazı sayfalar zarar görmüş.”

Miller kapının yanında durdu.

“En azından elimizde bir yer var.”

Vane dosyayı kapattı.

“Önce kayıtları inceleyeceğiz. Bulduğumuz her şeyi doğrulamadan sonuç çıkarmıyoruz.”

Elif çantasını omzuna taktı.

“Tamam. Gidelim.”

---

Eski kayıt deposu, şehir merkezindeki bir polis binasının alt katındaydı. Metal raflar boyunca sıralanmış kutuların üzerindeki etiketlerin bazıları silinmişti.

Görevli onları küçük bir inceleme odasına götürdü. Masanın üzerinde gri kapaklı, kalın bir defter duruyordu.

**TESLİM DEFTERİ — CİLT 6**

Elif eldivenlerini takıp sandalyeye oturdu. Görevli, eski sayfaların dikkatli çevrilmesini rica etti.

Vane aradıkları tarihi söyledi.

“14 ve 15 Eylül 2000. Elm Road 17 adresiyle bağlantılı bir dosya.”

Görevli ilgili sayfaları açtı.

Elif satırları tek tek incelerken Miller başka bir sayfaya geçti. Birkaç saniye sonra durdu.

“Vane, şuna bakın.”

Sayfanın ortasında bir kayıt vardı:

**15 EYLÜL 2000 — DOSYA NO: ER-17**

**TESLİM ALAN: J. MERCER**

**TESLİM SAATİ: 08.40**

Elif satırı yeniden okudu.

“Julian Mercer.”

Vane sayfaya eğildi.

“Dosyayı teslim almış. Bu, o gece evde bulunduğunu ya da Elif'le görüştüğünü kanıtlamıyor.”

“Biliyorum,” dedi Elif. “Ama dosyanın devamı nerede?”

Görevli kayıt defterini kontrol etti.

“Bu ciltte başka bilgi yok. Dosyanın geri getirilip getirilmediğini anlamak için ek teslim formunu bulmamız gerekebilir.”

Miller sayfanın altındaki küçük notu gösterdi.

“Burada bir şey daha yazıyor.”

Elif yaklaştı.

**EK-17 / İADE BEKLENİYOR**

“Yani dosya geri getirilmemiş mi?” diye sordu.

“Kesin olarak söyleyemeyiz,” dedi görevli. “Bu not, kayıt oluşturulduğu sırada dosyanın iadesinin beklendiğini gösteriyor. Sonrasında ne olduğunu başka belgelerden öğrenmemiz gerekir.”

Vane başını salladı.

“Ek formu da arayacağız.”

Elif deftere son bir kez baktı.

Julian Mercer'ın adı artık yalnızca eski bir raporda geçmiyordu. Bir dosyayı bizzat teslim aldığına ilişkin kayıt vardı.

Bu, cevap değildi.

Ama takip edebilecekleri somut bir izdi.

---

Karakola döndüklerinde Vane, Julian Mercer hakkında daha önce topladıkları bilgileri yeniden açtı.

Miller bilgisayarında arama yaparken Elif yanına oturdu.

“Onunla konuşacak mıyız?” diye sordu Elif.

“Önce kim olduğunu ve dosyayla ilgili başka kayıt bulunup bulunmadığını öğrenelim,” dedi Vane. “Bir belgede adının geçmesi, onu suçlu yapmaz.”

Elif başını salladı.

“Ben de suçlu olduğunu söylemiyorum. Sadece neden bu dosyayı aldığını bilmek istiyorum.”

Miller ekrana baktı.

“Burada eski bir kurum kaydı var. Julian Mercer'ın adı geçiyor ama açıklama bölümü boş.”

Elif içini çekti.

“Bir gün de eksiksiz bir belge bulsak şaşıracağım.”

Miller ona baktı.

“Bence o gün hepimiz izin alıp kutlamalıyız.”

Elif istemeden güldü.

“Önce o günü görelim.”

Vane, kayıt numarasını not etti.

“Bu kurumdan da bilgi isteyeceğiz.”

Elif çantasından çocukluk fotoğrafını çıkardı ve Miller'a uzattı.

“Peki, bu adamın Julian olup olmadığını anlayabilir miyiz?”

Miller fotoğrafı dikkatle inceledi. Adamın yüzü kadrajın dışında kalıyordu.

“Bu fotoğraftan kesin bir şey söyleyemeyiz. Eski fotoğraf kayıtlarıyla karşılaştırabiliriz ama önce çekildiği tarihi doğrulamamız gerekiyor.”

Elif fotoğrafı geri aldı.

“Bazen onu hatırlayacakmışım gibi hissediyorum. Bir şey geliyor aklıma, sonra kayboluyor.”

Miller bir süre düşündü.

“Kendini zorlamak seni daha çok yoruyor olabilir.”

“Ya önemli bir şeyi unutuyorsam?”

“Önemli olması, onu hemen hatırlayabileceğin anlamına gelmiyor.”

Elif cevap vermedi. Miller da konuyu uzatmadı.

Önündeki belgeyi ona doğru çevirdi.

“Şimdilik elimizde olanlarla ilerleyelim.”

Elif fotoğrafı çantasına koydu.

“Peki.”

---

Akşamüstü Vane, Julian Mercer hakkında resmî bilgi talebi hazırladı. Yanıt gelene kadar doğrudan iletişime geçmeyeceklerdi.

Elif bilgisayarını kapatmak üzereyken yeni bir e-posta geldi.

**Gönderen: Kayıt Merkezi**

**Konu: ER-17 — EK BELGE**

Mesajın ekinde tek sayfalık eski bir form vardı.

Elif belgeyi açtı.

Üst kısmında dosya numarası yazıyordu:

**ER-17**

Altında, dosyanın 15 Eylül 2000 tarihinde teslim edildiğine ilişkin kısa bir açıklama bulunuyordu.

Elif imza bölümüne geldiğinde durdu.

**TESLİM EDEN: J. MERCER**

**TESLİM ALAN: M. MILLER**

“Miller…”

Sesi duyan Miller yanına geldi.

“Ne oldu?”

Elif ekranı ona çevirdi.

Miller belgeyi sessizce okudu.

“Bu, babamın adı olabilir.”

“Olabilir,” dedi Elif. “Ama henüz bilmiyoruz.”

Vane de masaya yaklaştı.

“Önce bu kaydın doğruluğunu ve imzanın kime ait olduğunu kontrol edeceğiz. Baş harfler tek başına yeterli değil.”

Miller gözlerini belgeden ayırmadı.

“Babamın eski görev kayıtlarına bakabiliriz.”

Elif ona döndü.

“İstersen bunu Vane'le birlikte yaparsınız. Sırf bu belgede aynı soyadı geçiyor diye kendini açıklama yapmak zorunda hissetmeni istemiyorum.”

Miller başını kaldırdı.

“Bunu kişisel mesele hâline getirmek istemiyorum. Ama babamın adı gerçekten bu dosyada geçiyorsa nedenini öğrenmek istiyorum.”

Vane belgeyi kaydetti.

“Yarın Michael Miller'la görüşeceğiz. Önce kaydın ne anlama geldiğini öğrenelim.”

Miller başını salladı.

“Ben kendisiyle konuşurum. Ama belgeyi de incelemeden bir şey söylemesini istemem.”

Elif, ekrandaki iki satıra yeniden baktı.

Julian Mercer dosyayı teslim etmişti.

M. Miller ise teslim almıştı.

Fakat dosyanın daha sonra nereye gittiği hâlâ belli değildi.

---

Karakoldan çıkmadan önce Elif, çocukluk fotoğrafını bir kez daha kontrol etti. Küçük Elif'in arkasındaki yazı hâlâ aynıydı:

**BENİ O KURTARDI.**

Fotoğrafı çantasına koyarken Miller yanına geldi.

“Yarın zor bir gün olabilir.”

Elif ona baktı.

“Senin için mi, benim için mi?”

“İkimiz için de olabilir.”

Elif kısa bir süre düşündü.

“En azından bu kez neyi araştırdığımızı biliyoruz.”

“Evet,” dedi Miller. “Ama ne bulacağımızı bilmiyoruz.”

Birlikte koridora çıktılar.

Elif'in aklında tek bir soru vardı: Michael Miller gerçekten o dosyayı teslim almış mıydı?

Eğer aldıysa neden?

Ve dosya onun eline geçtikten sonra ne olmuştu?

Henüz hiçbirinin cevabı yoktu.

Ama ertesi gün, ilk kez Elif'in geçmişiyle Miller'ın ailesinin geçmişi aynı masada buluşacaktı.