# BÖLÜM 37 — SANA BİR ŞEY OLURSA

YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi

Elif sabah karakola geldiğinde Miller çoktan masasına oturmuştu.

Önünde iki kahve vardı.

Elif durup bardaklara baktı.

“Biri benim mi?”

Miller başını kaldırdı.

“İstersen.”

“İstemesem ikisini de sen mi içecektin?”

“Planım oydu.”

Elif gülerek kahvesini aldı.

“Teşekkür ederim.”

“Rica ederim.”

Elif masasına geçerken Miller'ın yüzündeki küçük gülümsemeyi fark etti. Son günlerde aralarında böyle küçük anlar çoğalmıştı. Büyük bir şey değildi belki ama Elif, onun yanında kendini eskisi kadar gergin hissetmediğini fark ediyordu.

Bu sabah da aklındaki sorularla uğraşmak yerine birkaç dakika kahvesini içmek istiyordu.

Ne yazık ki bu pek uzun sürmedi.

“Vane bizi bekliyor,” dedi Miller.

Elif kahvesini aldı.

“Tabii ki bekliyor.”

---

Vane, görüşme odasında belgeleri hazırlamıştı.

“Baban on buçukta gelebilecek mi?” diye sordu.

Miller başını salladı.

“Evet. Dün akşam konuştuk. Formu görmek istiyor.”

Elif karşısındaki sandalyeye oturdu.

“Ya imzanın kendisine ait olduğunu hatırlamazsa?”

“Bu ihtimali de düşünmeliyiz,” dedi Vane. “Önce ne bildiğini öğrenelim.”

Miller dosyaya baktı.

“Babam o gece Elm Road'a gitmediğini söylemişti. Ama dosyanın onun eline nasıl geçtiğini bilmiyor.”

“Belki gerçekten bilmiyordur,” dedi Elif.

Miller ona döndü.

“Sen de mi öyle düşünüyorsun?”

“Bilmiyorum. Sadece birinin hatırlamamasını, mutlaka bir şey sakladığı şeklinde yorumlamak istemiyorum.”

Vane dosyayı kapattı.

“Güzel. O zaman görüşmede de aynı şekilde ilerleyeceğiz.”

---

Michael Miller saat on buçukta geldi.

Miller babasını karşılamak için aşağı indi. Birkaç dakika sonra birlikte odaya girdiler.

Michael, Elif'i görünce başıyla selam verdi.

“Merhaba, Elif.”

“Merhaba.”

Michael yerine oturduğunda Vane belgeyi önüne koydu.

“Bu form, 15 Eylül 2000 tarihli ER-17 dosyasının teslim kaydı. Teslim eden kişi J. Mercer, teslim alan ise M. Miller olarak görünüyor.”

Michael gözlüğünü takıp belgeyi inceledi.

Bir süre sonra başını kaldırdı.

“İmza bana ait olabilir. Ama bu belgeyi daha önce gördüğümü hatırlamıyorum.”

Miller öne eğildi.

“Peki, o dönemde böyle bir dosyayı teslim almış olabilir misin?”

“Olabilir. Çok sayıda kayıtla ilgileniyordum. Yalnızca bu formdan hareket ederek kesin konuşamam.”

Elif sorusunu dikkatlice seçti.

“Daha önce Elm Road adresiyle ilgili bir çağrı aldığınızı söylemiştiniz. O çağrıyla bu dosyanın bağlantılı olduğunu düşünüyor musunuz?”

Michael bir süre düşündü.

“Bağlantılı olabilir. O gün bir çocukla ilgili ihbar üzerine arandığımı hatırlıyorum. Adrese gitmem istenmişti ama daha sonra tekrar arandım ve talebin iptal edildiği söylendi.”

“Arayan kişiyi tanıyor muydunuz?” diye sordu Vane.

“Hayır. En azından şu anda hatırlamıyorum.”

“Çocuğu gördünüz mü?” diye sordu Elif.

“Hayır. Adrese gitmedim.”

Elif ellerini masanın üzerinde birleştirdi.

“Peki, dosyayı neden teslim aldınız?”

Michael belgeye yeniden baktı.

“Bunu bilmiyorum. Belki başka bir işlem için teslim edilmiştir. Ama tahmin yürütmek istemiyorum.”

Miller sessizce babasını dinliyordu.

“Baba, bu konuyla ilgili başka bir kayıt hatırlıyor musun?”

Michael başını iki yana salladı.

“Şu an hayır. Ama eski evraklarımı kontrol edeceğim. Belki bir şey bulurum.”

Vane notlarını kapattı.

“Teşekkür ederiz. Bulduğunuz her kaydı bizimle paylaşmanız önemli.”

Michael ayağa kalktı. Kapıya yönelmeden önce Elif'e döndü.

“Umarım aradığınız cevapları bulursunuz.”

Elif hafifçe başını salladı.

“Ben de umuyorum.”

Michael odadan çıktıktan sonra Miller bir süre kapıya baktı.

Elif ona dönüp sordu:

“İyi misin?”

Miller bakışlarını ona çevirdi.

“İyiyim. Sadece babamın bile hatırlamadığı bir şeyin peşinden gidiyor olmak tuhaf.”

“Bunun seninle ilgili bir şey olduğunu söyleyen yok.”

“Biliyorum.”

Miller derin bir nefes aldı.

“Yine de insan ister istemez düşünüyor.”

Elif onu anlıyordu. Kendi geçmişinde ne olduğunu bilmemek zaten yeterince zordu. Şimdi Miller da ailesinin geçmişinde cevapsız kalan bir soruyla karşı karşıyaydı.

“Birlikte araştırırız,” dedi.

Miller ona baktı.

“Teşekkür ederim.”

Elif gülümsedi.

“Bunu kahve borcundan düşeriz.”

Miller'ın yüzünde kısa bir gülümseme belirdi.

“Senin hesabın hiç bitmiyor.”

“Dikkatli olsaydın.”

Bu kez ikisi de güldü.

---

Öğleden sonra Elif eski kayıtları incelerken aynı satıra birkaç kez geri döndü. Aradığı şey gözünün önünde olabilirdi ama bir türlü bağlantıyı kuramıyordu.

Miller yanına geldi.

“Bir şey buldun mu?”

“Henüz değil.”

“Biraz ara vermek ister misin?”

Elif ekrandan gözlerini ayırmadı.

“Birazdan.”

Miller masanın kenarındaki kâğıt yığınını gösterdi.

“Bunları da mı inceleyeceksin?”

“Evet.”

“Bugün hepsini bitiremeyebilirsin.”

Elif nihayet ona döndü.

“Bunu biliyorum.”

Miller bir an sustu.

“Seni acele ettirmeye çalışmıyorum. Sadece yorulduğunu düşünüyorum.”

Elif'in yüzündeki gerginlik hafifledi.

“Biliyorum. Biraz daha bakıp bırakacağım.”

Miller başını salladı.

“Tamam. Kahve istersen mutfaktayım.”

Elif ona baktı.

“Bu kez parasını ödeyeceğim.”

“Bunu duymak güzel.”

Miller uzaklaşınca Elif yeniden ekrana döndü. Birkaç dakika sonra bilgisayarını kapatıp ayağa kalktı.

Mutfakta Miller kahvesini hazırlıyordu.

“Bitti mi?” diye sordu.

“Şimdilik.”

“İnanılmaz. Sözünü tuttun.”

Elif tezgâha yaslandı.

“Bunu her gün yüzüme vuracak mısın?”

“Muhtemelen.”

Elif başını iki yana salladı.

Bir süre sessizce kahvelerini içtiler. Sessizlik rahatsız edici değildi. Elif, birinin yanında sürekli konuşmak zorunda olmadığını unutmuş gibiydi.

Sonunda Miller sordu:

“Eskiden neler yapardın? Bu olaylar başlamadan önce.”

Elif bardağına baktı.

“Yazardım. Okurdum. Bazen uzun yürüyüşlere çıkardım. Bir de yeni yerler keşfetmeyi severdim.”

“Şimdi?”

“Şimdi bir yere giderken bile etrafıma bakıyorum. Her şeyde bir anlam arıyorum.”

Miller başını salladı.

“Bu kadar şey yaşadıktan sonra anlaşılır bir durum.”

Elif hafifçe güldü.

“Bazen yalnızca normal bir gün geçirmek istiyorum.”

Miller ona baktı.

“Bugün biraz normal sayılır mı?”

Elif düşündü.

“Bilmiyorum. Sabah babanla konuştuk, öğleden sonra eski belgeleri inceledik.”

“Yani normal bir gün değil.”

“Kesinlikle değil.”

Miller gülümsedi.

“Ama kahvemizi içebildik.”

Elif de gülümsedi.

“Evet. En azından onu başardık.”

Bakışları bir an buluştu. Elif ilk gözlerini kaçıran oldu. Bardağını tezgâha bırakıp doğruldu.

“İşimize dönelim.”

“Dönelim.”

Miller onu durdurmadı, konuyu da uzatmadı.

Elif masasına yürürken kendi kendine kızmadı. Birinden hoşlanma ihtimalini düşünmek için henüz erkendi belki. Ama Miller'ın yanında rahat hissetmesi, bunu yok saymasını gerektirmiyordu.

---

Akşamüstü Vane, Julian Mercer hakkında yaptıkları bilgi talebinin yanıtını beklediklerini söyledi. Şimdilik ellerindeki belgeler dışında yeni bir gelişme yoktu.

Elif bilgisayarını kapatıp çantasını aldı.

Miller hâlâ masasındaydı.

“Sen gelmiyor musun?”

“Şu raporu bitireyim.”

Elif ekrana baktı.

“Yarın da burada olacak.”

“Biliyorum.”

“Öyleyse yarın bitir.”

Miller başını kaldırıp ona baktı.

“Beni eve göndermeye mi çalışıyorsun?”

“Hayır. Sadece bu rapor yüzünden burada sabahlama ihtimalini azaltıyorum.”

Miller güldü.

“Tamam. Geliyorum.”

Birlikte binadan çıktılar. Dışarıda hafif yağmur yağıyordu.

Elif şemsiyesini açmaya çalıştı ama mekanizma takıldı.

“Şaka yapıyor olmalı.”

Miller yanına geldi.

“Ver, bakayım.”

“Yapabilirim.”

“Biliyorum. Yine de ver.”

Elif şemsiyeyi uzattı. Miller mekanizmayı düzeltti ve geri verdi.

“Oldu.”

Elif şemsiyeyi açtı.

“Teşekkür ederim.”

“Bugün üçüncü oldu.”

“Ne?”

“Teşekkür etmen.”

Elif gülümsedi.

“İstersen bir daha etmem.”

“Yok, böyle iyi.”

Birlikte kaldırımda yürüdüler. Köşeye geldiklerinde yolları ayrılıyordu.

Elif durdu.

“Bugün benimle ilgilendiğin için teşekkür ederim.”

Miller'ın yüzündeki gülümseme kaybolmadı ama sesi biraz yumuşadı.

“Bir şey yapmadım ki.”

“Bazen bir şey yapmamak da iyi geliyor. Sürekli soru sormaman, beni zorlamaman…”

Miller kısa bir süre ona baktı.

“Hazır olmadığın şeyleri anlatmak zorunda değilsin,