# BÖLÜM 39 — İMZANIN SAHİBİ

YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi

Elif sabah karakola gitmeden önce fotoğrafları bir kez daha karşılaştırdı.

Birinde çocukluk fotoğrafının arkasındaki işaret, diğerinde 14 Eylül 2000 tarihli belgenin köşesindeki imza vardı.

Aynı değillerdi.

Ama Elif, aralarındaki benzerliği görmezden gelemiyordu.

Telefonunu alıp Miller'a mesaj yazdı.

**Elif:** Bugün erken gelebilir misin? Sana bir şey göstereceğim.

**Miller:** Geliyorum zaten. Ne oldu?

**Elif:** Gelince anlatırım.

**Miller:** Şimdi merak ettim işte.

Elif telefonu bıraktı.

*Biraz merak etsin,* diye düşündü.

Son günlerde sürekli başkalarının peşinden koşmuştu. Bu kez elinde kendi bulduğu bir ipucu vardı.

---

Miller içeri girdiğinde Elif çoktan bilgisayarın başına geçmişti.

“Günaydın.”

“Günaydın. Bak, bulduğum şey bu.”

Miller çantasını sandalyeye bırakıp yanına geldi.

Elif iki fotoğrafı ekranda yan yana açtı.

“Dün gece fark ettim. Şu çizgiye bak.”

Miller eğilip görüntüyü inceledi.

“İmza mı bu?”

“Emin değilim. Belgenin alt köşesinde, imzanın yanında duruyor. Ama fotoğrafın arkasındaki işarete de benziyor.”

Miller bir süre daha baktı.

“Benzerlik var. Ama aynı kişi olduğunu söylemek için yeterli değil.”

“Ben de öyle düşünüyorum.”

“Peki, başka belgelerde de var mı?”

Elif başını iki yana salladı.

“Henüz bakmadım.”

Miller sandalyesini çekti.

“O zaman önce ona bakalım.”

Elif gülümsedi.

“Bu kadar mı?”

“Ne bekliyordun?”

“Bilmiyorum. Büyük bir keşif yapmışım gibi davranmanı falan.”

Miller güldü.

“İstersen ayağa kalkıp alkışlayabilirim.”

“Saçmalama.”

“Tamam, vazgeçtim.”

Elif de güldü. Sonra ikisi bilgisayarın başına döndü.

---

Eski arşiv kayıtlarını taramaya başladılar.

İlk yarım saatte kayda değer bir şey bulamadılar. Aynı tarihe ait onlarca belge vardı ama hiçbiri aradıkları işareti taşımıyordu.

Elif sandalyesinde geriye yaslandı.

“Belki de hiçbir anlamı yoktur.”

Miller gözlerini ekrandan ayırmadı.

“Olabilir.”

Elif ona döndü.

“Biraz itiraz etmen gerekmiyor mu?”

“Neden?”

“Çünkü ben vazgeçmeye hazırlanıyorum.”

Miller sonunda ona baktı.

“Vazgeçmek istiyorsan verecek bir sürü sebebim var. Ama gerçekten emin olmadığın için vazgeçiyorsan biraz daha bakalım.”

Elif birkaç saniye sustu.

“Tamam. Biraz daha.”

Miller yeniden aramaya başladı.

Bu kez 1999 yılına ait eski bir evrak kontrol formu buldular. Formun alt köşesinde, Elif'in fotoğrafta gördüğüne benzeyen küçük bir işaret vardı.

Elif hemen öne eğildi.

“İşte bu!”

“Bir dakika,” dedi Miller. “Önce büyütelim.”

Görüntüyü yakınlaştırdılar. İşaret, 2000 tarihli belgedeki şekille tam olarak aynı değildi. Yine de benzer bir kıvrım taşıyordu.

Miller formun üst kısmını açtı.

“Birim kodu burada: ÇB-04.”

“Ne birimi bu?”

“Çocuk koruma birimi olabilir. Ama kodun karşılığını doğrulamamız gerekiyor.”

Elif formun tarihine baktı.

“Bu, ER-17 dosyasından bir yıl önce hazırlanmış.”

“Evet.”

“Yani işaret o gece ortaya çıkmış olmayabilir.”

Miller başını salladı.

“En azından artık karşılaştırabileceğimiz başka bir belge var.”

Elif not defterine tarihi ve kodu yazdı. Bir işaret bulmuşlardı ama henüz bunun kime ait olduğunu bilmiyorlardı.

Yine de araştırmanın başında olduklarından daha ilerideydiler.

---

Vane, öğleye doğru yanlarına geldi.

“Bir şey bulabildiniz mi?”

Miller iki belgeyi gösterdi.

“Benzer bir işaret bulduk. Ancak aynı kişiye ait olduğunu söyleyemiyoruz.”

Vane belgeleri inceledi.

“Güzel. Peki, eski sicil kayıtlarını istediniz mi?”

“Henüz değil,” dedi Elif. “Önce bu kodun hangi birime ait olduğunu öğrenmek istiyoruz.”

Vane başını salladı.

“Doğru yaklaşım. Bir benzerlik gördüğünüz için sonucu baştan belirlemeyin.”

Elif hafifçe gülümsedi.

“Bunu sürekli söylüyorsunuz.”

“Çünkü sürekli aynı hatayı yapmanızı istemiyorum.”

Miller araya girdi.

“Merak etmeyin. Bu kez kimseyi suçlamıyoruz.”

Vane ona baktı.

“Bunu duymak güzel.”

Ardından masadaki dosyayı aldı.

“Ben arşiv birimiyle görüşeceğim. Siz de şu ÇB-04 kodunu araştırın. Belki bize bir kapı açar.”

Vane odadan çıktığında Elif yeniden ekrana döndü.

Bir an sonra Miller'ın telefonuna baktığını fark etti.

“Bir şey mi oldu?”

“Yok.”

Miller telefonu cebine koydu ama yüzündeki ifade değişmişti.

Elif üstelemedi. Son günlerde insanların her sessizliğinin ardında bir sır aramaya başlamıştı. Her şeyi sorgulamak zorunda olmadığını kendine hatırlattı.

Miller yeniden bilgisayara döndü.

“Hazır mısın?”

“Neye?”

“ÇB-04'ün ne olduğunu öğrenmeye.”

Elif sandalyesini ona yaklaştırdı.

“Hazırım.”

---

Öğleden sonra arşiv biriminden gelen cevap, beklediklerinden daha kısa oldu.

ÇB-04, eski çocuk koruma biriminin kullandığı kodlardan biriydi. Ancak 1999–2001 arasındaki bazı kayıtlar, 2001 yılında ayrı bir sicile aktarılmıştı.

Miller e-postayı iki kez okudu.

“Bunu neden baştan söylememişler?”

Elif omuz silkti.

“Belki kimse sormamıştır.”

“Ya da kayıtları bulmak bu kadar kolay değildir.”

E-postanın ekinde sicilin adı yazıyordu:

**PERSONEL ERİŞİM VE EVRAK KONTROL SİCİLİ — 1999–2001**

Elif ekrana yaklaştı.

“Aradığımız işaret burada olabilir.”

Miller bağlantıyı açtı. Katalog görüntülendi ama 2000 yılının eylül ayına ait kayıtlar için özel erişim izni gerekiyordu.

“Başvuru yapmamız lazım,” dedi Miller.

Elif iç çekti.

“Tabii. Neden hemen açılıversin ki?”

Miller ona baktı.

“İstersen bilgisayarla tartışabilirsin. Belki fikrini değiştirir.”

Elif güldü.

“Sen başvuruyu yap, ben bilgisayarı ikna etmeye çalışayım.”

Miller formu doldurmaya başladı.

Bir süre sonra Elif'in sesi duyuldu.

“Bitti mi?”

“Gönderdim.”

“Ne zaman cevap gelir?”

“Bilmiyorum.”

Elif ona döndü.

“Bunu duymaktan nefret ediyorum.”

“Ben de söylemekten.”

Birbirlerine bakıp güldüler.

Kısa bir an için, bütün bu dosyaların ve kayıp anıların dışında bir hayatları olabileceğini hissetti Elif.

Bu his çabuk geçti ama tamamen kaybolmadı.

---

Akşamüstü karakoldan çıkarken Miller kapının önünde durdu.

“Eve nasıl gideceksin?”

“Otobüsle.”

“Tamam. Varınca haber verir misin?”

Elif ona baktı.

“Bunu herkesten istiyor musun?”

Miller bir an düşündü.

“Hayır.”

Elif'in yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

“Neden benden istiyorsun?”

Miller bu kez şaka yapmadı.

“Merak ediyorum. Bu kadar.”

Elif cevap vermek için ağzını açtı ama sonra vazgeçti. Ne diyeceğini bilmiyordu.

“Tamam,” dedi sonunda. “Haber veririm.”

Miller başını salladı.

“Yarın görüşürüz.”

“Görüşürüz.”

Elif yürümeye başladığında arkasına dönmedi. Ama bir süredir ilk kez, eve giderken yalnızca geçmişini düşünmüyordu.

---

Eve vardığında çantasını bıraktı ve bilgisayarını açtı.

Belgeleri yeniden yan yana koydu.

1999 tarihli kontrol formu…

14 Eylül 2000 tarihli kayıt…

Çocukluk fotoğrafının arkasındaki işaret…

Üçü arasında bir bağlantı olabilirdi. Ama henüz bunu kanıtlayacak hiçbir şey yoktu.

Elif, 23.17 tarihli belgenin görüntüsünü büyüttü.

İmzanın üst kısmı bulanıktı. İsmi okumak mümkün değildi. Yine de altındaki işaret, çocukluk fotoğrafındakine benziyordu.

Birden annesinin defterindeki bir not aklına geldi:

*O geceyi hatırlarsan, önce kimin yanında olduğunu hatırla.*

Elif gözlerini kapattı.

Kısa bir an için küçük bir el gördüğünü sandı. Ardından karanlık bir oda ve bir erkeğin sesi geldi aklına.

**“Burada bekle.”**

Elif gözlerini hemen açtı.

Görüntü kaybolmuştu.

Elini alnına götürdü. Bu bir anı mıydı, yoksa günlerdir aynı şeyleri düşünmenin sonucu muydu, bilmiyordu.

Telefonunu alıp Miller'a yazdı.

**Elif:** Bugün bulduğumuz işaret bana bir şeyi hatırlattı. Ama ne olduğunu çıkaramıyorum.

Miller'ın cevabı birkaç dakika sonra geldi.

**Miller:** Yarın tekrar bakarız. Belki kayıtları görünce bir şey netleşir.

Elif kısa bir cevap yazdı.

**Elif:** Umarım.

Telefonu masaya bıraktı.

Yarın sicile erişim izni çıkarsa belki işaretin ne anlama geldiğini öğreneceklerdi. Belki de karşılarına yeni sorular çıkacaktı.

Ama artık en azından ne aradıklarını biliyorlardı.

Elif defterini açıp son satıra bir not düştü:

**ÇB-04 — PERSONEL SİCİLİ — 23.17**

Altına bir soru ekledi:

**BU İŞARETİ KİM KULLANIYORDU?**

Kalemi bıraktı.

Cevap