Çocukluk Odası”
YAZILAN GERÇEK Mürekkebin Gölgesi
Elif merdivenlere baktı.
Kadının sesi hâlâ kulaklarındaydı.
“Geç kaldın, Elif.”
Vane hemen önüne geçti.
“Yukarı çıkmıyoruz.”
Elif gözlerini merdivenlerden ayırmadı.
“Peki ya o oda?”
“Ne olmuş o odaya?”
“Beni oraya götürmeye çalışıyor.”
Miller merdivenlerin başındaki aralık kapıya baktı.
“Bence içeride bir şey var.”
Vane başını iki yana salladı.
“Birinin yukarı çıkmamızı beklediğini düşünüyorsanız, tam olarak bunu yapmamızı istiyordur.”
Elif cevap vermedi.
Birkaç saniye daha kapıya baktı.
Sonra ilk basamağa çıktı.
Vane hemen arkasından geldi.
Miller de onları takip etti.
Üst kata çıktıklarında koridor karanlıktı.
Miller telefonunun ışığını açtı.
“Elektrik var.”
“Az önce de vardı,” dedi Vane.
“Biliyorum.”
Elif koridorda ilerledi.
Sağ taraftaki kapının önünde durdu.
Elini kapı koluna koydu.
Bir anda duraksadı.
“Burası…”
Vane ona baktı.
“Neresi?”
Elif kapıyı açtı.
“Benim odam.”
Oda küçüktü.
Duvarlarda solmuş çocuk çizimleri vardı. Pencerenin yanında küçük bir masa duruyordu.
Masanın üzerinde eski bir kasetçalar vardı.
Elif içeri girdi.
Miller kapının yanında kaldı.
“Çocukken mi kullanıyordun bunu?”
Elif başını salladı.
“Sanırım.”
Kasetçaların yanında tek bir kaset duruyordu.
Üzerinde el yazısıyla:
14 EYLÜL 2000
Elif'in eli havada kaldı.
“Bunu daha önce gördüm.”
Vane yaklaştı.
“Emin misin?”
Elif kasete baktı.
“Hayır.”
Bir an sustu.
“Zaten sorun da bu.”
Kaseti eline aldı.
Parmakları hafifçe titriyordu.
“Hatırlamıyorum ama… biri bana bunu dinletmişti.”
Kaseti cihaza yerleştirdi.
Vane etrafa baktı.
“Çalışır mı?”
“Bilmiyorum.”
Elif düğmeye bastı.
Önce cızırtı geldi.
Sonra bir kadın sesi duyuldu.
“Bunu kimseye anlatmayacaksın.”
Elif'in eli kasetçaların üzerinde kaldı.
Sesi tanıyordu.
Ama nereden tanıdığını çıkaramıyordu.
Ardından bir çocuk sesi duyuldu.
“Anne?”
Elif'in yüzü değişti.
Kadın cevap vermedi.
Birkaç saniye boyunca yalnızca kasetin cızırtısı duyuldu.
Sonra çocuk sesi tekrar geldi.
Bu kez daha kısık bir sesle:
“Adam yine geldi.”
Kaset bir anda durdu.
Elif cihaza baktı.
“Ne oldu?”
Miller yanına geldi.
“Durdu.”
“Ben durdurmadım.”
Vane kapıya baktı.
Koridor boştu.
Elif'in telefonu titredi.
Ekranda tek bir mesaj vardı.
HATIRLAMAYA BAŞLADIN.
Birkaç saniye sonra ikinci mesaj geldi.
AMA HENÜZ HEPSİNİ DEĞİL.
Elif telefonu kapattı.
“Bizi burada da izliyor.”
Vane bu kez cevap verdi.
“Bundan artık eminim.”
Miller pencereye yaklaştı.
“Bir dakika.”
Üçü birden ona döndü.
Miller dışarı baktı.
“Karşıda biri var sandım.”
Elif pencereye yaklaştı.
Sokak boştu.
Yağmur yağıyor, sokak lambasının altında birkaç araba duruyordu.
“Kimse yok,” dedi Vane.
Miller perdeyi kapattı.
Elif arkasını dönerken gözü kapının üst tarafına takıldı.
Küçük, siyah bir cihaz vardı.
Üzerinde kırmızı bir ışık yanıp sönüyordu.
“Elif?”
Elif cevap vermedi.
“Vane…”
Vane yanına geldi.
“Ne oldu?”
Elif cihazı gösterdi.
“Kamera.”
Miller de yaklaştı.
Bir süre cihaza baktı.
“Yeni takılmış.”
Elif'in yüzündeki ifade değişti.
“Demek bizi buraya getirmeden önce yerleştirmiş.”
Vane kameradan gözlerini ayırmadı.
“Belki de mesele biz değiliz.”
Elif ona döndü.
“Ne demek istiyorsun?”
Vane cevap vermedi.
Kameranın kırmızı ışığı yeniden yandı.
Tam o anda Elif'in telefonu titredi.
Ekrana baktı.
Tek bir mesaj vardı.
DEVAM ET.
Yorumlar
- Yasin Kaan Bulut: vane o merdivenin tehlikeli olduğunu unutma