20. Bölüm: Son Tren, Kayıp Bavul ve Bir Dedektifin Şansı!

Sabah saat sekize doğru Rüzgar Fırtına, emniyet binasının kapısından içeri girdi. Bir elinde çay, diğerinde iki poğaça vardı. Bu kez kahvaltısını kaybetmemek için poğaçaları ceketinin cebine koymuştu.

Koridorda yürürken kendi kendine konuşuyordu.

— Dün simit kayboldu, bugün poğaçaları garantiye aldık. İnsan tecrübeyle öğreniyor.

Tam o sırada Selin karşısına çıktı.

— Rüzgar Bey, cebinizden poğaça mı çıkarıyor?

Rüzgar duraksadı.

— Günaydın komiserim. Tedbirliyim.

— Neye karşı?

— Aç kalmaya.

Selin başını iki yana salladı.

— Gelin, önemli bir ihbarımız var.

Rüzgar'ın yüzü ciddileşti.

— Ne olmuş?

— Bir tren istasyonunun emanet bölümünden bir çanta kaybolmuş. Çantanın sahibi de ortada yok.

Rüzgar'ın aklına hemen dün akşam yaşadığı olay geldi. Masasındaki eski kalemden duyduğu üç kelimeyi hatırladı.

İstasyon. Son tren.

— Komiserim, dün akşam garip bir şey duydum.

— Ne duydunuz?

— Bir kalem bana istasyon ve son tren dedi.

Selin birkaç saniye ona baktı.

— Rüzgar Bey, daha sabahın sekizinde kalemlerle konuşmaya başlamayalım.

— Ben başlamadım komiserim, o başladı.

— Hadi, yolda anlatırsınız.

Rüzgar poğaçalarını cebine yerleştirip peşinden gitti.

İstasyona vardıklarında sabah kalabalığı çoktan başlamıştı. İnsanlar koşuşturuyor, anonslar yapılıyor, peronlarda sürekli bir hareket yaşanıyordu.

Rüzgar etrafına bakındı.

— İstanbul'da herkes acele ediyor. Sanki trenler bir daha hiç gelmeyecek.

Selin yürümeye devam etti.

— Siz de biraz hızlı yürürseniz iyi olacak.

— Ben hızlı yürüyorum komiserim. İstanbul hızlı, ben normalim.

İstasyon sorumlusu Cem Bey onları emanet bölümünde karşıladı.

— Komiserim, dün gece bir çantamız kayboldu. Sahibi Murat Yalçın isimli bir beyefendi. Akşam bırakmış, sabah gelip alacağını söylemişti.

Selin not defterini açtı.

— Çantanın içinde ne vardı?

— Eski belgeler, fotoğraflar ve bir defter. Çok önemli olduklarını söylemişti.

Rüzgar dolaplara göz gezdirdi.

— Peki Murat Bey hiç geri geldi mi?

— Hayır. Telefonunu da açmıyor.

Selin görevliye dönerek sordu:

— Çantayı en son kim gördü?

— Ben gördüm. Sonra gece görevlisi Hakan ilgilendi.

Bir süre sonra Hakan yanlarına geldi.

— Ben çantaya dokunmadım komiserim. Gece boyunca görevimin başındaydım.

Selin sakin bir şekilde cevap verdi:

— Kimse sizi suçlamıyor. Sadece ne olduğunu anlamaya çalışıyoruz.

Rüzgar emanet dolabının önünde eğildi. Metal kapının kenarında ince bir çizik vardı. Elini kapıya dokundurduğu anda kulağına tanıdık bir fısıltı geldi.

“Dört… bekledi… sonra gitti…”

Rüzgar başını kaldırdı.

— Peron dört.

Selin ona döndü.

— Ne?

— Peron dört olabilir komiserim.

Cem Bey araya girdi.

— Ama son tren peron ikiden kalktı.

Rüzgar omuzlarını silkti.

— O zaman dört numaralı perona bakmakta zarar yok.

Selin ona kısa bir bakış attı.

— Bu kez mantıklı bir öneri. Hadi.

Peron dörtte birkaç temizlik görevlisi çalışıyordu. Rüzgar etrafı incelerken bankın altında küçük bir kâğıt parçası fark etti.

Eğilip almak istediği sırada arkasından geçen bir yolcunun valizi ayağına çarptı.

— Pardon, kusura bakmayın, dedi yolcu.

— Önemli değil, dedi Rüzgar. Bugün zaten herkes benimle tanışmak için ayağıma geliyor.

Selin kâğıdı yerden aldı.

Üzerinde şu yazıyordu:

23.40 — Dördüncü peron.

Selin yazıya dikkatle baktı.

— Bu bir buluşma saati olabilir.

— Olabilir. Ama neden son trenin kalktığı saat?

O sırada yanlarına yaşlı bir temizlik görevlisi yaklaştı.

— Dün gece burada bir adam vardı. Sürekli saate bakıyordu.

Selin hemen sordu:

— Nasıl biriydi?

— Orta yaşlı, koyu renk montluydu. Bir süre bankta oturdu. Sonra telefonla konuşup gitti.

Rüzgar not aldı.

— Trene bindi mi?

— Hayır, tren kalktıktan sonra çıkışa doğru yürüdü.

Selin güvenlik kameralarının incelenmesini istedi.

Güvenlik odasında görüntüler açıldı. Saat 23.20'de koyu montlu bir adam perona geliyordu. Bir süre oturuyor, telefonuyla konuşuyor, ardından etrafına bakınıyordu.

Saat 23.38'de ayağa kalktı.

İki dakika sonra tren hareket etti. Adam ise trene binmeden istasyondan ayrıldı.

Selin görüntüyü durdurdu.

— Bu kişi çantayla bağlantılı olabilir.

Rüzgar ekrana yaklaştı.

— Şuraya bakın komiserim. Çıkışa gitmeden önce emanet bölümünün olduğu tarafa bakıyor.

Selin görüntüyü tekrar oynattı.

— Haklısınız. Orayı özellikle kontrol etmiş.

Rüzgar biraz düşündü.

— Belki çantayı istasyonun dışına çıkarmadı.

Selin ona döndü.

— Neden böyle düşünüyorsunuz?

— Çünkü çantayı alan kişi dışarı çıkmış olsaydı, elimizde başka görüntüler de olurdu. Belki burada bir yere sakladı.

Selin ayağa kalktı.

— O zaman kullanılmayan bölümleri kontrol edelim.

Rüzgar da kalktı. Fakat arkasındaki sandalyeyi fark etmedi. Sandalye cekete takıldı ve onunla birlikte sürüklendi.

Selin durup arkasına baktı.

— Yine ne oldu?

Rüzgar sandalyeyi kurtarmaya çalıştı.

— Bir şey yok komiserim. Sandalyeyle aramızda küçük bir anlaşmazlık çıktı.

— Sandalyeyi bırakın da işimize bakalım.

— Ben bırakıyorum, o bırakmıyor.

İstasyonun kullanılmayan eski bekleme salonuna geçtiler. İçeride birkaç kırık sandalye, eski tabelalar ve temizlik malzemeleri vardı.

Rüzgar duvarın kenarındaki ahşap dolaba yaklaştı. Elini dolaba koyduğu anda kulağına bir fısıltı geldi.

“Arka… raf… kırmızı…”

Bir an durdu. Sonra dolabın arkasına geçti.

— Komiserim, şuna bakın.

Dolabın arkasına sıkışmış kırmızı bir kumaş parçası vardı. Selin dikkatlice inceledi.

— Çantanın kumaşından kopmuş olabilir.

Dolabı biraz yana çektiklerinde arkasındaki boşlukta siyah bir çanta buldular.

Selin eldivenlerini takarak çantayı açtı.

İçinde eski fotoğraflar, bir defter ve çeşitli belgeler vardı.

— Aradığımız çanta bu.

Rüzgar rahat bir nefes aldı.

— En azından bu kez kayıp eşya bulduk. Tavuk kovalamadık.

Selin hafifçe gülümsedi.

— Henüz gün bitmedi, Rüzgar Bey.

Rüzgar bu cümleden pek hoşlanmadı.

— Komiserim, böyle konuşunca insanın başına kesin bir şey geliyor.

Çantadaki belgeleri incelemeye başladılar. Eski bir istasyon yenileme projesine ait evraklar vardı. Bazı harcamaların kayıtlarla uyuşmadığına dair notlar dikkat çekiyordu.

Fotoğraflardan birinde üç kişi bulunuyordu. Fotoğrafın arkasında birkaç yıl öncesine ait bir tarih vardı.

Rüzgar fotoğrafa yaklaştı.

— Bu kişilerden biri Cem Bey'e benziyor.

Selin fotoğrafı aldı.

— Evet. İstasyon sorumlusu Cem Bey.

Cem Bey yeniden çağrıldı. Fotoğrafı görünce yüzündeki ifade değişti.

Selin doğrudan sordu:

— Bu fotoğrafta neden varsınız?

Cem Bey bir süre sessiz kaldı.

— Çünkü o dönem istasyonun yenileme işlerinde görevliydim.

— Murat Yalçın'ı tanıyor musunuz?

— Evet. O da projede çalışıyordu.

Cem Bey sonunda bildiklerini anlattı. Murat, projede bazı usulsüzlükler fark etmiş ve bunlarla ilgili belgeleri toplamıştı. Ancak belgelerin kaybolmasından korktuğu için çantayı istasyonda bırakmıştı.

Cem Bey de dün gece onunla buluşmayı kabul etmişti. Fakat buluşmaya gitmeden önce aldığı bir telefon yüzünden korkmuş, çantayı alıp eski bekleme salonundaki dolabın arkasına saklamıştı.

Selin kaşlarını çattı.

— Peki neden bunu baştan anlatmadınız?

— Korktum komiserim. O belgeler yüzünden geçmişte çok sorun yaşandı. Murat'ın da başına bir şey gelmesinden endişelendim.

Rüzgar araya girdi.

— Yani çantayı siz sakladınız ama nedenini söylemediniz.

Cem Bey başını salladı.

Selin ciddi bir sesle konuştu:

— Bize bilgi vermeden böyle bir şey yapmanız doğru değil. Şimdi Murat'a ulaşmamız gerekiyor.

Ekiplerin çalışması sonucunda Murat başka bir şehirde bulundu. İfade vermek üzere emniyete getirildi. Belgeler de incelemeye alındı.

Çantanın neden kaybolduğu anlaşılmıştı. Ancak eski projedeki usulsüzlüklerin kimlerle bağlantılı olduğu ayrıca araştırılacaktı.

İstasyondan ayrıldıklarında Selin dosyayı kapatıyordu.

— Bugün iyi çalıştınız.

Rüzgar gülümsedi.

— Teşekkür ederim komiserim. Artık biraz daha profesyonel olduğumu düşünüyorum.

Tam o sırada kaldırımın kenarına takılıp sendeledi.

Selin kolundan tutarak düşmesini engelle