21. Bölüm: Beşinci Fotoğrafın Sırrı!

Sabah saat 08.52.

Rüzgar Fırtına, emniyet binasının koridorunda yürürken elindeki fotoğrafa bakıyordu. Bir yandan da dün akşam duyduğu kelimeleri düşünüyordu.

“Eski… fotoğraf… beşinci…”

Üç kelime. Hepsi bu.

Ama Rüzgar için üç kelime bazen üç ayrı dosyadan daha fazla sorun çıkarabiliyordu.

— Ula, insan biraz daha açıklayıcı konuşur. Eski fotoğrafmış, beşinciymiş… Nereden bileyim ben?

— Kendi kendinize yine ne anlatıyorsunuz?

Rüzgar başını kaldırdı. Selin karşısında duruyordu.

— Günaydın komiserim.

— Günaydın. Elinizdeki fotoğraf ne?

— Onu ben de çözmeye çalışıyorum.

Selin fotoğrafı inceledi.

— Siz bunu nereden buldunuz?

— Dün akşamdan beri yanımda. Biraz araştırdım ama bir yere varamadım.

Selin elindeki dosyayı uzattı.

— Belki bugün işimize yarar. Eski bir fotoğraf stüdyosundan ihbar geldi. Yıllardır saklanan bazı fotoğraflar kaybolmuş. Fotoğraflardan birinin, dün incelediğimiz istasyon belgeleriyle bağlantılı olduğu düşünülüyor.

Rüzgar'ın yüzü değişti.

— Fotoğraf mı?

— Evet. Hazırlanın, gidiyoruz.

Rüzgar fotoğrafı cebine koydu.

— Komiserim, galiba bugün fotoğraflarla uğraşacağız.

— Yeter ki fotoğrafları kaybetmeyin.

— Ben kaybetmem komiserim. En fazla nereye koyduğumu unuturum.

Selin yürümeye başladı.

— Aynı şey sayılır, Rüzgar Bey.

Fotoğraf stüdyosu eski bir mahallenin ara sokağındaydı. Kapısındaki tabela solmuş, vitrinindeki fotoğrafların bazıları sararmıştı.

İçeri girdiklerinde onları Nihat Bey karşıladı.

— Hoş geldiniz. İyi ki geldiniz, gerçekten ne yapacağımı şaşırdım.

Selin kendisini tanıttı.

— Komiser Selin. Bu da meslektaşım Rüzgar Fırtına. Bize kaybolan fotoğrafları anlatır mısınız?

Nihat Bey onları arka tarafa götürdü.

— Şu dolapta saklıyordum. Dün akşam dükkânı kapatırken hepsi yerindeydi. Sabah geldiğimde çekmece açıktı, fotoğraflar yoktu.

Selin çekmeceyi inceledi.

— Kapıda zorlama var mı?

— Hayır. Anahtar bende. Ama yedek anahtarın nerede olduğunu bilen birkaç kişi var.

Rüzgar çekmecenin içindeki boşluğa baktı.

— Tam olarak ne kayboldu?

— Eski bir grup fotoğrafı, birkaç belge ve bir negatif film. Bunlar benim için çok değerli.

— Fotoğrafta kimler vardı?

Nihat Bey başka bir çekmeceyi açıp bir fotoğraf çıkardı.

— Şu fotoğrafa bakın. Beş kişi var. Yıllar önce istasyonun yenileme projesinde çalışan kişiler.

Selin fotoğrafı eline aldı.

— İstasyon projesi mi?

— Evet. Ben o zamanlar fotoğrafçılık yapıyordum. Açılış töreninde fotoğraflarını çekmiştim.

Rüzgar fotoğrafa yaklaştı.

Beş kişi eski bir tren istasyonunun önünde duruyordu. Fotoğrafın arkasında bir tarih vardı.

— Bunların hepsi projede mi çalışıyordu?

— Evet. Ama bir tanesi hakkında yıllardır konuşulmaz.

Selin başını kaldırdı.

— Kimden bahsediyorsunuz?

Nihat Bey fotoğrafın sağ tarafını gösterdi.

— Vedat Ergin. Proje bittikten sonra ortadan kayboldu. Kimse de ne olduğunu tam olarak öğrenemedi.

Rüzgar fotoğrafı biraz daha yaklaştırdı.

— Bir dakika… Kaybolan fotoğrafta da beş kişi mi vardı?

— Evet. Ama bu fotoğrafın bir kopyası. Asıl fotoğrafta herkes daha net görünüyordu.

Rüzgar cebinden kendi fotoğrafını çıkardı. İki fotoğrafı yan yana tuttu.

Selin ona baktı.

— Bu fotoğrafı da mı yanınızda taşıyorsunuz?

— Komiserim, bazen insanın yanında ne taşıdığı değil, neyi aradığı önemli.

Selin kısa bir süre sustu.

— Güzel söz. Şimdi fotoğraflara bakalım.

Selin dükkânda bulunan kişileri tek tek dinlemek istedi.

İlk olarak Nihat Bey'in yeğeni Burak'la konuştular.

— Amcanıza yardım ediyor musunuz?

— Ara sıra. Dükkânın işleriyle ilgileniyorum.

— Kaybolan fotoğrafları gördünüz mü?

— Hayır. Eski fotoğraflarla pek ilgilenmem.

Ardından eski çalışan Ferhat geldi.

— Ben beş yıldır burada çalışmıyorum. Dün yalnızca uğradım.

— Ne için geldiniz?

— Birkaç eski eşyam vardı, onları almaya.

Son olarak yakındaki çerçevecide çalışan Derya'yı dinlediler.

— Ben sadece çerçeve bırakmaya gelmiştim. Fotoğraflarla ilgim yok.

Rüzgar üç kişinin anlattıklarını not etti.

Selin ona döndü.

— Ne düşünüyorsunuz?

— Henüz bir şey söylemek için erken. Ama çekmecenin zorlanmamış olması önemli. İçeri giren kişi ya anahtarı kullanmış ya da anahtarın nerede olduğunu biliyor.

Selin başını salladı.

— Ben de aynı şeyi düşünüyorum.

Rüzgar duvardaki fotoğraflara yeniden baktı. Birinin köşesinde küçük bir tarih vardı.

— Komiserim, şu tarihe bakar mısınız?

Selin yaklaştı.

— Ne var?

— İstasyon projesinin başladığı gün.

Nihat Bey de yanlarına geldi.

— Doğru. O fotoğrafların hepsi o dönemden.

Rüzgar, fotoğraftaki beş kişiyi tekrar inceledi. Dördü kameraya bakıyordu. Vedat ise başını hafifçe yana çevirmişti.

— Bu adam fotoğraf çekilirken başka birine bakıyormuş.

Nihat Bey başını salladı.

— O gün biraz gergindi. Sürekli yanında taşıdığı bir dosya vardı.

Selin hemen sordu:

— Dosyanın içinde ne olduğunu biliyor musunuz?

— Hayır. Ama o dosyayı kimseye vermek istemiyordu.

Rüzgar'ın aklına istasyon dosyası geldi.

— Bence bu fotoğraflar, kaybolan belgelerle bağlantılı.

Arka taraftaki eski dolapları kontrol etmeye başladılar.

Rüzgar bir çekmeceyi açtı. İçinden onlarca negatif film çıktı.

— Burada epey fotoğraf varmış.

Selin uyardı:

— Dikkatli olun, filmlere zarar vermeyin.

— Merak etmeyin komiserim. Fotoğrafçılıktan anlamam ama kırmamayı biliyorum.

Bir filmi ışığa doğru tuttu.

Sonra aniden durdu.

— Şuna bakın.

Filmde aynı beş kişi vardı. Ancak bu kez fotoğrafın tamamı görünüyordu. Beşinci kişinin yüzü de açıktı.

Selin fotoğrafı aldı.

— Vedat Ergin.

Nihat Bey fotoğrafa baktı.

— Evet, kendisi.

Rüzgar fotoğrafı çevirdi. Arkasında kurşun kalemle yazılmış bir not vardı:

Beşinci kişi her şeyi biliyor.

Selin yazıyı okudu.

— Bu notu kim yazmış?

Nihat Bey başını iki yana salladı.

— Bilmiyorum. Fotoğrafı yıllar önce saklamıştım.

Rüzgar fotoğraf makinesinin yanına geçti. Eski makineye dokunduğunda kulağına ince bir ses geldi.

“Çekildi… ama… saklandı…”

Rüzgar elini geri çekti.

Selin bunu fark etti.

— Bir şey mi oldu?

— Fotoğrafın çekildiği günle ilgili bir şey olabilir.

— Nasıl yani?

— Sanki başka bir fotoğraf daha varmış gibi.

Selin etrafa baktı.

— O zaman negatifleri incelemeye devam edelim.

Öğleye doğru Vedat Ergin'in eski adresine ulaştılar. Ancak yıllar önce taşınmıştı.

Selin dosyada bulunan telefon numarasını aradı. Telefonu açan kişi kendisini Vedat'ın oğlu olarak tanıttı.

— Babanızla görüşmemiz gerekiyor. Kendisine nasıl ulaşabiliriz?

— Babam bir süredir başka şehirde yaşıyor. Ama geçen gün İstanbul'a geldiğini biliyorum.

— Nerede kaldığını biliyor musunuz?

— Hayır. Ancak eski fotoğrafçı Nihat Bey'le ara sıra görüştüğünü biliyorum.

Selin telefonu kapattı.

— Demek Nihat Bey hâlâ onunla görüşüyor.

Rüzgar düşündü.

— Belki de fotoğrafların neden kaybolduğunu biliyor.

İkili yeniden stüdyoya döndü.

Bu sırada Rüzgar, dükkânın girişindeki eski posta kutusuna takıldı. Üzerindeki metal kapağa dokunduğunda kulağına bir ses geldi:

“Altıncı… kat… boş…”

Rüzgar başını kaldırdı.

— Komiserim, altıncı kat.

Selin ona baktı.

— Nereden çıktı şimdi?

— Posta kutusu bir şey söyledi.

Selin birkaç saniye gözlerini kapattı.

— Peki. Binada altıncı kat var mı, öğrenelim.

Yan binanın altı katlı olduğunu öğrendiler. Altıncı kattaki daire ise uzun zamandır boştu.

Daireye girdiklerinde içeride eski bir masa ve birkaç koli vardı.

Rüzgar kolilerden birini açtı. İçinde eski gazeteler, fotoğraf zarfları ve belgeler bulunuyordu.

Selin başka bir kutuyu kontrol ederken Rüzgar küçük bir zarf buldu.

Üzerinde Vedat'ın adı yazıyordu.

Selin zarfı açtı. İçinden bir fotoğraf ve kısa bir not çıktı.

Belgeler bende değil. Gerçeği bilen kişi fotoğrafın arkasında.

Rüzgar fotoğrafı çevirdi.

Arkasında tek bir isim yazıyordu:

Nihat.

Selin ona baktı.

— Demek ki Nihat Bey'in anlatmadığı bir şey var.

Rüzgar başını salladı.

— Bence de. Hem de önemli bir şey.

Stüdyoya döndüklerinde Nihat Bey onları kapıda karşıladı.

Selin fotoğrafı masanın üzerine bıraktı.

— Vedat Ergin'in eski dairesi