22. Bölüm: Fotoğrafın Arkasındaki Gölge

Sabah İstanbul yine bildiğini okuyordu. Sokaklar kalabalık, trafik her zamanki gibi kilitlenmişti. Rüzgar Fırtına ise otel odasında güne pek de iyi başlamamıştı.

Gece masanın başında dosyaları incelerken uyuyakalmış, sabah da kolunu sandalyenin arkasına sıkıştırmıştı.

Bir süre uğraştıktan sonra kendini kurtardı.

“Ula, daha sabah sabah sandalyeyle kavga ettuk. Bu şehir beni gerçekten istemey.”

Masadaki poğaçaya uzandı. Bir ısırık aldıktan sonra yüzünü buruşturdu.

“Bu ne ya? Poğaça mı yiyorum, taş mı kemiriyorum?”

Tam o sırada telefonu çaldı.

Arayan Selin'di.

“Rüzgar, karakola gelmen gerekiyor.”

“Günaydın komiserim. Siz de nasılsınız?”

“Rüzgar, saat kaç oldu?”

“Biliyorum, geliyorum.”

“On dakika içinde burada ol.”

“On dakika mı? Komiserim, İstanbul'da on dakikada insan ancak trafik ışığına ulaşır.”

“Rüzgar!”

“Tamam, tamam. Çıkıyorum.”

Telefonu kapattı, ceketini giydi ve odadan çıktı. Anahtarlığını cebine koyarken bir an durdu. Son günlerde eşyalardan duyduğu sesler hâlâ aklındaydı.

Özellikle dün gece duyduğu söz:

“Altı… kişi… değildi…”

Anahtarlığa baktı.

“Bugün de bir şey söyleyeceksen düzgün söyle. Benim de kafam karıştı.”

Elbette cevap gelmedi.

Rüzgar kapıyı çekip otelden ayrıldı.

Yeni dosya

Karakola vardığında Selin masasında bir dosyayla uğraşıyordu.

“Sonunda geldin.”

“Geldim komiserim. Yol boyunca iki kere yanlış sokağa girdim ama bu kez aynı simitçiye denk gelmedim.”

Selin başını kaldırmadan konuştu.

“Bunu başarı olarak görmüyorsundur umarım.”

“İstanbul şartlarında bence büyük başarı.”

Selin önündeki dosyayı ona uzattı.

“Yeni bir kayıp vakamız var. Mahir Sönmez adında bir arşiv uzmanı dün akşamdan beri ortada yok. Çalıştığı merkezde de bazı eski belgeler kaybolmuş.”

Rüzgar dosyayı açtı.

“Mahir Sönmez… Peki kaybolan belgeler neyle ilgili?”

“Henüz tam olarak bilmiyoruz. Ama dosyada eski bir tren istasyonu projesiyle ilgili fotoğraflar var.”

Selin birkaç fotoğrafı masaya bıraktı.

Rüzgar ilk fotoğrafa baktı. Ardından diğerini eline aldı.

Bir anda yüzündeki ifade değişti.

“Komiserim, bunu daha önce gördüm.”

“Nerede?”

“Geçen bölümde bulduğumuz fotoğrafların arasında. Aynı istasyon.”

Selin fotoğrafı inceledi.

“Evet, benziyor.”

Rüzgar fotoğrafın arkasını çevirdi. Kurşun kalemle yazılmış bir not vardı:

‘Bizi beş kişi sanıyorlar.’

Selin yazıyı okudu.

“Ne demek istemiş olabilir?”

Rüzgar fotoğraftaki kişileri saydı.

“Bir, iki, üç, dört, beş. Beş kişi var. Ama arkada başka biri mi var, onu anlayamadım.”

“Fotoğrafın tamamını incelememiz gerekiyor.”

“Ben de onu diyorum. Fotoğraflar artık normal fotoğraf olmaktan çıktı. İnsan bir aile fotoğrafı çektirirken bile şüpheleniyor.”

Selin dosyayı kapattı.

“Arşiv merkezine gidiyoruz.”

Mahir'in odası

Arşiv merkezi eski bir binanın üçüncü katındaydı. Koridor boyunca dosya dolapları sıralanmıştı. İçeride eski kâğıtların kokusu vardı.

Görevli onları Mahir'in odasına götürdü.

Oda dağınıktı. Çekmeceler açık bırakılmış, bazı dosyalar yere düşmüştü. Masanın üzerinde yarım kalmış bir çay duruyordu.

Rüzgar etrafına baktı.

“Buradan biri aceleyle çıkmış.”

Selin çay bardağını inceledi.

“Belki de biri burayı özellikle dağınık bırakmıştır.”

“Yani kaybolmuş gibi göstermek istemiş olabilir mi?”

“Olabilir. Önce kanıtları inceleyelim.”

Rüzgar masanın yanındaki kalemliğe uzandı. Metal kalemliğe dokunduğu anda kulağına kısa bir ses geldi.

“Pencere… açık…”

Rüzgar elini çekti.

Pencereye baktı. Kapalıydı.

Bir kez daha kalemliğe dokundu ama bu kez hiçbir şey duymadı.

Selin ona baktı.

“Ne oldu?”

“Bir şey yok.”

“Rüzgar, yine mi?”

Rüzgar hafifçe öksürdü.

“Kalemliğe bakıyordum.”

“Kalemliğe?”

“Evet. Güzelmiş.”

Selin birkaç saniye ona baktıktan sonra pencereye yöneldi.

Rüzgar da yanına gitti. Pencerenin kilidi kapalıydı ama perdenin kenarında küçük bir yırtık vardı. Pencere pervazındaki toz da bir noktada bozulmuştu.

“Buraya biri dokunmuş,” dedi Rüzgar.

Selin eğilip baktı.

“Bunu nereden anladın?”

“Şu tozlara bakın. Her taraf aynı değil. Birisi pencerenin kenarına dayanmış.”

Selin dikkatlice inceledi.

“Güzel fark ettin.”

Rüzgar gülümsedi.

“Bazen işe yarıyoruz komiserim.”

Odanın köşesindeki dolapta eski fotoğraf zarfları vardı. Rüzgar zarfları incelerken birinin üzerindeki yazıyı fark etti:

Kuzey İstasyonu – 12 yıl önce

Zarfı açtı. İçinden bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafta istasyonun önünde duran bir adam vardı. Ancak adamın yüzü kalemle çizilmişti.

Selin fotoğrafı aldı.

“Bu kim olabilir?”

Rüzgar arkasını çevirdi.

‘Gerçeği bilen son kişi.’

İkisi de yazıya bir süre baktı.

“Sanırım Mahir bu fotoğrafla bir şey anlatmaya çalışmış,” dedi Selin.

“Ya da biri onun anlatmasını istememiş.”

Beş fotoğraf, altı isim

Rüzgar odadaki kutuları incelemeye devam etti. Masanın altındaki küçük ahşap kutu dikkatini çekti. Kapağı tam kapanmamıştı.

Kutuyu kaldırırken içinden bir fotoğraf kayıp yere düştü.

“Hop! Dur bakalım.”

Fotoğrafı yerden aldı.

Bu kez beş kişi bir masanın etrafında duruyordu. Fotoğrafın arkasında ise altı isim yazılıydı:

Vedat Ergin

Cemal Tümer

Orhan Vural

Selçuk Arı

Mahir Sönmez

İsimsiz

Rüzgar listeyi Selin'e uzattı.

“Komiserim, burada bir kişi fazla.”

Selin isimleri dikkatle okudu.

“Fotoğrafta beş kişi var ama altı isim yazılmış.”

“Demek ki altıncı kişi fotoğraf çekilirken orada değildi.”

“Ya da fotoğraftan çıkarıldı.”

Rüzgar fotoğrafı yeniden inceledi.

“Bunu anlamak için fotoğrafın orijinalini bulmamız gerekiyor.”

Kutunun içindeki küçük metal parçaya dokunduğunda bir ses daha duydu.

“Arkasında… duruyordu…”

Rüzgar başını kaldırdı.

“Arkasında…”

Selin hemen yanına geldi.

“Ne var?”

“Bir şeyin arkasında duruyormuş.”

“Neyin arkasında?”

Rüzgar odanın duvarlarına baktı. Büyük bir fotoğraf çerçevesi dikkatini çekti.

“Şunun arkasına bakabilir miyiz?”

Selin çerçeveyi dikkatlice indirdi. Arkasında katlanmış küçük bir kâğıt vardı.

Kâğıtta şu cümle yazıyordu:

‘Altıncı kişi hiçbir zaman kaybolmadı.’

Selin yazıyı tekrar okudu.

“Demek ki bu kişi hâlâ hayatta olabilir.”

Rüzgar başını salladı.

“Peki neden kimliğini saklamış?”

“Bunu bulduğumuzda öğreneceğiz.”

Rüzgar derin bir nefes aldı.

“Ben artık fotoğraf çektirirken arkamı da kontrol edeceğim.”

Güvenlik kamerasındaki kişi

Selin güvenlik görevlisinden binanın kamera kayıtlarını istedi.

Görüntüler incelendiğinde gece saat 21.40'ta binaya bir kişinin girdiği görüldü. Yüzü kamerada net değildi.

Saat 22.15'te aynı kişi binadan çıkıyordu. Bu kez elinde bir çanta vardı.

Selin ekrana yaklaştı.

“Görüntüyü biraz büyütebilir misiniz?”

Görevli görüntüyü yakınlaştırdı.

Rüzgar dikkatle izledi.

“Bir dakika. Şuna bakın.”

“Ne gördün?”

“İçeri girerken çantası yok. Çıkarken var. Ayrıca yürüyüşü de değişmiş.”

Selin ekrana baktı.

“Sağ ayağını sürüklüyor gibi.”

“Evet. Bir de çantayı sol eliyle taşıyor. Sanki ağır bir şey varmış gibi kolunu fazla hareket ettirmiyor.”

Görevli görüntüyü biraz daha büyüttü. Adamın montunun kolunda küçük, beyaz bir işaret görünüyordu.

Selin görüntünün fotoğrafını aldı.

“Bu işareti araştıracağız.”

Tam odadan çıkacakları sırada Rüzgar'ın telefonu çaldı.

Annesiydi.

“Efendim anne?”

“Oğlum, yemek yedin mi?”

“Yedim anne.”

“Ne yedin?”

“Poğaça.”

“Başka?”

Rüzgar sustu.

Annesi sesini yükseltti.

“Rüzgar Fırtına! Sen oraya çalışmaya mı gittin, poğaçayla yaşamaya mı?”

Selin başını eğip gülümsemesini saklamaya çalıştı.

“Anne, işim var. Sonra konuşuruz.”

“Akşam düzgün yemek ye. Bir de baban soruyor, Rize'ye ne zaman geleceksin?”

“Bilmiyorum anne.”

“Peki. Kendine dikkat et.”

Telefon kapandı.

Selin ona döndü.

“Annen haklı. Sürekli poğaçayla olmaz.”

Rüzgar şaşkınlıkla baktı.

“Komiserim, siz de mi başladınız?”

“Evet. Önce iş, sonra yemek.”

“Bu karakolda herkes annemle aynı fikirde.”

Eski şirketin izi

Öğleden sonra güvenlik kamerasındaki işaretin hangi şirkete ait olduğu belirlendi.

İşaret, yıllar önce Kuzey İstasyonu yenileme projesinde çalışan özel bir arşiv şirketine aitti.

Eski personel