23. Bölüm: Geçmişten Gelen İsim

Rüzgar o gece bir türlü uyuyamadı.

Yatağa uzanmıştı ama aklı hâlâ masanın üzerindeki fotoğraftaydı. Kaç kere eline alıp incelediğini saymayı çoktan bırakmıştı.

Fotoğrafın arkasında yazan cümle gözünün önünden gitmiyordu:

“Rüzgar Fırtına, sen de fotoğraftasın.”

Fotoğraf on iki yıl önce çekilmişti. O zamanlar Rüzgar henüz çocuktu. Üstelik fotoğraftaki insanlardan hiçbirini tanımıyordu.

Yataktan kalkıp fotoğrafı yeniden eline aldı.

“Ula, ben o zamanlar oyuncak arabayla oynayidum. Ne ara bu işlerin içine girdum?”

Fotoğrafı masaya bıraktı. Bir süre öylece baktıktan sonra telefonu eline aldı. Saat henüz sabah olmamıştı ama Selin'den mesaj gelmişti.

“Saat dokuzda karakolda ol. Fotoğrafı yanında getir.”

Rüzgar saate baktı.

Sekiz buçuk.

“Harika. Yine koşturacağız.”

Üzerini değiştirmeye başladı. Ceketini aceleyle giyerken kolunu ters geçirdi. Birkaç saniye uğraştıktan sonra düzeltti.

“Bugün de ceketle anlaşmaya vardık.”

Fotoğrafı çantasına koyup otelden çıktı.

Eski sinyal odası

Karakola vardığında Selin kapının önünde bekliyordu.

“Geç kaldın.”

“Üç dakika komiserim.”

“Üç dakika da geç kalmaktır.”

“İstanbul'da üç dakika bence oldukça iyi.”

Selin cevap vermeden arabaya yöneldi.

“Bin. Eski istasyona gidiyoruz.”

Yol boyunca Rüzgar fotoğrafı çantasından çıkarıp tekrar inceledi.

“Komiserim, gerçekten benimle ne ilgisi olabilir?”

“Bunu öğrenmeye çalışıyoruz. Önce fotoğrafın çekildiği yerdeki kayıtları bulacağız. Sonra seni bu olayla ilişkilendiren kişinin kim olduğunu araştıracağız.”

“Peki ya o kişi beni nereden tanıyor?”

Selin gözünü yoldan ayırmadan cevap verdi.

“Onu da bulacağız. Ama şimdilik tahmin yürütmek yerine elimizdeki kanıtlara bakalım.”

Bir süre sonra eski Kuzey İstasyonu'na ulaştılar.

İstasyonun çevresi yıllar içinde değişmişti. Eski binaların bir kısmı kapatılmış, bazıları da yenilenmişti. Sinyal odası ise istasyonun arka tarafında kalıyordu.

Kapının önünde durdular. Bina uzun zamandır kullanılmıyordu.

Selin görevli ekiple görüşerek kapının açılmasını sağladı.

İçeri girdiklerinde tozlu raflar, eski cihazlar ve bir köşeye yığılmış sandalyelerle karşılaştılar.

Rüzgar etrafına baktı.

“Buraya en son ne zaman biri gelmiş acaba?”

“Bunu birazdan anlarız. Etrafa dikkatli bak.”

Rüzgar odanın ortasına doğru yürüdü. Tam masanın yanından geçerken ayağı yerdeki kabloya takıldı. Dengesini kaybedip yanındaki sandalyeye tutundu. Sandalye de onunla beraber yere devrildi.

Selin arkasını döndü.

“Rüzgar, daha yeni girdik!”

“Ben bir şey yapmadım komiserim. Sandalye zaten pek sağlam görünmüyordu.”

“Sandalyeyle uğraşmayı bırak da işimize bakalım.”

Rüzgar sandalyeyi yerine kaldırdı.

“Tamam, tamam. Bugünlük bu kadar.”

Eski kayıt defteri

Odanın arka tarafında metal bir dolap vardı. İçinde eski klasörler ve birkaç defter duruyordu.

Rüzgar bir defteri eline aldı.

Kapağında şu yazıyordu:

Kuzey İstasyonu – Personel ve Ziyaretçi Kayıtları

“Komiserim, galiba aradığımız şey bu.”

Selin yanına geldi. Defteri birlikte incelemeye başladılar.

On iki yıl önceye ait kayıtları bulduklarında beş kişinin adı sıralanmıştı. Ancak ziyaretçi bölümünde başka bir kayıt daha vardı.

İsim kısmı karalanmıştı.

Tarih ve saat ise hâlâ okunuyordu:

14 Mayıs – 21.15

Rüzgar parmağıyla tarihi gösterdi.

“Fotoğrafın çekildiği gün.”

Selin başını salladı.

“Evet. Demek ki o gece buraya altıncı biri de gelmiş.”

Rüzgar sayfanın altındaki küçük notu fark etti.

‘Fotoğraf teslim edildi. Orijinal negatifler ayrı yerde saklanacak.’

“Negatifler!”

Selin notu dikkatle inceledi.

“Bunları bulabilirsek fotoğrafın sonradan değiştirilip değiştirilmediğini anlayabiliriz.”

Rüzgar defterin diğer sayfalarını çevirdi. Arka tarafta başka bir not vardı:

‘Dolap 17 – Anahtar arşiv sorumlusunda.’

“On yedinci dolap nerede acaba?”

Selin odanın diğer tarafını işaret etti.

“Şu dolapların arasında olabilir. Bakalım.”

Dolaptaki ses

Dolapların bulunduğu bölüme geçtiler. On yedinci dolap kapalıydı. Selin üzerindeki anahtarlardan birkaçını denedi ama hiçbiri olmadı.

“Bu anahtarlar değil.”

Rüzgar kilide yaklaştı.

“Belki başka bir yerde saklamışlardır.”

“Önce dolabın çevresine bakalım.”

Rüzgar dolabın kenarındaki metal etikete dokunduğu anda tanıdık bir ses duydu.

“Alt raf… arka…”

Elini çekti.

Selin ona baktı.

“Bir şey mi oldu?”

Rüzgar dolabın altına eğildi.

“Şurada bir şey var.”

Dolabın arka tarafına sıkışmış küçük bir kutu buldu. Selin'in yardımıyla kutuyu çıkardılar.

İçinden eski bir anahtar ve küçük bir zarf çıktı.

Zarfın üzerinde tek kelime yazıyordu:

NEGATİF

Selin zarfı dikkatlice açtı. İçinde eski fotoğraf filmleri vardı.

“Bunları incelemeye göndereceğiz.”

Rüzgar rahat bir nefes aldı.

“Demek ki doğru yerdeymişiz.”

Selin ona baktı.

“Bu kez iyi iş çıkardın.”

Rüzgar hafifçe gülümsedi.

“Arada bir şaşırtıyorum insanları.”

“Bunun devamını bekliyorum.”

Beş kişinin fotoğrafı

Karakola döndüklerinde negatifleri incelemesi için uzman ekibe teslim ettiler.

Selin bilgisayarın başında çalışırken Rüzgar karşısındaki sandalyeye oturmuş, buldukları fotoğrafları inceliyordu.

Bir süre sonra Selin seslendi:

“Rüzgar, buraya gel.”

Ekranda eski fotoğrafın büyütülmüş hâli vardı.

Beş kişi masanın etrafında duruyordu. Ancak fotoğrafın sağ tarafında, ışığın yansıdığı bölümde başka bir siluet seçiliyordu.

Uzman fotoğrafın negatifini incelemişti. Görüntünün bir kısmının sonradan kesildiği anlaşılıyordu.

Selin ekrana yaklaştı.

“Fotoğrafın bir bölümü kesilmiş.”

Rüzgar şaşkınlıkla baktı.

“Yani altıncı kişi aslında fotoğraftaymış.”

“Öyle görünüyor. Ama yüzünü henüz seçemiyoruz.”

Uzman görüntüyü biraz daha büyüttü. Arka planda duran bir insan silueti belirginleşti. Kişinin yüzü görünmüyordu fakat elinde küçük bir dosya vardı.

Selin görüntüyü dikkatle inceledi.

“Bu dosya önemli olabilir.”

Rüzgar başını salladı.

“Belki de o gece kaybolan belgeler bunlardı.”

“Olabilir. Ama bunu kanıtlamamız gerekiyor.”

Rüzgar fotoğrafın altındaki tarihe yeniden baktı.

On iki yıl önce…

Kuzey İstasyonu…

Altıncı kişi…

Ve kendi adı.

Bütün bunların birbirine nasıl bağlandığını hâlâ anlayamıyordu.

Mahir'in telefonundaki kayıt

Öğleden sonra Selin'e arşiv merkezinden telefon geldi.

Mahir Sönmez'in telefonu bulunmuştu.

Telefon, eski istasyonun yakınındaki bir telefon kulübesinin yanında ele geçirilmişti. İçinde de kısa bir ses kaydı vardı.

Selin telefonu karakola getirtti.

Kayıt açıldığında önce birkaç saniye sessizlik duyuldu. Ardından bir erkek sesi konuşmaya başladı:

“Bunu dinleyen kişi, fotoğrafı bulmuş olmalı. Beş kişiye bakmayın. Asıl mesele altıncı kişi. Onu bulmadan hiçbir şey anlaşılmayacak.”

Kayıt burada sona eriyordu.

Rüzgar ekrana baktı.

“Bu Mahir'in sesi mi?”

Selin başını salladı.

“Henüz bilmiyoruz. Ses karşılaştırması yapılacak.”

Rüzgar bir süre düşündü.

“Bize bir şey anlatmaya çalışıyor ama neden doğrudan söylemiyor?”

“Belki de söyleyebileceği kadarını kaydetmiştir.”

“Yani başına bir şey gelmesinden korkmuş olabilir.”

Selin cevap vermedi. Kayıt dosyasını tekrar dinledi.

“Bu sesin kime ait olduğunu öğrenmemiz gerekiyor.”

On iki yıl önce İstanbul'da

Akşamüstü Rüzgar oteline döndüğünde aklı hâlâ fotoğraftaydı.

Masaya oturdu. Çantasından fotoğrafı çıkarıp önüne koydu.

Bir süre düşündükten sonra annesini aradı.

“Anne, sana bir şey soracağum.”

“Hayırdır oğlum?”

“Ben küçükken İstanbul'a gelmiş miydim?”

Annesi kısa bir süre düşündü.

“Gelmiştin tabii. Sen küçüktün. Babanla beraber kısa bir ziyaret yapmıştık.”

Rüzgar doğruldu.

“Ne zaman gelmiştik?”

“On iki, on üç yıl olmuştur. Tam hatırlamıyorum. Neden sordun?”

Rüzgar fotoğrafa baktı.

“Peki nereye gitmiştik?”

“Babanın eski bir tanıdığı vardı. Onunla görüşmeye gitmiştik sanırım. Ama ayrıntısını hatırlamıyorum.”

Rüzgar'ın kafası iyice karışmıştı.

“Baban hatırlar mı?”

“Muhtemelen. İstersen ona sorayım.”

“Şimdilik gerek yok anne. Sonra konuşuruz.”

Annesi sesindeki değişikliği fark etmişti.

“Bir sorun mu var oğlum?”

“Yok anne. Sadece es