24. Bölüm: Babamı Aradım, Başımıza İş Açıldı!

Rüzgar o sabah gözlerini açar açmaz tavana baktı. Normalde uyandığında ilk düşündüğü şey kahvaltı olurdu ama bu kez aklına dün gece gelen telefon takılmıştı.

Bilinmeyen numaradaki adam, babasını tanıdığını söylemişti. Yetmemiş, yıllardır peşinde oldukları altıncı kişinin kim olduğunu babasının bildiğini de söylemişti.

Rüzgar yatağın kenarına oturup telefonunu aldı.

“Ula, sabah sabah insanın aklına ne gelir? Kahvaltı gelir, çay gelir. Benim aklıma yine cin gibi insanlar geldi. Bir de babamı arayacağum. Hayırlısı bakalum.”

Rehberden babasını bulup aradı.

Telefon birkaç kez çaldıktan sonra babası açtı.

“Efendim oğlum?”

“Baba, günaydın.”

“Günaydın. Hayırdır, bu saatte aradığına göre bir şey var.”

“Bir şey var da nereden başlayacağımı bilemedum. Sana bir şey soracağum. On iki yıl önce İstanbul'a geldiğimiz zamanı hatırlıyor musun?”

Babası biraz düşündü.

“Hatırlıyorum. Ne oldu?”

“Burada Kuzey İstasyonu diye bir yer var. Oraya gitmiş miydik?”

Bu kez sessizlik uzadı.

“Evet, gitmiştik.”

Rüzgar yatağın kenarında doğruldu.

“Niye gitmiştik baba?”

“Eski bir tanıdığımla görüşecektim. Bir süre orada kalmıştık. Sen de yanımdaydın.”

“Kimdi o tanıdığın?”

“Adı Mahir'di galiba. Aradan çok zaman geçti, tam hatırlayamıyorum.”

Rüzgar'ın gözleri büyüdü.

“Mahir mi dedin?”

“Evet. Neden şaşırdın?”

“Baba, Mahir Sönmez diye birini tanıyor musun?”

Babası derin bir nefes aldı.

“Rüzgar, bu ismi nereden duydun?”

Rüzgar yatağın kenarından kalktı.

“Demek tanıyorsun! Baba, bu adam kayboldu. Çalıştığı yerde eski fotoğraflar bulduk. Fotoğraflardan birinde benim adım yazıyor.”

“Ne diyorsun sen?”

“Bir de dün gece biri aradı. Seni tanıdığını söyledi. Altıncı kişinin kim olduğunu senin bildiğini iddia etti.”

Babası cevap vermedi.

Rüzgar telefonu kulağında bekletti.

“Baba?”

“Buradayım oğlum.”

“E iyi, ben de buradayım. Bir şey anlatacak mısın?”

“Rüzgar, bu konuyu telefonda konuşmayalım. İstanbul'daki işlerini dikkatli yürüt. Ben de eski evraklara bakacağım.”

Rüzgar kaşlarını çattı.

“Baba, ne saklıyorsun?”

“Şimdilik bir şey saklamıyorum. Ama bazı şeyleri hatırlamam gerekiyor.”

“Ula baba, insan bir şey saklamıyorsa böyle konuşmaz. Sanki devlet sırrı soruyorum!”

“Sonra konuşacağız oğlum.”

Telefon kapandı.

Rüzgar bir süre ekrana baktı.

“Harika! Bir de babam gizemli konuşmaya başladı. Ailede normal insan kalmadı. Annem duysa kesin ‘Ben size demedim mi?’ diye başlayacak.”

Tam o sırada telefonuna Selin'den mesaj geldi.

“Karakola gel. Yeni bilgi var.”

Rüzgar ceketini aldı.

“Daha kahvaltı yapamadık. İstanbul'da insanın başına bir şey gelmeden çay içmesi bile zor.”

Kapıyı çekip çıktı.

Selin'in sabrı sınanıyor

Rüzgar karakola girdiğinde Selin bilgisayarın başında çalışıyordu.

“Günaydın komiserim!”

Selin başını kaldırdı.

“Günaydın. Babanla konuştun mu?”

Rüzgar olduğu yerde durdu.

“Bir dakika. Ben daha kapıdan yeni girdim. Haberler benden hızlı mı yayılıyor?”

“Dün gece aradığın numarayı araştırdım. Kayıtlı değil. Sabah da babanla konuşacağını söylemiştin.”

“Evet, konuştum. Babam Mahir'i tanıyormuş.”

Selin sandalyesinden kalktı.

“Bunu neden daha önce söylemedin?”

“Komiserim, ben de az önce öğrendim. İnsan kendi babasından böyle bir şey duyunca biraz afallıyor.”

“Peki başka ne söyledi?”

“On iki yıl önce istasyona birlikte gitmişler. Ama ayrıntıları pek hatırlamıyormuş.”

Selin önündeki dosyayı açtı.

“Mahir'in telefonundaki ses kaydında geçen bazı kelimeler eski istasyon kayıtlarıyla eşleşiyor. Bugün oraya yeniden gideceğiz.”

Rüzgar başını salladı.

“Tamamdır.”

Selin gözlerini ona dikti.

“Bu kez hiçbir yere tek başına gitmiyorsun.”

“Komiserim, ben zaten tek başıma gitmeyi pek sevmiyorum.”

“Geçen hafta marketin arka kapısından çıkıp kendini başka sokakta buldun.”

Rüzgar hemen itiraz etti.

“Ula, o marketin kapısı da insanı yanıltıyordu. Ön kapı diye girdim, kendimi arka sokakta buldum. Ben ne bileyim?”

“Kapının suçu yok Rüzgar.”

“Bence biraz var. Bir kapı da insanı doğru yere çıkarsın.”

Selin dosyayı kapattı.

“Arabaya bin.”

Rüzgar kapıya yöneldi.

“Peki komiserim. Ama bir gün de beni kahvaltıya çağırın, sürekli dosyaya çağırıyorsunuz.”

“Önce şu dosyayı bitir.”

“Benim kahvaltı dosyam daha acil ama neyse.”

Eski istasyonda hareketlilik

Kuzey İstasyonu'na vardıklarında güvenlik görevlisi onları karşıladı.

“Komiserim, sabah buraya bir adam geldi. Eski sinyal odasını sordu.”

Selin hemen dikkat kesildi.

“Nasıl biriydi?”

“Orta yaşlarda, koyu renk mont giymişti. Elinde küçük bir çanta vardı. İçeri girmesine izin vermedim.”

Rüzgar araya girdi.

“Peki nereye gittiğini gördünüz mü?”

Görevli istasyonun arka tarafını gösterdi.

“Şu tarafa doğru yürüdü.”

Selin çevreyi kontrol etti.

“Birlikte bakalım. Dikkatli ol.”

“Merak etmeyin komiserim.”

Rüzgar iki adım attı. Sonra yerdeki boş karton kutuya bastı. Kutu kayınca dengesini kaybetti ve duvara tutunarak kendini toparladı.

Selin arkasını döndü.

“Daha iki dakika olmadı!”

Rüzgar kutuya baktı.

“Komiserim, ben bir şey yapmadım. Kutu kendi kendine hareket etti.”

“Yürümeye devam et.”

“Ula, bir gün de başıma iş açmadan yürüyeyim. Bakalım o gün nasıl olacak.”

Arka taraftaki küçük geçide ulaştılar. Birkaç eski depo kapısı vardı. Kapılardan birinin önünde buruşturulmuş bir kâğıt duruyordu.

Rüzgar eğilip aldı.

Üzerinde tek bir cümle yazıyordu:

“Fotoğrafı buldunuz. Şimdi aslına bakın.”

Selin kâğıdı eline aldı.

“Bunu buraya kim bıraktı?”

Rüzgar çevreye baktı.

“Bizi buraya çekmeye çalışıyor olabilir.”

“Olabilir. O yüzden acele etmeyeceğiz.”

Tam o sırada depolardan birinin kapısı hafifçe hareket etti.

İkisi de o tarafa döndü.

Kapının arkasından bir gölge geçti.

Selin seslendi:

“Polis! Olduğun yerde kal!”

Gölge hızla uzaklaştı.

Rüzgar hiç düşünmeden peşinden hareketlendi.

“Komiserim, kaçıyor!”

“Rüzgar, bekle!”

Ama Rüzgar çoktan köşeyi dönmüştü.

Bir kovalamaca, iki sakarlık

Rüzgar adamı istasyonun yanındaki dar geçitte gördü.

“Hey! Dur bakalum!”

Adam arkasına bile bakmadan yürümeye devam etti.

Rüzgar hızlandı. Tam yaklaşmıştı ki önüne bir temizlik arabası çıktı.

Arabayı iten görevli son anda kenara çekildi.

Rüzgar durmaya çalışırken neredeyse arabaya çarpıyordu.

“Pardon! Polis işi!”

Görevli arkasından seslendi:

“Polis olsan da önüne baksana!”

Rüzgar koşarken arkasına seslendi:

“Bakıyorum da her şey önüme çıkıyor!”

Adam bu kez istasyonun küçük çay ocağına girmişti.

Rüzgar içeri daldı.

“Bir dakika! Buradan kimse çıkmadı, değil mi?”

Çaycı şaşkın şaşkın baktı.

“Ne diyorsun evladım? Çay mı içeceksin?”

“Şimdi çay değil, adam arıyoruz.”

Çaycı etrafa baktı.

“Burada adamdan bol ne var?”

Rüzgar başını iki yana salladı.

“Ula, bugün herkesin benimle uğraşacağı tuttu.”

Tam o sırada arka taraftan bir ses geldi.

“Buradayım!”

Rüzgar başını çevirdi.

Adam mutfağın arka kapısından çıkmaya çalışıyordu.

“Ula, yine mi kaçıyorsun?”

Peşinden gitti ama kapının önündeki paspasa takılıp sendeledi. Son anda kapının kenarına tutundu.

Adam çoktan dışarı çıkmıştı.

Fakat Selin diğer taraftan gelmişti.

“Dur! Polis!”

Adam olduğu yerde kaldı.

Selin yanına yaklaşıp kimliğini gösterdi.

“Çantanı yere bırak.”

Adam çantasını bıraktı. Selin kontrol ettiğinde içinde birkaç eski fotoğraf ve bir zarf buldu.

Rüzgar nefes nefese yanlarına geldi.

“Komiserim… Ben de geldim.”

Selin ona baktı.

“Gördüm. Özellikle paspasla olan mücadeleni.”

Rüzgar nefesini toparlamaya çalıştı.

“Paspas biraz güçlü çıktı. Ben de hazırlıksız yakalandım.”

Adamın adı Kadir Yaman'dı. Eski istasyonun yakınında çalışan bir tamirci olduğunu söyledi.

Selin çantadaki fotoğrafları gösterdi.

“Bunlar nereden geldi?”

Kadir cevap vermekte tereddüt etti.

“Ben sadece birinden aldım.”

“Kimden?”

“İsmini bilmiyorum.”

Rüzgar araya girdi.

“Peki neden buraya geldin?”

Kadir başını eğdi.

“Bana fotoğrafı buraya getirmemi söylediler. Bir de şu zarfı bırakmam gerekiyordu.”

Selin zarfı açtı.

İçinden eski bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafın arkasınd