25. Bölüm: Üç Cinayet, Bir Konuşan Gözlük ve Bir Dedektifin Çilesi!

Rüzgar Fırtına o sabah yine erkenden uyanmıştı. Aslında erkenden uyanmak istememişti ama aklına takılan meseleler yüzünden yatakta daha fazla duramamıştı.

Babası ertesi gün İstanbul'a gelecekti. Fakat kapısının altından bırakılan fotoğraf ve üzerindeki not hâlâ aklındaydı.

“Baban yarın geldiğinde her şeyi anlatmayacak.”

Rüzgar kâğıdı eline alıp tekrar okudu.

“Ula, insan kendi babasıyla ilgili de mi soruşturma yürütür? Benim hayatımda normal bir gün olmayacak mı?”

Tam o sırada telefonu çaldı.

Arayan Selin'di.

“Rüzgar, emniyete gel. Yeni bir dosyamız var.”

“Komiserim, daha kahvaltı yapmadım.”

“Buraya gelince yaparsın.”

“Geçen sefer de öyle dediniz. Akşam yemeğine kadar bekledim.”

“Bugün o kadar sürmez. Hadi, bekliyorum.”

Telefon kapandı.

Rüzgar montunu aldı. Kapıya çıktıktan sonra anahtarını unuttuğunu fark etti. Geri dönüp anahtarı aldı.

“Daha evden çıkmadan başladık. Bugün bakalum başımıza ne gelecek.”

Üç cinayet, tek bağlantı

Emniyete vardığında Selin masasında dosyaları inceliyordu.

“Geldin mi? Otur, anlatmam gerekenler var.”

Rüzgar sandalyeye oturdu.

“Telefonda üç cinayet dediniz. Doğru mu duydum?”

“Evet. Üç kişi, üç ayrı yerde ölü bulundu.”

Selin ilk fotoğrafı önüne koydu.

“Adnan Yücel. Emekli bir iş insanı. Kendi ofisinde bulunmuş.”

İkinci fotoğrafı gösterdi.

“Ferhat Demir. Eski bir gazeteci. Evinde bulunmuş.”

Son fotoğrafı da masaya bıraktı.

“Cevdet Arslan. Arşiv danışmanlığı yapıyormuş. Çalışma odasında bulunmuş.”

Rüzgar fotoğrafları dikkatle inceledi.

“Üçünün ortak noktası ne?”

“Yıllar önce Atlas Arşiv ve Danışmanlık isimli şirkette çalışmışlar. Şirket yaklaşık on beş yıl önce kapanmış.”

“Peki neden şimdi?”

“Bilmiyoruz. Ancak üçünün de son günlerde eski şirket kayıtlarıyla ilgilendiğini öğrendik.”

Rüzgar fotoğrafları yan yana koydu.

“Demek ki geçmişte kalan bir şey yeniden ortaya çıkmış. Birileri de bunun ortaya çıkmasını istemiyor.”

Selin başını salladı.

“Önce Adnan Yücel'in ofisine gideceğiz.”

Rüzgar ayağa kalktı.

“Tamamdır. Bu kez dikkatli olacağım.”

Selin ona baktı.

“Bunu daha önce de söylemiştin.”

“İnsan gelişiyor komiserim.”

Adnan Yücel'in ofisindeki gözlük

Adnan Yücel'in ofisi oldukça düzenliydi. Masanın üzerinde birkaç dosya, duvarda eski fotoğraflar, pencerenin yanında da küçük bir sehpa vardı.

Rüzgar odayı incelerken sehpanın üzerindeki kahverengi çerçeveli gözlüğü fark etti.

Gözlüğü eline aldı.

Bir süre baktı.

Sonra kulağına ince bir ses geldi.

“Üç... üç... üç...”

Rüzgar olduğu yerde kaldı.

Gözlüğe baktı, ardından Selin'e döndü.

“Komiserim, yine başladı.”

Selin başını kaldırdı.

“Ne başladı?”

“Konuşmalar.”

“Kim konuşuyor?”

Rüzgar elindeki gözlüğü gösterdi.

“Bu.”

Selin birkaç saniye ona baktı.

“Rüzgar, gözlük konuşmaz.”

“Ben de öyle düşünüyordum ama kendisi aynı fikirde değil.”

Selin gözlüğü elinden aldı.

“Bununla uğraşmayı bırak. Odayı incele.”

Rüzgar gözlüğü tekrar eline aldığında ses yeniden duyuldu:

“Mavi dosya... üçüncü çekmece...”

Hemen masanın yanına gitti.

“Bir dakika. Üçüncü çekmece dedi.”

Selin ona döndü.

“Nereden biliyorsun?”

“Gözlük söyledi.”

Selin cevap vermeden çekmeceleri kontrol etmeye başladı. Üçüncü çekmecede mavi renkli, eski bir dosya buldular.

Üzerinde şu yazıyordu:

ATLAS PROJESİ – 2009

Dosyanın içinde eski şirket belgeleri, ödeme kayıtları ve ortakların imzaları vardı.

Selin sayfaları incelerken Rüzgar da belgelerdeki isimlere baktı.

“Bu dosya önemli. Şirketin kapanmadan önceki kayıtları burada.”

Selin birkaç sayfanın fotoğrafını çekti.

Rüzgar gözlüğe baktı.

“Sağ ol. İşimize yaradı.”

Selin başını kaldırdı.

“Gözlüğe teşekkür mü ediyorsun?”

“Evet. Yardım etti sonuçta.”

“Peki. Birazdan ona çay da söylersin.”

“İçiyorsa neden olmasın?”

Selin başını iki yana salladı.

Ferhat Demir'in odasındaki fotoğraf

İkinci adres Ferhat Demir'in eski çalışma odasıydı.

Oda kitaplarla, gazete kupürleriyle ve eski fotoğraflarla doluydu.

Rüzgar masanın üzerindeki bir fotoğrafı fark etti.

Fotoğrafta Adnan Yücel, Ferhat Demir ve Cevdet Arslan yan yana duruyordu. Yanlarında bir kişi daha vardı ama fotoğrafın o kısmı kesilmişti.

Rüzgar fotoğrafı Selin'e uzattı.

“Şuna bakın. Dördüncü kişi kim?”

Selin fotoğrafı çevirdi.

Arkasında şu yazıyordu:

“Dört kişi başladı, üç kişi sustu.”

“Fotoğrafın kesilmiş olması tesadüf değil,” dedi Selin.

Rüzgar başını salladı.

“Bence de. Birisi özellikle o kişiyi gizlemek istemiş.”

Masadaki siyah çerçeveli gözlüğü eline aldı.

“Bakalım sen ne biliyorsun?”

Gözlükten ince bir ses geldi:

“Adı... listede...”

Rüzgar hemen masadaki evrakları karıştırmaya başladı.

Selin sordu:

“Ne arıyorsun?”

“Bir isim söyledi. Listede olduğunu söyledi.”

Eski çalışan kayıtlarını buldular. İsimleri tek tek incelerken Rüzgar'ın gözü birinde durdu:

Taylan Koray.

Taylan, şirketin eski çalışanlarından biriydi. Şirket kapanmadan kısa süre önce işten ayrılmıştı.

Selin ismi not etti.

“Bu kişiyi bulmamız gerekiyor.”

Rüzgar gözlüğü masaya bıraktı.

“İki gözlük, iki ipucu. Ben bu gidişle gözlükçü açacağım.”

“Önce cinayetleri çöz, sonra dükkân açarsın.”

Cevdet Arslan'ın çalışma odası

Üçüncü adres Cevdet Arslan'ın çalışma odasıydı. Kitaplıklar ve arşiv belgeleriyle dolu bir odaydı.

Rüzgar rafları incelerken kırmızı kapaklı bir kitap gördü. Kitabın hemen yanında başka bir gözlük duruyordu.

Gözlüğü eline aldı.

“Bakalum, sen ne anlatacaksın?”

Çok geçmeden bir ses duyuldu:

“Kırmızı... kitap...”

Rüzgar kitabı açtı. İlk sayfalarda eski toplantı notları vardı. Arka sayfalardan birinin arasına küçük bir fotoğraf sıkıştırılmıştı.

Fotoğrafta aynı dört kişi görünüyordu. Bu kez dördüncü kişinin yüzü daha netti.

Selin fotoğrafı aldı.

“Bu Taylan olabilir.”

Rüzgar dikkatle baktı.

“Benziyor ama kesin konuşmayalım.”

Fotoğrafın arkasında bir not vardı:

“Belgeler teslim edilmeden önce imzalar değiştirildi.”

Selin'in yüzü ciddileşti.

“Demek ki şirketin kayıtlarıyla oynanmış.”

Rüzgar kitabın sayfalarını tekrar çevirdi. Bir sayfanın köşesinde aynı tarihin üç kez yazıldığını fark etti.

“Komiserim, şuna da bakın. Bu tarih önemli olabilir.”

Selin not aldı.

“Bunların hepsini incelemeye göndereceğiz.”

Rüzgar gözlüğü masaya bıraktı.

“Gözlüklerin söyledikleri bir yere kadar. Gerisini biz bulacağız.”

Selin hafifçe gülümsedi.

“İşte şimdi doğru konuşuyorsun.”

Taylan Koray'ın sakladığı belgeler

Taylan Koray'ın adresini bulmaları uzun sürmedi.

Kapıyı açan adam karşısında polisi görünce şaşırdı.

“Buyurun?”

Selin kimliğini gösterdi.

“Komiser Selin. Atlas Arşiv hakkında konuşmamız gerekiyor.”

Taylan bir süre onları süzdü, sonra içeri aldı.

Salona oturdular.

Rüzgar doğrudan konuya girdi.

“Adnan Yücel, Ferhat Demir ve Cevdet Arslan'ı tanıyor muydunuz?”

Taylan başını salladı.

“Evet. Bir dönem aynı şirkette çalıştık.”

“Şirketten neden ayrıldınız?”

Taylan ellerini birleştirdi.

“Çünkü bazı şeylerin doğru gitmediğini fark ettim. Ödeme kayıtları birbirini tutmuyordu. Bazı belgelerdeki imzalar da sonradan değiştirilmişti. Bunu söyledim ama kimse dinlemedi.”

Selin öne eğildi.

“Bu belgelerin kopyasını aldınız mı?”

Taylan bir süre sustu.

Sonra odanın köşesindeki dolaba baktı.

Rüzgar bu hareketi fark etti.

“Orada bir şey mi var?”

Taylan cevap vermedi.

Rüzgar dolabın üzerindeki siyah çerçeveli gözlüğü gördü. Elini uzatıp aldı.

Gözlükten bir ses geldi:

“Ben yapmadım... dosyayı sakladım...”

Rüzgar gözlüğü yavaşça indirdi.

“Komiserim, sanırım aradığımız şey burada.”

Selin dolabı açtı. İçeride eski bir kutu vardı. Kutunun içinden Atlas Arşiv'e ait belgeler, bir defter ve birkaç fotoğraf çıktı.

Selin belgeleri masaya yaydı.

“Bunları neden polise vermediniz?”

Taylan başını öne eğdi.

“Korktum. O zamanlar bu şirketin arkasında kimlerin olduğunu bilmiyordum. Ailemi de tehlikeye atmak istemedim.”

Rüzgar daha yumuşak bir sesle konuştu.

“Anlıyorum. Ama üç kişi hayatını kaybetti. Bildiğiniz ne varsa anlatmanız gerekiyor.”

Taylan başını salladı.

“Anlatacağım.”

Taylan, şirketin esk