26. Bölüm: Telefonun Dediğine Bak, Rüzgar`ın Çilesine Bak!
YERLİ SHERLOCK: DÜŞE KALKA YAKALIYORUK!
26. Bölüm: Telefonun Dediğine Bak, Rüzgar'ın Çilesine Bak!
Rüzgar Fırtına o sabah gözlerini açar açmaz saate baktı.
08.20.
Bir süre tavana baktı. Sonra bir anda yataktan fırladı.
“Ula! Dokuzda emniyette olacağum!”
Yataktan kalkarken ayağı halıya takıldı. Dengesini zor toparladı.
“Daha sabahın başında bir şeylere çarpmasam olmaz mı?”
Üzerini aceleyle giyindi. Mutfağa girdiğinde annesi kahvaltıyı hazırlıyordu.
“Rüzgar, otur da bir şeyler ye.”
“Anne, geç kalıyorum.”
“Her gün geç kalıyorsun zaten.”
Rüzgar ekmeğin arasına peynir koyup ayağa kalktı.
“Bugün önemli bir işim var.”
Annesi ayakkabılarına baktı.
“Önemli işin var da çorapların neden farklı?”
Rüzgar ayaklarına baktı. Bir çorabı siyah, diğeri lacivertti.
“Ula, bunlar birbirine benziyor.”
“Biri de ters.”
Rüzgar çorabını düzeltti.
“Anne, sen de sabah sabah ayrıntılara takıldın.”
Kapıya yöneldiğinde annesi arkasından seslendi:
“Gömleğin de ters!”
Rüzgar durdu. Gömleğine baktı.
Bir süre sessiz kaldı.
“Ben bugün emniyete gitmiyorum, moda haftasına gidiyorum galiba.”
Annesi gülmeye başladı.
Rüzgar kapıyı açtı.
“Akşama görüşürüz!”
Telefonun içindeki ses
Otobüs durağına vardığında Rüzgar cebindeki telefonun titrediğini hissetti.
Ekranda hiçbir bildirim yoktu.
Telefonu çıkardı, kontrol etti. Pil seviyesi yüzde yetmiş sekizdi.
Tam cebine koyacakken kulağına bir ses geldi:
“Eski... numara...”
Rüzgar durdu.
Telefonuna baktı.
“Sen mi konuştun?”
Cevap gelmedi.
“Bak, sabah sabah benimle uğraşma. Daha kahvaltımı bile bitiremedim.”
Telefon yeniden ses verdi:
“İki... arama... aynı saat...”
Rüzgar'ın yüzü değişti.
Son aramalar bölümünü açtı. Gece saatlerinde gelen bilinmeyen bir numara vardı. Bir de babasının aradığı saatten birkaç dakika sonra yapılmış başka bir arama.
Rüzgar numarayı dikkatle inceledi.
“Bu neyin nesi?”
Tam o sırada otobüs geldi. Rüzgar aceleyle bindi.
Yanındaki yaşlı adam ona baktı.
“Evladım, iyi misin?”
“İyiyim amca.”
“Biraz kendi kendine konuşuyorsun da.”
Rüzgar telefonunu cebine koydu.
“Ula, telefonumla mesele yaşıyoruz.”
Adam başını salladı.
“Gençlik de iyice değişti.”
Rüzgar cevap vermedi.
Telefonun söylediği iki arama meselesi aklından çıkmıyordu.
Selin'in sabrı yine sınanıyor
Emniyete vardığında Selin masasında dosya inceliyordu.
“Günaydın komiserim.”
Selin başını kaldırdı.
“Günaydın. Saat kaç?”
Rüzgar saate baktı.
“Dokuzu üç geçiyor.”
“Yine geç kaldın.”
“Üç dakika komiserim. Daha kahvem bile yok.”
Selin onun kıyafetlerine baktı.
“Gömleğin neden ters?”
Rüzgar aşağı baktı.
Bir süre düşündü.
“Bugün herkes kıyafetlerime takıldı. Bir insanın dış görünüşünden daha önemli meselelerimiz var.”
Selin gülerek başını salladı.
“Otur. Baban birazdan gelecek.”
Rüzgar hemen ciddileşti.
“Tek başına mı geliyor?”
“Hayır. Yanında Cemil adında biri var. Dün konuştuğumuz eski istasyon görevlisi.”
Rüzgar telefonunu çıkardı.
“Komiserim, bir şey daha var.”
“Ne oldu?”
“Telefonum gece yapılan iki aramadan bahsediyor.”
Selin kaşlarını kaldırdı.
“Telefonun mu?”
“Evet. Ben de artık şaşırmıyorum.”
Selin derin bir nefes aldı.
“Numaraları göster.”
Rüzgar telefonu masaya koydu.
“Şunlar.”
Selin kayıtları inceledi.
“Bunları teknik ekibe göndereceğim. Sen de ne duyduğunu ayrıntılı anlat.”
Rüzgar başından geçenleri anlattı.
Selin not aldı.
“Telefonun verdiği sesler bir ipucu olabilir. Ama sadece buna güvenmeyeceğiz. Kayıtları da inceleteceğiz.”
“Zaten ben de öyle düşünüyorum.”
Selin ona baktı.
“Güzel. Bazen gerçekten mantıklı konuşabiliyorsun.”
Rüzgar hafifçe gülümsedi.
“Komiserim, benim zekâmı yeni mi keşfediyorsunuz?”
“Çok konuşma.”
Babasının getirdiği adam
Öğleye doğru emniyetin önünde bir araç durdu.
Rüzgar camdan dışarı baktı.
Babası araçtan iniyordu. Yanında da elinde eski bir çanta taşıyan bir adam vardı.
Rüzgar hemen kapıya yöneldi.
“Baba!”
Babası oğluna sarıldı.
“İyi misin oğlum?”
“İyiyim. Ama seninle konuşacağumuz çok şey var.”
Babası hafifçe gülümsedi.
“Biliyorum.”
Rüzgar yanındaki adama baktı.
“Bu da Cemil olmalı.”
Adam elini uzattı.
“Evet. Cemil. Babanla eski istasyondan tanışıyoruz.”
Selin de yanlarına geldi.
“Hoş geldiniz. Buyurun, içeri geçelim.”
Hep birlikte toplantı odasına girdiler.
Cemil çantasını masaya koydu.
Rüzgar hemen sordu:
“Önce şunu öğrenmek istiyorum. Altıncı kişi kim?”
Babası ona baktı.
“Rüzgar, bu konuyu anlatacağım. Ama önce bazı şeyleri anlaman gerekiyor.”
Rüzgar iç çekti.
“Baba, herkes bana önce bir şeyleri anlamam gerektiğini söylüyor. Birisi de doğrudan anlatsa artık.”
Cemil hafifçe güldü.
“Baban haklı. Bu mesele sandığından daha eski.”
Çantasını açtı. İçinden birkaç eski fotoğraf ve belge çıkardı.
Rüzgar fotoğrafları görünce dikkat kesildi.
“Bunlar eski istasyondaki fotoğraflar.”
Cemil başını salladı.
“Evet. Bunları yıllardır saklıyorum.”
Fotoğraftaki eksik kişi
Cemil fotoğraflardan birini masaya koydu.
Fotoğrafta beş kişi eski istasyonun önünde duruyordu. Rüzgar bu fotoğrafı daha önce görmüştü.
Ardından ikinci fotoğrafı çıkardı.
Bu kez fotoğrafın sağ tarafında başka bir kişi daha görünüyordu.
Rüzgar fotoğrafı eline aldı.
“Demek altıncı kişi gerçekten varmış.”
Selin fotoğrafı inceledi.
“Yüzü neden net değil?”
Cemil cevap verdi:
“Fotoğrafın bu kopyası yıllarca kötü koşullarda saklanmış. Yüzün bir kısmı zarar görmüş.”
Rüzgar fotoğrafı ışığa doğru kaldırdı.
“Peki bu kişi kim?”
Babası derin bir nefes aldı.
“Onu tanıyorum.”
Rüzgar hemen döndü.
“Baba, bunu zaten söylemiştin. İsmini neden söylemiyorsun?”
“Çünkü emin olmadan bir isim vermek istemiyorum.”
Selin araya girdi.
“Bu kişinin kimliğini doğrulayacak başka belge var mı?”
Cemil çantasından küçük bir zarf çıkardı.
“Bir tane daha var. Ama bunu bulduğumda içindeki fotoğrafın eksik olduğunu fark ettim.”
Zarfı açtı.
İçinden eski bir fotoğrafın arka yüzü çıktı.
Üzerinde el yazısıyla şu cümle vardı:
“Altıncı kişi fotoğrafı çeken değil, fotoğrafı saklayandır.”
Rüzgar yazıyı birkaç kez okudu.
“Yani fotoğrafı çeken kişi başka, saklayan kişi başka.”
Selin başını salladı.
“Bu ayrıntı önemli.”
Telefon yine devrede
Rüzgar fotoğrafı incelerken masadaki telefonu titredi.
Telefonun ekranı açıktı.
Rüzgar elini uzattı.
O sırada yine bir ses duydu:
“Arşiv... eski kayıt...”
Rüzgar başını kaldırdı.
“Komiserim, telefon yine konuştu.”
Selin ona baktı.
“Ne söyledi?”
“Eski arşiv kaydı dedi.”
Cemil bir anda yerinden doğruldu.
“Eski arşiv mi?”
Rüzgar ona döndü.
“Bir şey mi biliyorsunuz?”
Cemil bir süre düşündü.
“İstasyonun eski kayıt odasında bazı belgeler tutulurdu. Yıllar önce oradaki dosyaların bir kısmı başka bir binaya taşındı.”
Selin hemen not aldı.
“Bu binanın adresini biliyor musunuz?”
“Evet. Ama yıllardır gitmedim.”
Rüzgar telefonuna baktı.
“Demek ki telefonun söylediği şey boşuna değilmiş.”
Selin uyardı:
“Yine de önce kayıtları doğrulayacağız. Hemen gidip bir şey yapmıyoruz.”
Rüzgar başını salladı.
“Tamam komiserim. Bu kez uslu duracağum.”
Selin ona baktı.
“Bu cümleyi bir yere yazalım. Belki bir gün gerçekleşir.”
İki aramanın anlamı
Teknik ekipten gelen bilgi, eski numaranın yıllar önce Cemil'in kullandığı bir hatla bağlantılı olduğunu gösteriyordu.
Ancak hattın kimin tarafından kullanıldığı kesin değildi.
Selin bilgiyi Cemil'e gösterdi.
“Bu numarayı tanıyor musunuz?”
Cemil uzun uzun baktı.
Sonra başını salladı.
“Bu benim eski hattım. Ama yıllar önce kapattım.”
Rüzgar şaşırdı.
“Peki o zaman bu numaradan neden hâlâ arama yapılmış?”
Cemil cevap vermekte zorlandı.
“Hat kapandıktan sonra numara başka birine verilmiş olabilir.”
Selin ekledi:
“Bunu operatör kayıtlarından doğrulatacağız.”
Rüzgar telefonunu eline aldı.
“Peki diğer arama?”
Selin kayıtları tekrar inceledi.
“İkinci numara, eski arşiv binasının güvenlik telefonuna ait.”
Rüzgar bir anda doğruldu.
“Demek ki biri Cemil'in eski numarasını ve arşiv binasını aynı gece aramış.”
Cemil'in yüzü ciddileşti.
“Bu mümkün değil.”
“Niye?” diye sordu Rüzgar.
Cemil cevap vermedi.
Bir süre sonra çantasını kapattı.
“Yarın