27. Bölüm: Yardım Zarfı ve Rüzgar`ın Bitmeyen Çilesi

27. Bölüm: Yardım Zarfı ve Rüzgar'ın Bitmeyen Çilesi

Rüzgar o sabah telefonunun alarmıyla uyandı. Aslında uyanmak demek pek doğru değildi. Alarm beş dakikadır çalıyordu ama Rüzgar hâlâ yorganın altında telefonuyla mücadele ediyordu.

“Sus ula! Sabah sabah ne bağıraysun?”

Telefonu eline aldı, alarmı kapatmak istedi. Ancak ekran bir anda dondu.

Rüzgar kaşlarını çattı.

“Şimdi de sen mi bozulduğun? Daha dün şarj ettim seni.”

Tam telefonu masaya bırakacaktı ki hoparlörden cızırtılı bir ses geldi.

“Zarf... yardım...”

Rüzgar olduğu yerde kaldı.

“Ne zarfı?”

Bir süre bekledi. Telefon sustu.

“Ula, insan bir şey söyleyecekse sonunu da söyler. Beni sabah sabah meraktan öldüreceksun.”

O sırada kapı çaldı.

Rüzgar kapıyı açtığında yerde kahverengi bir zarf gördü. Üzerinde tek kelime yazıyordu:

YARDIM

Eğilip zarfı aldı. Önce kapının önüne, sonra koridora baktı. Kimse yoktu.

“Bırakıp kaçmışlar. Bari zile bassaydınız da insan gibi teslim etseydiniz.”

Zarfın içinden eski bir fotoğraf, küçük bir anahtar ve katlanmış bir not çıktı.

Notta şöyle yazıyordu:

“Eski arşive gitmeyin. Cemil'e güvenmeyin. Yardım isteyen kişi, sandığınız kişi değil.”

Rüzgar notu iki kez okudu.

“Güzel. Şimdi Cemil'e güvenmeyeceğiz, arşive gitmeyeceğiz. Peki nereye gideceğiz? Eve mi dönelim?”

Fotoğrafı çevirdi. Arka tarafında eski bir damga vardı:

Kuzey İstasyonu – Eski Arşiv

Rüzgar telefonu tekrar eline aldı.

“Sen de bunu mu anlatmaya çalışıyordun?”

Telefonun ekranı bir kez parladı.

“Arka... kayıt...”

“Tamam, tamam. Anladık. Bugün de rahat yok.”

Karakola girdiğinde Selin masasında dosyaları inceliyordu. Rüzgar içeri girer girmez zarfı masaya bıraktı.

“Komiserim, bize yardım isteyen biri var.”

Selin başını kaldırdı.

“Kim?”

“Bilmiyorum. Ama sabah kapımın önüne zarf bırakmış.”

Selin zarfı açıp içindekileri inceledi. Fotoğrafı görünce yüzü ciddileşti.

“Bu fotoğrafı nereden buldun?”

“Kapının önünden. Ben de sizin gibi merak ediyorum.”

Selin notu okudu.

“Cemil'e güvenme diyor.”

“Evet. Zaten Cemil Bey'le aramız pek iyi sayılmaz. Adamın yüzüne bakınca bile insanın aklına soru geliyor.”

“Rüzgar, insanları yüzüne bakarak suçlayamazsın.”

“Suçlamıyorum komiserim. Sadece yüzü biraz şüpheli.”

Selin fotoğrafı dosyanın içine koydu.

“Babanı arayacağız. Sonra eski arşive gidip bu damganın ne anlama geldiğini öğreneceğiz.”

Rüzgar sandalyesine oturdu.

“Babamı arayalım da bir zahmet bu sefer telefona cevap versin. Son konuşmamızdan beri adam sanki devlet sırrı taşıyor.”

Eski arşive vardıklarında Cemil onları kapıda karşıladı. Yanında yaşlı bir adam vardı.

“Bu Orhan Bey,” dedi Cemil. “Yıllarca burada çalıştı.”

Orhan Bey, Rüzgar'ı dikkatle süzdü.

“Sen Mahir'in peşindeki dedektifsin demek?”

“Evet. Rüzgar Fırtına. Rize'den geldim.”

Orhan Bey gülümsedi.

“Belli oluyor.”

Rüzgar şaşırdı.

“Neremden belli oluyor?”

“Konuşmandan.”

“Ha, o zaten belli olur. Şivemiz bizi ele veriy.”

Selin araya girdi.

“Zarfı göster Rüzgar.”

Rüzgar zarfı uzattı. Orhan Bey üzerindeki damgayı görünce bir süre konuşmadı.

“Bu damgayı uzun zamandır görmemiştim.”

Selin hemen sordu:

“Nereden tanıyorsunuz?”

“Bu zarflar eskiden arşivde kullanılırdı. Bir dosya başka bir bölüme gönderildiğinde içine not konurdu. Ama bu zarfın neden şimdi ortaya çıktığını bilmiyorum.”

Rüzgar şaşkınlıkla baktı.

“Yani yıllardır bir yerde beklemiş olabilir mi?”

“Olabilir.”

Rüzgar başını salladı.

“İyi sabretmiş. Ben olsam iki gün sonra kendimi bulurdum.”

Selin ona bakınca sustu.

Orhan Bey onları arka bölüme götürdü. Raflarda eski kayıt defterleri sıralanmıştı. Tozlu masanın üzerine büyük bir defter bıraktı.

“Aradığınız şey burada olabilir.”

Selin defteri açtı.

“Yedinci satıra bakmamız gerekiyor.”

Rüzgar sayfaları çevirmeye başladı. Birinci satır, ikinci satır, üçüncü satır derken yedinci satıra geldi.

Satır boştu.

“Burada hiçbir şey yok.”

Selin sayfayı dikkatle inceledi.

“Bir dakika. Sayfanın arkasında yazı var.”

Işığa doğru tuttuklarında silik bir cümle ortaya çıktı:

“Dosyayı saklayan kişi, teslim alan kişi değildir.”

Rüzgar cümleyi tekrar okudu.

“Yani dosyayı saklayan başka, alan başka kişi. Güzel. Bir kişi daha çıktı başımıza.”

Orhan Bey derin bir nefes aldı.

“Yıllar önce Mahir buraya bir dosya getirmişti. Dosyanın teslim edilmesi gerekiyordu ama sonradan ortadan kayboldu. Ben kayıt defterini sakladım.”

Selin ona döndü.

“Neden daha önce anlatmadınız?”

“Çünkü dosyanın içindekiler bazı insanları hâlâ ilgilendiriyor.”

Cemil sessizce dinliyordu.

Rüzgar ona baktı.

“Cemil Bey, siz bu dosyayı biliyor musunuz?”

Cemil gözlerini kaçırdı.

“Bazı şeyleri biliyorum.”

“Peki neden söylemiyorsunuz?”

“Çünkü Mahir benden bir şey istemişti. Dosyanın yerini kimseye söylemememi söyledi.”

Selin'in sesi sertleşti.

“Bunca yıldır neden sustunuz?”

Cemil cevap vermedi.

Rüzgar araya girdi.

“Ula, herkes bir şey biliyor, kimse konuşmuyor. Ben de burada boş boş defter çeviriyorum. Biriniz de çıkıp açık açık anlatsa ne olur?”

Selin hafifçe başını salladı.

“Biraz sakin ol.”

“Ben sakinim komiserim. İçimden bağırıyorum sadece.”

Tam o sırada Rüzgar'ın telefonu titredi. Ekrana baktı. Telefonun hoparlöründen kısa bir ses duyuldu:

“Arka... kapak...”

Rüzgar hemen defteri kaldırdı.

“Bir dakika, burada bir şey var.”

Defterin arka kapağının içine ince bir kâğıt sıkıştırılmıştı. Selin dikkatlice çıkardı. Üzerinde eski bir teslim numarası ve iki harf vardı:

M. S.

“Mahir Sönmez,” dedi Selin.

Orhan Bey başını salladı.

“Bu kaydı Mahir hazırlamış olabilir.”

Rüzgar kâğıdı inceledi.

“Demek ki dosyanın peşine düşmemiz boşuna değilmiş.”

Selin kâğıdı delil poşetine koydu.

“Bunu inceleteceğiz. Şimdilik burada daha fazla kalmayalım.”

Tam çıkacakları sırada arşivin kapısı açıldı. İçeri genç bir kurye girdi.

“Pardon, buraya bir paket bırakmam gerekiyordu. Rüzgar Fırtına kim?”

Rüzgar elini kaldırdı.

“Benim.”

Kurye paketi uzattı.

“İmza alabilir miyim?”

Rüzgar paketi aldı, imzaladı. Üzerinde kendi adı yazıyordu. Gönderen kısmı ise boştu.

Selin pakete baktı.

“Dikkatli aç.”

Rüzgar paketi masaya bıraktı. İçinden bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafta babası, Mahir ve eski arşivdeki diğer kişiler vardı. Fotoğrafın arkasında şu cümle yazıyordu:

“Altıncı kişiyi arıyorsunuz. Ama onu saklayan kişi, yedinci kaydı yazdı.”

Rüzgar'ın yüzündeki ifade değişti.

“Yine babam…”

Selin fotoğrafı eline aldı.

“Bu fotoğrafı daha önce gördün mü?”

“Hayır. Ama babamın bu işin içinde olduğunu artık anlamış durumdayım.”

“Onunla konuşacağız.”

Rüzgar başını salladı.

“Konuşacağız tabii. Bu sefer karşısına oturacağım, kaçmasına izin vermeyeceğim.”

Selin gülümsedi.

“Umarım bu kez konuşmayı başarırız.”

Akşam karakola döndüklerinde Rüzgar'ın telefonu yeniden titredi.

Ekranda bilinmeyen bir numaradan mesaj vardı:

“Yardım zarfını ben gönderdim. Ama asıl yardıma ihtiyacı olan kişi baban.”

Rüzgar mesajı Selin'e gösterdi.

Selin numarayı incelemeye başladı.

“Bu numaranın kime ait olduğunu araştıracağız.”

Rüzgar telefonunu masaya bıraktı.

“Komiserim, ben artık babamın ne bildiğini öğrenmek istiyorum. Herkes bir şey saklıyor. Bir tek annem saklamıyor, o da bazen fazla anlatıyor.”

Selin dosyaları topladı.

“Yarın babanla görüşeceğiz.”

Rüzgar başını salladı.

“İyi. Bir de üç tane çay söyleyeceğim.”

“Yine mi çay?”

“Biri babama, biri bana, biri de konuşmadığı gerçeklere.”

Selin güldü.

“Seninle ciddi bir konuşma yapmak gerçekten zor.”

“Ula, ben ciddi olunca da kimse inanmıyor zaten.”

Tam o sırada telefon masanın üzerinde yeniden cızırtı çıkardı.

“Baban... yalnız değil...”

Rüzgar'ın gülümsemesi kayboldu.

Selin de sesi duymuştu.

“Ne demek bu?”

Rüzgar telefonu eline aldı.

“Bilmiyorum. Ama galiba babamın yanında başka biri daha var.”

Telefon sustu.

Rüzgar bir süre ekrana baktı. Sonra sandalyesine yaslandı.

“Yarın zor bir gün olacak.”

Selin dosyayı kapattı.

“Buna alışman gerekiyor.”

Rüzgar iç çekti.

“Ula, ben İstanbul'a tayin oldum diye dedektiflik yapacağımı sanıyordum. Meğer aile toplantısına gelmişim. Herkesin sırrı var, bir tek benim